Մեկ օրվա ճանապարհից հետո մենք Հարավային Դակոտայում ենք՝ նախագահների գլուխների նահանգում։ Թեև ենթագիտակցորեն հասկանում էինք, որ այդ գլուխները այնքան էլ ապշեցուցիչ հրաշք չեն, երևի Յելոուսթոնի տպավորությունների պատճառով, այստեղ ժամանելուն պես մեզ սպասում էր թյուրիմացություն և հիասթափություն։ Թեև ոչ, ոչ թե հիասթափություն (երեկվանից հետո դա քիչ հավանական է), այլ այսօրվա վերաբերյալ որևէ հույզի բացակայություն։ 12 դոլար մեկ անձի համար Mount Rushmore հուշարձան մուտք գործելիս (մեկ անձի, ոչ թե մեքենայի՝ ԱՄՆ-ում առաջին անգամ) նահանգների դրոշներով ծառուղու և 4 ոչ այնքան լավ նկարված գլուխների համար։ Բանը փողի մեջ չէ, բայց թեթև շփոթմունքի զգացումը, կարծես աղջկան էիր սպասում, իսկ եկավ նրա հայրը, հաստատ կար)) Խստությամբ, ինքնահավանությամբ և մթնոլորտով այն նման է ֆաշիստական Փառքի ծառուղիներին կամ ստալինյան ժամանակների պողոտաներին։ Ժամանակը հստակ զգացվում է։ Երևի մենք պարզապես չհասկացանք այս վայրը, որոշեցինք (լիովին անկեղծ) և շարժվեցինք դեպի հարավ։ Այնտեղ ժայռերի մեջ կան ևս մի քանի նման քանդակներ, օրինակ՝ Առաջնորդ Crazy Horse-ի կամ այլոց։ Այստեղ ամեն ինչ պարզ է՝ նայում ենք ճանապարհից, նշան դնում Rushmore-ի կողքին և գնում ավելի հարավ։ Ու՞ր էինք մենք այդքան համառորեն շեղվում դեպի Չիկագո մեր երթուղուց, կհարցնեք դուք։ Իսկ մենք ինքներս էլ չգիտեինք։ Դակոտայում կային առաջին ազգային պարկերը, որոնց մասին մենք գրեթե ոչինչ չգիտեինք։ Wind Cave և Badlands: Badlands-ը, ինչպես հետո պարզվեց, ինչ-որ կիրճի տեղական պատճենն է (թեև բավականին որակյալ, ժամանակ լինի՝ այցելեք), իսկ ահա Wind Cave-ը բոլորովին այլ բան է... Ժամը մոտ 4-ն էր։ Մենք անցել էինք Wind Cave պարկի երևի 3/4-ը, բայց դեռ չէինք նկատել լեռների որևէ նշան, որտեղ կարող էին գտնվել մեր քարանձավները։ Քիչ էր մնում վրաերթի ենթարկեինք օրվա երրորդ կենդանուն (առաջինը՝ եղնիկի ձագը, որին հազիվ շրջանցեցինք Teton-ում, երբ նա խաղաղ արածում էր ճանապարհին։ Երկրորդը՝ նապաստակը, որը գիշերը վազում էր Վայոմինգից ճանապարհին։ Կրկին շրջանցեցինք, բայց թե ինչպես հաջողվեց մեքենան պահել 170 արագության տակ փոս չընկնելուց, մինչև հիմա չեմ հասկանում:)))։ Բայց այս եղնիկն էլ ողջ մնաց, և մենք, դրանից անչափ ուրախ, մոտեցանք Visitor կենտրոնին։ Պարզվում է, որ այսօրվա վերջին էքսկուրսիային մնացել է 10 րոպե։ Այստեղ մենք հանդիպեցինք աշխարհի լավագույն էքսկուրսավարին։ Չգիտեմ, թե ինչպիսին կլիներ այս քարանձավը առանց նրա, բայց նրա հետ դա մոլորակի ամենահետաքրքիր վայրն էր էքսկուրսիայի այդ 2 ժամվա ընթացքում։ Քարանձավ մուտք գործելու միայն մեկ ճանապարհ կա՝ գետնի մեջ թաքնված 20-ը 10 սմ չափի անցք, որը օդի հատկությունների տարբերության պատճառով քամի և սուլոց է առաջացնում, ինչն էլ նկատել են հնդկացիները և անուն տվել քարանձավին։ Հնդկացիները կարծում էին, որ այստեղ ոգիներ են ապրում, և երբեք չեն այցելել քարանձավը, քանի դեռ այն չի գտել 16-ամյա սպիտակամորթ պատանին... Մուտքը գտնվում էր տղայի նոր տան հետևի բակից ոչ հեռու, և դա այն դեպքերից էր, երբ վայրը գտավ իր հերոսին... 3 տարի շարունակ ամեն օր տղան անհետանում էր այնտեղ՝ իր հետ ունենալով միայն պարան և մոմեր... Նա տիտանական աշխատանք կատարեց՝ կազմելով 22 կմ քարանձավների քարտեզ։ Եվ ոչ բոլոր իրեն հայտնի վայրերը նա նշեց այնտեղ։ Այդ պատճառով մեր էքսկուրսավարը, որը երեք շաբաթ առաջ խմբի հետ գնացել էր նոր վայրեր բացահայտելու, երբ մտավ գիտնականներին անհայտ քարանձավ, պատին հայտնաբերեց «Alvin McDonald was here, November 19, 1893» գրությունը։ Ոչ ոք չգիտի, թե էլ որտեղ է եղել այս տղան, և ոչ ոք չգիտի, թե էլ ինչ կարող էր անել, բայց այս գրությունը ստեղծելուց մեկ ամիս էլ չանցած՝ նա մահացավ թոքախտից, երբ գնում էր Նախագահի մոտ՝ խնդրելու քարանձավը դարձնել Ազգային պարկ։ Նրա խնդրանքը բավարարվեց... Մենք մտնում ենք հատուկ պատրաստված վերելակով՝ ամեն ինչ շատ հետաքրքիր է, նայում ենք դահլիճներն ու անցումները, երբեմն անչափ նեղ, երբեմն տան չափ, բայց ամեն ինչ թանգարանի պես է, քայլում ենք ու քայլում։ Դե քարանձավ էլի։ Ֆոտոխցիկների լույսերը փայլում են, ծիծաղում են ճապոնացիները, որոնք քայլում են հենց մեր հետևից։ Հանկարծ հասնում ենք մի տեղի, որտեղ էքսկուրսավարը կանգ է առնում։ «Մի անգամ Ալվինը քարանձավում անհետացավ 3 օրով», - ասաց էքսկուրսավարը։ «Ոչ ոք չգիտեր, թե ինչ է պատահել նրա հետ, բայց երբ նրա եղբայրը մտավ քարանձավ, պարզվեց, որ պարանը, որով Ալվինը վերադ
+2