Քանի որ քաղաքը (Pigeon Forge) գտնվում էր «անտառներում», իսկ հասարակական տրանսպորտը գործում էր միայն մի քանի հարակից քաղաքների միջև, որոնք ավտոկայաններ չունեին, ես մոտակա նահանգներ ճանապարհորդելու հնարավորություն չունեի։ Այնուամենայնիվ, ես երբեք չեմ ձանձրացել: Այնտեղ զբոսաշրջիկների համար շատ զվարճանքներ էին կազմակերպված, դրանց գովազդային թռուցիկների մի մասը մենք պահում էինք մեր խանութում, ուստի որպես խանութի աշխատակիցներ՝ մենք կարող էինք նախնական գրանցմամբ անվճար այցելել այդ ատրակցիոնները, կամ վճարում էինք դրանց մի չնչին մասը՝ 10-20%, նաև շատերին կարող էինք մեզ հետ ընկերներ տանել։ Հենց այդպես ես օդապարիկով թռա, գնացի Wonderland (իսկ այնտեղ պառկեցի 2,5 հազար մեխերի վրա, մտքի ուժով գնդակներ տեղաշարժեցի, բեյսբոլ խաղացի, պարանների վրայով քայլեցի, պարեցի դուրս եկող աստիճաններով հարթակի վրա՝ չգիտեմ, թե ինչպես դա ճիշտ բացատրեմ, մարդու չափ օդապարիկներ փչեցի և այլն), գնացի տեղի կենդանաբանական այգի, քշեցի ճոպանուղով և «բոբսլեյի ուղեգծով»։ Իմ ազատ ժամանակ ես նաև այցելում էի բոլոր հնարավոր ռեստորանները, որոնցից ուզում եմ առանձնացնել բոլորին հայտնի Bubba Gump-ը, այնտեղ անընդհատ ֆիլմի վերաբերյալ հարցումներ են անցկացվում, իսկ սեղանին դրված են զվարճալի ցուցանակներ՝ «Run Forrest or Stop Forrest» գրությամբ, որը դու շրջում ես՝ կախված նրանից, թե ուզում ես, որ մատուցողը մոտենա քեզ, թե ոչ։ Ինձ նաև շատ դուր եկավ Red Lobster-ում, իհարկե այնտեղ մի փոքր թանկ է, բայց դա անհամեմատ ավելի էժան է, քան Ռուսաստանում նույն լոբստերների, միդիաների, ծովախեցգետինների և այլ ուտեստները փորձելը, և այնտեղ շատ համեղ են պատրաստում, միակ խնդիրը «ստեղծում են» ծովախեցգետնի ոտքերը, քանի որ երբ փորձում ես դրանք կոտրել հատուկ աքցաններով, միսն ու հյութը ցողում են բոլոր կողմերից, և դա ցրվում է կողքեր՝ կախված գործադրված ջանքերից։ Հիմնական տեսարժան վայրերից են հայտնի քանթրի-երգչուհի Դոլլի Պարթոնի ակվապարկը և զվարճանքի այգին, պետք է ասել, որ դրանցից շատերին ես քշել եմ փակ աչքերով և բոլոր ուժերով բռնվելով բազրիքներից։ Մեծ ժողովրդականություն է վայելում տեղի ավտո-շոուն՝ Road Run-ը, դրա վրա, որպես կանոն, վաճառում են հին և անսովոր ավտոմեքենաներ։ Օգոստոսի վերջին մոտ, ես սկսեցի փնտրել մարդկանց, ովքեր սեպտեմբերի կեսերին կթռչեին Արևմտյան ափ, բայց նրանցից շատերը շատ ավելի շուտ էին մեկնում (ուկրաինացիների մոտ վիզան ընդհանրապես բաց էր միայն մինչև օգոստոսի 31-ը), ես չէի ուզում բաց թողնել հնարավորությունը, ուստի որոշեցի թռչել մենակ և պատվիրեցի 5-օրյա տուր (կայքում՝ http://www.tours4fun.com/, ընդ որում գործում է զեղչերի ճկուն համակարգ՝ կախված մասնակիցների քանակից), որի մեջ մտնում էին՝ Լաս Վեգաս, Սանտա Բարբարա, Սան Ֆրանցիսկո, Մեծ Կանյոն, Սիլիկոնային հովիտ, Լոս Անջելես, Յոսեմիթի ազգային պարկ, դանիական գյուղ՝ Սոլվանգ, և այցելություն Սթենֆորդի համալսարան։ Նույնիսկ չնայած նրան, որ ես գնացի մենակ, դրա համար ավելի շատ գումար տվեցի, ես ոչ մի անգամ չկասկածեցի իմ որոշման ճշտության մեջ, ի վերջո ընկերներ ես գտա ճանապարհորդության ընթացքում, իսկ ուղևորությունից ստացած հույզերը գերազանցեցին իմ բոլոր սպասելիքները՝ 1. Լաս Վեգասում ինձ տեղավորեցին քաղաքի լավագույն հյուրանոցներից մեկում՝ Stratosphere-ում, այն հայտնի է նրանով, որ դրա գագաթին՝ մոտավորապես 300 մետր բարձրության վրա, գտնվում են աշխարհի ամենասարսափելի ատրակցիոններից մի քանիսը՝ «Big shot, Insanity the Ride and XSCREAM», վերջինս լիովին արդարացնում է իր անունը, ես երբեք չէի մտածի, որ կարող եմ այդքան ուժեղ գոռալ... Քաղաքում ամենից շատ հիշվեցին Fremont st-ը (սա Վեգասի փակ փողոց է, որի առաստաղների վրա 3D շոուներ են կազմակերպում, իսկ բուն փողոցում յուրաքանչյուր 100 մետրի վրա տեղադրված են բեմեր, որոնց վրա ելույթ են ունենում երաժիշտներ՝ կատարելով տարբեր ոճերի երաժշտություն) և, իհարկե, հայտնի հյուրանոցները՝ Bellagio, Caesars Palace, Venetian Resort Hotel Casino, Paris Hotel, դրանցից յուրաքանչյուրը եզակի է և, իմ կարծիքով, արվեստի գործ է։ 2. Հաջորդ օրը մենք ուղևորվեցինք Մեծ Կանյոն, դա պարզապես ապշեցուցիչ էր!!! Դժվար է հավատալ, որ բնությունը կարող էր ստեղծել նման բան և որ ժամանակին այնտեղ օվկիանոս է եղել։ Վերադարձի ճանապարհին մենք այցելեցինք Հուվերի ամբարտակը, բայց այն ինձ գրեթե չհիշվեց, որովհետև մտքերս դեռ միայն Մեծ Կանյոնի մասին էին։ 3. Լոս Անջելեսը ԱՄՆ-ի իմ ամենաս
+9
