Paul: ինչ կա շուրջը, ինչպես հասնել և երբ գնալ · 2026

ДКДиана КарасёваSun_Dianka · 07 սեպ, 2011 թ.Կարդալ

17.49 05/09/11 Գիտե՞ք ինչ, տղերք։ Ես ձեզ մի խորհուրդ կտամ՝ երբեք ոչինչ մի պլանավորեք։ (ընդ որում՝ «երբեք մի ասա երբեք» օրենքը չի չեղարկվում) Միայն իմ կյանքում է ամեն ինչ այսքան հետաքրքիր։ Միայն ինձ՞ է սիրելի չարագործ ճակատագիրը սիրում անակնկալներ մատուցել։ Ընդ որում՝ ոչ միշտ հաճելի։ Բայց դրանք, սկզբունքորեն, տխրելու առանձնահատուկ առիթ էլ չեն տալիս։ Ինչպես ասում են՝ այնքան էլ չէի ուզում =)) Իսկ սա ինչի՞ համար եմ ասում =)) Այսօր եկա երկրորդ աշխատանքիս (ինչպես միշտ շնչահեղձ և ուշացած), բարևեցի Kisha-ին, մի քիչ կերա, ներս է մտնում Paulos-ը և ասում. - Oh I didn't know you've come - Now you know =) - Ok, have a good day - 0_0 Արդյունքում՝ ուղարկեց ինձ տուն, կարճ ասած։ պֆֆֆ։ ? Եվ ընդհանրապես, երբ ինձ հարցնում են մոտակա կամ ոչ այնքան մոտակա ապագայի պլաններիս մասին, ես սովորաբար ասում եմ մի բան, օրինակ՝ Դե, գլխումս շատ պլաններ կան, և դրանք բոլորը տարբեր են։ Հուսով եմ՝ ինչ-որ կերպ ամեն ինչ ինքնըստինքյան կլուծվի։ Իսկ չէ՞ որ հենց այդպես էլ լինելու է =)) Միշտ այդպես է։ Իսկ ի՞նչ իմաստ ունի պլանավորել, եթե ամեն ինչ կարող է փլուզվել =)) Ես երեկ-այսօր հաշվում էի, թե վերջին օրերին որքան գումար կկարողանամ վաստակել, բայց եթե առաջին աշխատանքում երեք օր հանգիստ է, իսկ երկրորդում այնքան դանդաղ է, որ ինձ այլևս չեն պահանջում... ի՞նչ երազել այստեղ =)) Իսկ էլ ի՞նչն է զվարճալի։ Ես ուզում էի այսօր խնդրել, որ խանութում աշխատանքի վերցնեն ևս մեկ աղջկա FSK-ից, քանի որ Olya-ն մեկնում է, ես էլ եմ ավարտում, Mel-ը շաբաթվա ընթացքում չի աշխատում... Զվարճալին այն է, որ ինձ ինքս ինձ ազատեցին աշխատանքից =)) Ոչ թե ազատեցին, դե, հասկացաք =) ?Իսկ այսպես ես համեմատաբար եզրագծին եմ՝ 14-ին մեկնում եմ Նյու Յորք Սիթի, իսկ այնտեղից՝ ուր աչքս կտրի։ Ուզում եմ ամենուր լինել =) Իսկ այսօր գնում ենք ակումբ։ Իսկ երեկ աշխատանքից եկա ուշ, քնկոտ, և միանգամից՝ երեկույթի =)) հենց տան դիմաց՝ ինչ հարմար է =))) Zamir-ի ծննդյան օրն էինք նշում, շատ լավ էր =)) Հարբած էի, թեև չէի խմել։ Կալյանը, թող անիծվի =))) շատ լավ եմ թռչում դրանից =)) այսքանը.... էլ ինչ.... էլ մտածեցի, որ ապրելու տեղ չունեմ, երբ վերադառնամ Սանկտ Պետերբուրգ, կարճ ասած՝ պետք է զով տղամարդ՝ մեծ բնակարանով և բարի սրտով =))) ահահա =)) ?

АБАнастасия Безуглаяasti17 · 14 հոկ, 2010 թ.Կարդալ

Եվ այսպես, մենք ճանապարհ ընկանք։ Ավտոբուսում անցկացրած գիշերն աննկատ անցավ, և հաջորդ առավոտ մենք արդեն Մայամիում էինք։ Հոսթել հասանք զարմանալիորեն արագ, չնայած նրան, որ նույնիսկ քաղաքի քարտեզ չունեինք։ Միշտ կարելի է զանգահարել ռեցեպցիա և խնդրել բացատրել ճանապարհը կամ հարցնել տեղացիներին, եթե հասցեն ունես։ Ի դեպ, ամբողջ ճանապարհորդության ընթացքում մենք ոչ մի քաղաքի քարտեզ չենք ունեցել)))) մինչ օրս չեմ հասկանում, թե ինչպես ենք ողջ մնացել!)) Ինչևէ, շեղվեցի!) ի՞նչ էինք խոսում…?) …Մայամի…)) նրանք, ովքեր կարծում են, որ այնտեղ լողափերից ու ակումբներից բացի ոչինչ չկա, խորապես սխալվում են։ Մայամին ունի շատ գեղեցիկ դաունթաուն, որն ինձ ավելի շատ դուր եկավ, քան Նյու Յորքի երկնաքերերը։ South Beach-ում է գտնվում աշխարհի ամենամեծ արտ-դեկո ոճի թաղամասը։ Նաև Մայամիում կան բազմաթիվ թանգարաններ, այդ թվում՝ հայտնի Ժամանակակից արվեստի թանգարանը։ Իսկ տաք, լազուր օվկիանոսը միայն ավելացնում է այս վայրի հմայքը։ Շատ եմ ուզում խորհուրդ տալ այն հոսթելը, որտեղ մենք կանգ էինք առել։ Այն գտնվում է South Beach-ի հենց կենտրոնում՝ լողափից ընդամենը 5 րոպե քայլելու հեռավորության վրա։ Այնտեղ նաև տրամադրում են նախաճաշ, ճաշ և ընթրիք, և այդ ամենը՝ ընդամենը 30 դոլարով։ Բայց գլխավորը դա չէ։ Կարելի է հայտնվել Մայամիի լավագույն ակումբներում գրեթե անվճար, եթե կանգ եք առնում Miami Beach International Hostel-ում։ Աշխատում է այսպես՝ ռեցեպցիայում թողնում են ցուցակներ, դուք գրում եք ձեր և ձեր ընկերների անունները և ստանում եք VIP մուտք դեպի ակումբ։ Մոտավորապես ժամը 11-ին բոլոր ցանկացողները հավաքվում են ներքևում և միասին գնում են երեկույթի։ Եվ փոխանակ հերթ կանգնելու ֆեյս-կոնտրոլի մոտ, մի փոքր հարբած և հոգնած ուսանողները մտնում են VIP մուտքով՝ անտեսելով ամբոխի նախանձ հայացքները։ Օրինակ՝ ես և ընկերս հայտնվեցինք Mansion-ում, որը մտնում է աշխարհի լավագույն 5 ակումբների մեջ… (գոնե նրանք ինքներն են այդպես պնդում)))) և մուտքի համար վճարել ենք ընդամենը 5 դոլար։ Նույնիսկ չեմ փորձի նկարագրել այդ ակումբը։ Միայն այն փաստը, որ հաջորդ օրը այնտեղ ելույթ էր ունենում Lil Wayne-ը, մեզանից 3 օր անց՝ Snoop Dogg-ը, իսկ մեկ շաբաթ անց՝ Paul van Dyk-ը, ամեն ինչ բացատրում է խոսքերից լավ...

ККириллstriklend · 28 հոկ, 2009 թ.Կարդալ

ԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱ!!!!!!!!!!!!!!!!!! Այսքան ուրախություն չեմ զգացել այն պահից, երբ ինձ Sega նվիրեցին!!)) ԱԱԱԱԱԱ!!!!!! Լոնդոն՝ անվճար, առանց վիզաների, վճարների, հերթերի և այլն։ ՊԱՐԶԱՊԵՍ ԱՅԴՊԵՍ!!!))) Որոշեցինք այստեղ ծախսել այն գումարը, որը կծախսեինք վիզայի վրա)) Նստում ենք մետրո և ահա մենք Hyde Park-ում ենք (կարծեմ)։ Գնում ենք դեպի Բուքինգեմյան պալատ, նկարահանում ենք ամեն ինչ (ձիերի համար նախատեսված լուսացույցներ, ավտոբուսներ, մեր հիմար դեմքերը, որոնք մետրոյում մեկ ժամ անցկացնելուց հետո դեռ անիրական ժպտում են և այլն)։ Եվ հանկարծ զգում եմ, որ սկսում է տրորել... Այո, տրորել... նոր կոշիկս... Ցավը դառնում է ավելի ուժեղ, ավելի ուժեղ, և անցնելով Trafalgar square-ի մոտակայքում գտնվող իսկական բադերի և հնդկահավերի կողքով՝ հասկանում եմ, որ այլևս չեմ կարող։ Հանում եմ կոշիկը՝ ոտքիս կեսը տրորված է.. Վերցնում եմ "Sela" տոպրակը, հանում եմ կոշիկի քուղը և վստահ քայլերով մտնում եմ Trafalgar՝ մեկ կոշիկով և Sela տոպրակով))))) Իսկ սպեղանիները մնացել են Նյու Յորքի ճամպրուկներում!!! Մտնում ենք հանրախանութ և տեսնում ենք WISPA!!! Չէ՞ որ այն ոչ մի տեղ չկա, միայն այստեղ է սպառողների խնդրանքով վերջին գործարանը!!! ԱԱԱ ինչ ուրախություն, բայց գումարը խղճում եմ, առավել ևս, որ մեր պայուսակը լի է շոկոլադով)) Գնում ենք այգի ճաշելու, հանում ենք այն ուտելիքը, որը մտածել էինք դնել ձեռքի ուղեբեռում (4 տոպրակ չրեր, շոկոլադ, հացիկներ և այլն=) և կրծում ենք արևի տակ։ մմմմ...... Վերադառնում ենք Trafalgar, գնում ենք National Gallery՝ մեկ կոշիկով և տոպրակով, որպեսզի ինձ համար նորմալ բախիլ գտնեմ))։ Մուտքն անվճար է, երևի դրա համար էլ բախիլներ չկան)) Կամ պարզապես ընդունված չէ, անհասկանալի է)) Հիասթափվում ենք արվեստից, դուրս ենք գալիս Trafalgar, գնում ենք դեպի Houses of Parliament, նայում ենք Big Ben-ին և Westminster Abbey-ին, (ակամայից հիշելով անգլերենի 5-րդ դասարանի դասագիրքը՝ Westminster abbey was founded...))) վերադառնում ենք առափնյա փողոցով, թեքվում ենք ձախ՝ Trafalgar։ Գնում ենք Tower Bridge-ը տեսնելու, վերադառնում ենք (այս ամենը մետրոյով) - պատահաբար դուրս ենք գալիս Trafalgar-ում։ Ի՞ՆՉ Է ՍԱ ՆՇԱՆԱԿՈՒՄ!!! Նստում ենք առաջին պատահած երկհարկանի ավտոբուսը, որպեսզի վերջապես հեռանանք այս անիծյալ Trafalgar square-ից։ Ավտոբուսը 8 րոպեանոց շրջան է կատարում և վերադառնում է Trafalgar... Վախից վազում ենք դեպի House, այցելում ենք Համայնքների պալատի նիստին, հիշում ենք, որ մոռացել ենք մտնել LSE, իմանում ենք, թե որտեղ է այն - և գուշակեք, թե որտեղ է??))))))))))))) մի խոսքով՝ Trafalgar-ը մեր հարազատ տունն է)) հետո պտտվում ենք Դիտահարթակի անիվով (London Eye), որը հենց քաղաքի կենտրոնում է, և գիշերվա 10-ին (օդանավակայանից դուրս ենք եկել առավոտյան 11-ին) հազիվ քարշ գալով հասնում ենք St. Paul's Cathedral։ Նույնիսկ չենք նայում։ Նշում ենք կատարում և ոտքերը քարշ տալով վերադառնում ենք։ Շատ ենք ուզում քնել։ Շատ։ Եվ ցանկալի է՝ քնել։ Նստում ենք գնացք և քնում ենք - արթնանում ենք վերջին կայարանում՝ Heathrow։ Տերմինալ 1։ Հենց այն տեղը, որտեղ կարելի է գիշերել)) քնում ենք անօթևանների պես նստարաններին, օգտվելով տեղի լվացարաններից՝ որպես ցնցուղ)) Արթնանում ենք ցրտից - չարացած, բայց գոհ գնում ենք նստելու։ Նստելու պահին կանգնած է վերահսկիչ (դաժան սևամորթ), ասում է՝ "պայքար ահաբեկչության դեմ, կարելի՞ է ձեր անձնագրերը" Տալիս ենք։ Վերցնում է Անյայի անձնագիրը, ուշադիր նայում է Օլյային, անձնագրին, Օլյային, գլխով անում է, խնդրում է հաջորդինը։ Սա Անյան է։ Իսկ անձնագիրը արդեն Օլյայինն է։ Նայում է։ Ասում է, որ օքեյ է, սիրում է, ասում է, երբ ամեն ինչ հարթ է անցնում))))) Վերցնում է իմը, նայում է ինձ, անցնում ենք։ Այդ ժամանակից ի վեր Օլյային և Անյային շփոթել են մոտ 20 անգամ։ Գործատուները, համաբնակները և նույնիսկ փողոցի մարդիկ հարցնում են՝ արդյո՞ք նրանք երկվորյակներ չեն...))) Մի խոսքով՝ մենք նստում ենք և 8 ժամ անց - Նյու Յորքում ենք!!! ԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱԱ!!!!!!)))))))