Բայց այստեղ էլ մեր բախտը չբերեց։ Մենք ժամանեցինք Տիտուսվիլ (արձակման հրապարակից 15 կմ հեռավորության վրա գտնվող փոքրիկ քաղաք), որտեղ արդեն բավականին մեծ բազմություն էր հավաքվել։ Հեռվում որոտում էր ամպրոպը, բայց այնքան հեռու՝ 60-70 կմ, որ նույնիսկ չէր լսվում։ Շաթլը, որը լուսավորված էր պրոժեկտորներով գիշերային ամպրոպի ֆոնին, հատկապես տպավորիչ էր երևում։ Տեղական ժամանակով գիշերվա կեսն անց կես, օգոստոսի 25-ն է։ Ասում են՝ սա պատմության մեջ շաթլի վերջին արձակումներից մեկն է։ Ռադիոյով աղմկում են, որ բոլոր համակարգերը նորմալ են, մանրամասներն են ստուգում։ Եվ ահա արձակմանը մնացել է 3 րոպե, հիմա կսկսեն հետհաշվարկը և... ՈՉ!!! Արձակումը չեղարկվեց T ժամանակից 2 րոպե առաջ, քանի որ քամին փչում էր դեպի մեզ, և նրանք վախենում էին, որ հանկարծ ինչ-որ բան կլինի... Գրողը տանի!! Հիասթափված մարդիկ ցրվեցին դեպի իրենց մեքենաները... Անիծվի, վերջին օրերին մեր բախտը չի բերում։ Կրկնակի արձակումը տեղափոխեցին վաղվան, իսկ վաղը մենք պետք է լինենք Մերթլում... Հա, երևի ճակատագիր չէր... Մի գիշեր վարելուց և մեկ օր աշխատելուց հետո պարզվում է, որ STS-128 Discovery տիեզերական առաքելությունը կրկին տեղափոխվել է վառելիքային համակարգի անսարքությունների պատճառով։ Հաջորդ արձակումը 28-ին է, երեկոյան 11:59-ին։ Այսինքն՝ պետք է դուրս գալ Մերթլից ոչ ուշ, քան ցերեկվա ժամը 2-ին։ Մենք հանգստյան օր ենք վերցնում։ Ամբողջ առավոտ նայում ենք եղանակի կանխատեսումները և հաշվետվությունները nasa.gov և www.kennedyspacecenter.com կայքերում։ NASA-ն ավելի արագ է, կենտրոնի կայքում տեղեկատվությունը 10 րոպե ուշ է լինում։ Վերջ, արդեն կեսօր է։ Նստած ենք լուռ։ Էլ 2 օր սպանել չենք ուզում։ Իսկ եթե արձակե՞ն։ Իսկ եթե ոչ։ ԱԱԱ, ի՞նչ անել... Հերիք է! Գնացինք։ Ճանապարհին զանգահարում է մեր ընկեր ծովային հետևակայինը, ասում է, որ տեսել է երկու ՉԹՕ, գնում էին դեպի արևմուտք, նշանակում է՝ հաստատ կարձակեն։))) Երեկոյան 11-ին մենք տեղական Walmart-ում ենք։ Հեռադիտակ ենք գնում և 11:25-ին դիտահրապարակում ենք։ Ռադիոյով NASA-ի աշխատակիցները խոսում են։ Երկնքում ոչ մի ամպ չկա, առայժմ ամեն ինչ կարգին է։ Շուրջը արևադարձային գիշեր է, մութ, միայն արձակման հրապարակն է հեռվում վառվում որպես պայծառ կետ։ Բոլոր համակարգերը ստուգելուց հետո բոլոր 4 (կարծեմ) մասնագետները արձակմանը տալիս են "to go"։ Մարդիկ կանգնած են թանկարժեք տեսախցիկներով, կես ժամ կարգավորում են դրանք։ Հենց այստեղ էլ հեռուստատեսությունն է։ Բոլորը նկատելիորեն նյարդայնանում են։ Սկսվեց հետհաշվարկը։ Մեր տեղերը լավագույնն են։ Թեև նավը միևնույն է՝ հորիզոնում ընդամենը մի փոքրիկ օբյեկտ է։ Նայում եմ հեռադիտակով՝ մտածելով, որ միևնույն է՝ շատ բան չեմ տեսնի։ 3... 2... 1... Launch! Հանկարծ հեռադիտակը կուրացնող լույսով է լցվում։ Ընդհանրապես ոչինչ չի երևում, պարզապես սպիտակ էկրան։ Իջեցնում եմ այն և... Ամբողջ երկինքը ցերեկվա պես լուսավոր է հարյուրավոր կիլոմետրերով, որքան աչքը կտրում է։ Լույսն այնքան ուժեղ է, որ ստվերներն անգամ չեն շարժվում։ Օդը դողում է աղմուկից։ 7 անձնակազմի անդամներով նավը սկսում է դանդաղ բարձրանալ՝ իրենից դուրս մղելով ծխի հսկայական սյուն։ "5 seconds. All systems ok". Որոշակի բարձրության վրա բոցի գույնը փոխվում է և ամբողջ երկինքը ներկում արյունոտ կարմիր։ Հիմա բոլոր ամպերը ափի մեջ են։ Դու շտապում ես՝ չիմանալով՝ ինչպես ավելի լավ նայել՝ հեռադիտակո՞վ, թե՞ այնպես։ "30 seconds. All systems ok". Հանկարծ նավը սկսում է կտրուկ թեքվել և ավելի ու ավելի արագ արագանալ։ Փողակներից դուրս եկող կրակի շիթը՝ շաթլի հետ համեմատած, 6-8 անգամ ավելի երկար է (300-400 մետր)։ Նման հզորություն ես երևի երբեք չեմ զգացել։ Եվ այս փոքրիկ, անհասկանալի՝ ինչպես նման կրակի տակ չայրվող նավը, ուղևորվում է տիեզերք... "1 minute 20 seconds. Shuttle is 60 miles high. Launch successful". Կրակի շիթը փոքրանում է, և շաթլը դառնում է երկնքում "ընդամենը" երկրորդ լուսին։ Մեկ վայրկյանանոց դադարից հետո՝ ծափահարություններ։ (ամերիկյան ձևով, իհարկե, բայց այստեղ տեղին է։) Բոլորը դեռ կես րոպե քարացած կանգնած են։ Դանդաղ շրջվում ենք, գնում դեպի մեքենան։ Ռադիոյով շարունակում են՝ "3 minutes 40 seconds. Shuttle is above Tasmania". Վայ))) Հանկարծ մոտենում են հեռուստատեսայինները։ Իմանում են՝ որտեղից ենք, և հարցազրույց վերցնում։ Ավելի ճիշտ՝ ինչպես հարցազրույց։ Չգիտեմ՝ ցույց տվեցի՞ն այն, թե՞ ոչ, բայց իրենց հիացական ճիչերի, աղմուկ-աղաղ
+2
