Брайтан: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

SRSergei Ruban14 ліс 2015 г.Чытаць

Убачыўшы ўсё, што трэба ў Вашынгтоне, мы не доўга думаючы адправіліся ў наш наступны пункт прызначэння, Філадэльфію. Такім чынам, горад – Філадэльфія, надвор'е – заўсёды сонечнае. Філадэльфія стала для нас цэнтрам шопінгу. Справа ў тым, што мы выпадкова зайшлі ў краму, дзе прадавалі брэндавыя рэчы па вельмі нізкай цане. А рэчаў было шмат. Вельмі. І выйшла так, што палову свайго часу ў Філадэльфіі мы патрацілі, разглядаючы кашулі, пінжакі і гальштукі. (Shut up and take my money). Згаладаўшыся, мы кінуліся шукаць месца, каб здаволіць голад. І знайшлі такое. Сутнасць гэтага кафэ была ў тым, што кожны кавалачак піцы прадаваўся за долар. Але галоўная фішка, што абсалютна ўсе сцены былі абклееныя стыкерамі, на якіх былі напісаныя розныя думкі ад розных наведвальнікаў. Нам гэта здалося вельмі атмасферным і як мінімум арыгінальным. Мы не засталіся ў баку і пакінулі напамін пра сябе. У Філадэльфіі ў нас зусім не атрымалася ўбачыць славутасці. І справа зусім не ў нас, справа ў фестывалі «Made in America», які трапіў пад наша знаходжанне, з-за якога закрылі ўвесь цэнтр горада. Але мы не засмуціліся, бо мы былі сытыя, а ў сумцы ляжалі брэндавыя рэчы, за якія ў Расіі давялося б заплаціць непрыстойную суму грошай. На наступны дзень нам трэба было выпраўляцца ў Нью-Ёрк. І ў гэты момант, я, напэўна, упершыню за ўсё лета зненавідзеў адзінкі вымярэння і фармат часу ў ЗША. Для тых, хто не ведае, у Амерыцы выкарыстоўваюцца абсалютна іншыя, лагічна неабгрунтаваныя адзінкі вымярэння. Таксама яны выкарыстоўваюць 12-гадзінны фармат часу. І вось, я, замест таго, каб купіць білет на 9 раніцы, купляю білет на 9 вечара. А гэта значыць, што мы праводзім яшчэ адзін дзень у Філадэльфіі; умова, якая нас катэгарычна не задавальняла. І нам давялося купляць яшчэ адзін білет і адправіліся туды, адкуль пачалі. (Comeback) Такім чынам, горад – Нью-Ёрк, настрой – прыгнечаны. Заязджаючы ў Нью-Ёрк, я разумеў, што засталося ўсяго два дні да таго, як мы вернемся ў Расію, і гэтая думка не пакідала мяне да самага вылету. Першым чынам мы адправіліся туды, дзе можна было прасякнуцца рускім духам – Брайтан-Біч. Нас перш за ўсё цікавіла, што гэта за месца і ці настолькі там усё па-руску? Выявілася, што так, але ёсць адна праблема. Расія на Брайтане – гэта Расія 90-х. Маленькая Расія здалася нам вельмі сумнай, панурай, нецікавай. Людзі выглядалі няшчаснымі, моладзь амаль адсутнічала. Гледзячы на ўсё гэта, мне захацелася вярнуцца ў Амерыку, і мы так і зрабілі. Другі дзень у Нью-Ёрку мы правялі, прагульваючыся па Брадвеі. Было адчуванне, што ты толькі ўчора сюды прыехаў і праходзіў па гэтых жа месцах, але насамрэч гэта было далёкіх тры месяцы таму. І з кожным разам мне ставалася ўсё больш радасна ўспамінаць усе тыя месцы, якія мы прайшлі ў Нью-Ёрку. Можа, у гэтым і заключаецца магічная сіла гэтага горада – чым больш ты думаеш пра яго, тым больш ты яго любіш. На самым пачатку я сказаў, што Нью-Ёрк расчараваў. Не, усё-такі, Нью-Ёрк зачараваў. І як у яго гэта атрымліваецца? Падарожжа падышло да канца, і камандзір рэйса Нью-Ёрк – Масква павітаў нас і пажадаў удалага палёту. Тое ж самае пазней зрабіў камандзір самалёта Масква – Цюмень. Такім чынам, горад – Цюмень, адчуванне – Ну вось і ўсё...

BSBulat Shaydullin1 лют 2015 г.Чытаць

Усе прыгоды пачынаюцца і заканчваюцца тут. Як бы моцна мне не хацелася заставацца ў Бостане, білет на вылет у Маскву быў з Нью-Ёрка. Я выдатна разумеў, што пасля Жамчужыны Поўначы нават Вялікі Яблык можа здацца не такім прывабным. Магчыма, я памыляўся. З жыллём праблем не было - я мог спыніцца ў знаёмай стрыечнай сястры. Праблема была ў іншым - дабрацца да месца, маючы велізарную сумку і заплечнік. Тым больш, я выдатна памятаў, як апрастаўся мінулым разам, заплаціўшы ў метро суму ў 10 разоў большую за патрэбную. Парада: УВАЖЛІВА чытайце назвы вагонаў метро. Тое, што вы на сваёй галінцы, на жаль, не азначае, што ўсе цягнікі едуць у патрэбнае вам месца. Нават той цягнік, што едзе па вашай лініі, можа не спыніцца на вашай станцыі. Пакінуўшы рэчы дома ў знаёмай і памыўшыся, я адправіўся на пошукі бясплатных забаў Манхэтэна. Абавязкова паглядзіце/наведайце: - Central Park; - Бруклінскі мост; - Chinatown; - Little Italy; - Брадвей; - Times Square вечарам; - Паром да Стэйтэн-Айленда; - Brighton Beach. У Chinatown ёсць людзі, якія нарадзіліся ў гэтым раёне, жылі і працавалі, і там жа памерлі, ніколі не выходзячы за межы свайго раёна і не ведаючы англійскай. Адпаведна, што-небудзь растлумачыць або спытаць у такіх не атрымаецца. Гэта можа згуляць на руку: мне пашанцавала і я на вачах гэтых людзей сышоў, не расплаціўшыся за тое, што выправіў пару памылак у меню. Калі я быў у Нью-Ёрку, у Італіі праходзіў нейкі кірмаш, таму я змог убачыць некалькіх італьянцаў. А наогул, Chinatown расце вельмі хутка і павольна, але ўпэўнена паглынае Little Italy. Не палянуйцеся прагуляцца пешшу па Брадвеі і спусціцца ўніз да Уол-стрыт, а потым да самай вады, адкуль адыходзіць бясплатны паром да Стэйтэн-Айленда. Мала таго, што вы праплывеце міма Статуі Свабоды, дык яшчэ і адкрыецца ашаламляльны від спачатку на Манхэтэн, потым на Нью-Ёрк і Джэрсі-Сіці. Варта таго. Парада: У Мідтаўне поўна шыльдаў тыпу "Pizza for 0.99". На самай справе, гэтая піца каштуе долар, але гэта ўсё роўна вельмі танна (танней толькі ў "7-Eleven", там $2 за 2 кавалкі, але абодва з начынкай). Пасядзіце вечарам у Central Park. Проста пасядзіце пад дрэвам пасля доўгага дня або паляжыце на траве. Паслухайце, пра што гавораць жыхары горада. Прагуляйцеся да возера, калі не сядзіцца на месцы. Калі рукі ўсё роўна цягнуцца да гаджэта, можна прыбраць непатрэбныя фотачкі і палюбавацца добрымі кадрамі. Выпіце вады, паглядзіце вакол - вы ў лесе, у сапраўдных джунглях унутры джунгляў. Набярыцеся сіл - наперадзе будзе начны Times Square і 5 авеню. Калі садзіцца сонца і надыходзіць ноч, толькі адно месца ў Нью-Ёрку гарыць так жа ярка, як днём - гэта Times Square! Натоўпы людзей, яркія табло з рэкламай і пераапранутыя ў касцюмы любімых персанажаў акцёры - усё гэта стварае асаблівую атмасферу. Калі не радуе перспектыва быць у велізарным натоўпе людзей - прагуляйцеся па 5 авеню і наведайце (а можа, і прыкупіце там што-небудзь) сусветна вядомыя крамы, тыпу M&M's, Hershey's, NBA Store, а таксама дарагія буцікі. Парада: Калі вас цікавіць шопінг, адпраўляйцеся ў "Century 21" у Брукліне. Велізарная крама адзення і абутку з імянітымі брэндамі па цалкам прымальных цэнах. Час, які застаўся, цалкам можна выдаткаваць на тое, каб наведаць Амерыканскі музей прыродазнаўчай гісторыі (які зачыняецца ў 17.30). І, калі ласка, раз ужо вы ў Нью-Ёрку, не рабіце маю памылку - падніміцеся на Эмпайр-Стэйт-білдынг і паглядзіце на Нью-Ёрк з абдзіманага ўсімі вятрамі пляцоўкі. Тады я пашкадаваў $29, зараз гатовы аддаць у 2 разы больш, абы вярнуцца туды і не ўпусціць магчымасць. Парада: Не пашкадуйце $29 і падніміцеся на аглядальную пляцоўку Empire State building. Брайтан! Проста з'ездзіце на гэтую вуліцу і паглядзіце на рускамоўныя шыльды крам, сокі "Moya Semya", цукеркі з загадкавай назвай "Korovka", спецыі "Adjika" і пацешную ваду "Tarkhun". Гледзячы на вечна спяшаючых пешаходаў і машыны, якія пастаянна ім саступаюць, гледзячы на да болю знаёма апранутых людзей з Брайтан-Біч, я пачаў успамінаць, што ўжо праз некалькі дзён буду д

ANAziz Nadjimutdinov31 сту 2015 г.Чытаць

31 мая. Дзень 3. Я прачнуўся раней за ўсіх, абмеркаваў з мамай, што ўсё добра, а потым вырашыў, што трэба браць сябе ў рукі і выкарыстаць 2 дні на поўную. Пакуль мае сябры спалі, я вывучыў карты метро і горада і самастойна выбраўся з дому, каб купіць сабе кеды Converse, пра якія вельмі даўно марыў. І выйшла так, што я неяк вельмі шмат усюды хадзіў. Крама знаходзіцца паблізу Prince St., а там наогул вельмі шмат іншых крам. І нібы нічога не купіў, а проста хадзіў з адкрытым ротам і назіраў за ўсім і ўсімі. Забрэў і ў Чайна-таун. І ў іншыя раёны паблізу. Горад я, як і раней, люблю. Гуляў я ўвогуле доўга. Кеды галоўнае купіў, а потым ужо паехаў дадому, калі ўжо пачаў набліжацца дождж. Самае смешнае, што дарогу да крамы я ведаў, а вось зваротную не вельмі. Ну ў сэнсе, назву станцыі я памятаў, а як ад станцыі дайсці да кватэры - не. Вось і блукаў пад летняй залевай, шукаў сваю бярлогу. Але гэта быў момант шчасця. Хочацца нават успомніць: "Усё, што не робіцца, усё да лепшага." - Магчыма, мне трэба было спазніцца ўчора? Каб лепш паглядзець горад? Патрапіць пад гэты дождж? Адчуць сябе яшчэ больш шчаслівым? Дарэчы, пацешна, што ўчора, калі я ехаў у таксі на станцыю Amtrak і хмары згушчаліся, я вымавіў услых: "Дождж збіраецца. Шкада, што я не застану Нью-Ёрк у дождж. Заўсёды марыў." І вось я спазніўся на цягнік і ўсё ж застаў гэты дождж. Запомніце. Усё, што не робіцца, усё ж такі да лепшага, так. Вечар дня скончыўся паездкай на знакаміты "рускі" Брайтан-Біч, на бераг Атлантычнага акіяна. Праходзячы па набярэжнай, здаецца, нібы ты знаходзішся дзе-небудзь на Ісык-Кулі. Людзі больш не купаюцца, а гуляюць у нарды і мацюкаюцца. Тут нават сонца ярчэйшае, чым на Манхэтэне, ад акіяна дзьме прыемны ветрык, а ў паветры стаіць пах салёнай вады. А раён сапраўды рускі, вельмі шмат рускамоўных людзей: рускіх, яўрэяў, узбекаў, армян і мноства іншых выхадцаў з краін былога саюза. Ад берага самым кароткім шляхам, міма цудоўных домікаў, мы рушылі ўглыб Брайтана, у кафэ 1001 ноч, якое тут з'яўляецца сапраўдным кавалачкам Узбекістана за акіянам. Да прыезду ў ЗША думаў, што ў іншых краінах узбекская ежа значна адрозніваецца, але вымушаны прызнаць, што плоў, нарын і шашлык не моцна адрозніваюцца ад нашых родных. Яны нават маюць уласны спецыфічны патрыятычны смак, таму што ты ясі гэтую смакату далёка ад дому. Пасля кафэ накіраваліся ўжо дадому. 1 чэрвеня. Дзень 4. Першы дзень лета азнаменаваўся маім ад'ездам з горада мары, але пра гэта пазней. Падзей было вельмі шмат у гэты дзень. Збіраўшы ўсе мае рэчы, і адправіўшы іх імгненна на захоўванне на станцыі Greyhound, мы адправіліся ў Цэнтральны парк. У нейкі кавалачак прыроды ў велізарных каменных джунглях горада. Гэта была нядзеля - выхадны і таму тут вельмі шмат народу. Жыхары Нью-Ёрка пастаянна ў руху, у іх няма часу на выезд на прыроду. У такія моманты парк становіцца ідэальным месцам. Людзі тут гуляюць, загараюць, чытаюць кнігі, выгульваюць сабак, ладзяць пікнікі і г.д. і г.п. Парк велізарны, і гэта нерэальна абысці яго ўвесь за адзін раз. Нас хапіла ўсяго на яго палову. Вакол тут усё зялёнае, шмат фантанаў і азёр, па газонах бегаюць вавёркі, а людзі іх падкармліваюць. Некаторыя наведвальнікі займаюцца тут прабежкай, а хтосьці проста гуляе са сваёй дзяўчынай/хлопцам. Цудоўнае месца і ідэальнае для такога велізарнага горада. Можна выбрацца сюды на выхадныя, каб адпачыць ад мітусні мегаполіса. З парку мы выйшлі якраз каля ўваходу ў Музей Прыроднай Гісторыі і нам каласальна пашанцавала. Менавіта сёння, калі мы праходзілі міма музея, уваход быў бясплатным. Кожны з нас ведае гэта месца, дзякуючы фільмам з Бенам Стылерам "Ноч у музеі". Эмоцыі проста не апісаць! Па-першае, музей проста гіганцкі: ён ахоплівае 4 паверхі, не лічачы 0-га ўзроўню з метро і буфетам. Па-другое, музей ахоплівае ўсю гісторыю вельмі глыбока: тут вы можаце сустрэць як экспанаты народаў свету або жывёл, так і даведацца гісторыю розных даследаванняў. Парада №8: Калі вырашыце прыйсці сюды, то ідзіце як мага раней па часе (так як бліжэй да 6 музей

НКНаталия Карпенкоmoscowmain_788129278804 · 30 кас 2012 г.Чытаць

Даляцела я без праблем да Нью-Ёрка і паехала на Лонг-Айленд спаць. На раніцу ў мяне былі грандыёзныя планы па захопе Нью-Ёрка) Усё-ўсё, што я не паспела зрабіць за ўсё лета ў Нью-Ёрку, я павінна была навярстаць за адзін дзень) Прачнулася ў 7 раніцы і адправілася ў шлях. Першы прыпынак - Times Square. Хоць я і праходзіла гэта месца шмат разоў міма, але як жа так, з'ехаць з Амерыкі без фоткі на Times Square)) Плюс трэба было развітацца з гэтым знакамітым месцам... таксама зайшла ў Quiksilver і купіла там сабе футболку з Нью-Ёркам) я ў захапленні, ні ў кога такой не будзе, гэта вам не ванільныя надпісы "I ❤️ NY")) Затым паехала пагуляць у Central Park. За ўвесь гэты час я так і не наведала гэта легендарнае месца. Так справа не пойдзе) Але па дарозе яшчэ забегла ў крамку, купіла сабе сёе-тое з адзення, а потым яшчэ і біжутэрыю)) Штосьці нейкае вар'яцтва, толькі пачатак дня, а я ўжо з пакетамі бегаю)) Пагуляўшы па Central Park, я паехала ў чайнатаун, бо ні разу не была ў гэтым раёне, ды яшчэ і сувеніраў там можна танных купіць) зайшла, выканала план) але чайнатаун мяне ўразіў, як ні дзіўна, колькасцю кітайцаў)) Я нават не думала, што іх там будзе СТОЛЬКІ))) ну чакала, што будуць, але не 98% людзей на вуліцах жа) Я літаральна сустрэла толькі 2-3 чалавек не кітайцаў)) Наступны пункт - Статуя свабоды) Пайшла, купіла білет, паехала на цеплаходзіку да яе, палюбавалася, паслухала аўдыё тур. Вельмі хацелася паехаць яшчэ на Ellis Island, але па часе я баялася не паспець. Справа ў тым, што ў мяне яшчэ ў планах наведаць Brighton Beach і да заходу сонца паспець на Empire State Building. Бо вельмі хачу ўбачыць горад пры дзённым святле, а потым і ў агнях) Але калі паеду на Ellis Island, то магчыма не паспею да заходу сонца... Пакуль плыла ад статуі ў бок Манхэтэна, зразумела, наколькі я ўжо стамілася і як не хачу нікуды ехаць... Усё гэта мне нагадвала тыя дні, калі я працавала кур'ерам пару гадоў таму, трэба заехаць у кучу месцаў і ўсё да пэўнага часу... толькі там да канца дня грузу станавілася менш, а ў мяне ж наадварот) Але тут мяне асяніла - ё-маё, я ж сёння ў апошні дзень у Амерыцы! Хопіць ныць ужо, пара браць ад гэтага дня ўсё!!) Даехала да Брайтана, пагуляла, палюбавалася на рускія надпісы, паслухала рускіх людзей вакол)) Гэта так здорава, калі ў іншай краіне ты бачыш кавалачак радзімы))) Эх, а бо хутка рускамоўныя людзі вакол не будуць выклікаць столькі эмоцый, усяго то праз пару дзён... Паехала з Брайтана назад, пакуль даехала - ужо пачало цямнець. Забралася на Empire State Building і анямела... Гэта шалёна! Увесь горад як на далоні, нават не верыцца, што я на такой вышыні! Хацелася фоткаць, фоткаць, здымаць відэа, яшчэ фоткаць! Таксама хацелася падоўгу проста глядзець з вышыні на ўсё што творыцца знізу... карціну толькі псавала велізарная колькасць народу, якія так жа ломлюцца паглядзець на гэта ўсё.. Спусцілася пасля гэтага неўяўляльнага відовішча, пайшла на міні-шопінг і паехала назад на Лонг-Айленд. Заўтра ў мяне самалёт у Маскву. Вось і скончылася маё лета ў штатах. Не верю, што ўсяго яшчэ трохі часу і буду ўжо ў Расіі.

LKLyudmila Kovalevamila_kovaleva · 17 кас 2011 г.Чытаць

Нью-Ёрк... я ведаю вельмі шмат людзей, якія гатовыя на ўсё, абы пабываць у гэтым горадзе. Што там казаць, я і сама марыла пра яго! Але, шчыра кажучы, апынуўшыся там, я зразумела, што гэты горад не для мяне... ды і наогул мала хто зможа там жыць. Нью-Ёрк, насамрэч, вельмі брудны, шумны і такі шматлюдны горад, што табе проста хочацца схавацца ад усіх гэтых людзей, але яны ўсюды! І ўсе гэтыя людзі кудысьці бягуць, спяшаюцца... жыццё там не проста цячэ, яно кіпіць! І там вельмі мала добрых і ветлівых людзей... ты нібы трапляеш у дзікія джунглі, дзе кожны сам за сябе. Не спрачаюся, Нью-Ёрк – гэта вельмі прыгожы горад... немагчыма апісаць усе эмоцыі, якія ты адчуваеш, калі трапляеш ноччу на Times Square... Тысячы агнёў, сотні светлавых білбордаў і здаецца, што ты трапіла ў нейкі серыял. Але сярод усяго гэтага натоўпу людзей ты не адчуваеш сябе асобай, ты адчуваеш сябе толькі часткай гэтага натоўпу... і ты пачынаеш задыхацца, табе элементарна не хапае паветра. І ў гэтым горадзе ты нават не да канца ўсведамляеш, што ты знаходзішся ў Амерыцы, бо тут можна ўбачыць каго заўгодна: карэйца, кітайца, рускага, мексіканца, іспанца і г.д. Калі мы прыехалі ў Нью-Ёрк, то нам было нейк не па сабе чуць вакол сябе рускую мову, магу сказаць больш – мне гэта было нават непрыемна, хоць усе тыя 2 месяцы я марыла пагаварыць яшчэ з кім-небудзь, акрамя Аселі, на рускай мове. Там жа нават ёсць раён Брайтан-Біч, дзе жывуць рускія, якія нават не ведаюць англійскай мовы! Ну гэта ж усё неяк няправільна! Магчыма, вы падумаеце, што я нейкая ненармальная, але калі б у мяне была магчымасць застацца жыць у Амерыцы, то я ні за што ў жыцці не засталася б у Нью-Ёрку. Я б лепш паехала жыць у маленькі, ціхі і спакойны гарадок, такі як Кодзі... і не патрэбен мне ніякі ваш хвалены Нью-Ёрк!)

ССлаваErofeev · 4 ліс 2010 г.Чытаць

Думаю, гэта апошняя старонка... Некалькі слоў пра Расію, якую я ніколі не пераставаў параўноўваць з Амерыкай і якую, думаю, зразумеў (хоць геній сказаў: «Розумам Расію не зразумець») крыху больш... Рускія так ганарацца сваім менталітэтам, сваім непаўторным характарам, што становіцца сумна. А якая самая яркая рыса гэтага характару? Уменне адурачыць любога ў любой сітуацыі! Ого! Знайшлі, чым ганарыцца. (Дарэчы, у Брукліне, дзе сканцэнтравана большая частка рускамоўных горада NY, кошт за страхоўку аўтамабіля значна вышэйшы, чым у іншых раёнах горада... чаму? таму што рускія навучыліся падманваць страхавыя кампаніі). У Амерыцы абвастрылася маё абурэнне ў адносінах да рускамоўнага насельніцтва... Вуліца Брайтан-Біч - сімвал Расіі. Глядзіш па баках - аб'явы з памылкамі, глядзіш прама - непрыгожа апранутыя людзі са злымі тварамі, якія выбіраюць сабе кнігу Данцовай, агідны пах гэтай вуліцы прымушаў мяне ўцякаць ад яе падалей, а галоўнае - не відаць неба. Замест яго кавалак галінкі метро... Жалеза на гэтай вуліцы замяняе бясконцай блакітнай прасторай... Але калі зірнуць у бок, то адкрыецца позірку бясконцасць прыгожага, бясконцасць акіяна... Адзінае, як аказалася, па чым я сумаваў у Амерыцы - гэта сапраўдная руская мова. Не панявечаная людзьмі, для якіх яна ніколі не была роднай і не разведзеная іншымі мовамі ў галовах людзей, для якіх яна ўжо перастала быць роднай (якія кажуць "прыходзьце заўтра і мы будзем бачыць" і "майце добры дзень"), а сапраўдная... Я да гэтага часу не здаў экзамены, таму што мне лянота чытаць. Я пішу гэты блог, каб вяртацца ў мінулае і перажываць усё нанова. Я не магу нармальна рэагаваць на змены, якія адбываюцца ў маім жыцці, таму што проста няма сіл. Я не магу прымусіць сябе хадзіць ва ўніверсітэт, таму што мне пастаянна хочацца спаць. Я гляджу на акіян з карцінкі і мне агідна глядзець у акно на рэальнасць. Я не хачу мець зносіны з людзьмі, таму што яны не зразумеюць майго смутку і тугі. Я сумую па гэтай краіне, я сумую па Маямі... Ні па адным чалавеку я не сумаваў так, як сумую па гэтым горадзе, сумую па яго невыноснай спякоце, па блакітнай салёнай вадзе. Я адчуваю пустэчу ўнутры сябе, таму што вярнулася ў Расію толькі цела, а ўсе мае жаданні, думкі і мары ў мяне забралі Амерыка і Маямі. Я вярнуся туды калі-небудзь, абяцаю... Дзякуй тым, хто прачытаў хоць штосьці.

КСКамиль Сайдашевkamil89 · 31 кас 2010 г.Чытаць

19 жніўня 2010 Ездзілі ў Нью-Ёрк на Брайтан-Біч. Цікава. Платныя дарогі, бо ездзілі на машыне Ланы. Шмат рускіх. Паелі рускай ежы - панастальгіравалі. Прыкольны акіян. Прыгожа. Надвор'е не вельмі радуе, большасць дзён пахмурна, сёння вось сонечна. Ваду ў пахмурныя дні не прадаю. Пасварыўся з Ульянай. Хацеў ужо з'ехаць адсюль у Нью-Ёрк, нават рэчы сабраў. Вырашыў застацца – яна ўзяла мае дадзеныя як гарантыю, што я не скраду ў яе нічога) крыўдна) Трохі ўпаў зарад і настрой з-за сваркі. Але пастараюся выйсці на пазітыў. Заўсёды знаходзяцца людзі, якія падкідваюць г*ўна, калі звяртаць увагу на іх – усё, прапаў. Ведай сябе, вер у добрае жыццё – усё будзе добра.

EKEkaterina Kudriavtseva22 ліс 2015 г.Чытаць

Мы прызямліліся ў аэрапорце горада Нью-Ёрк. Хваляванне і страх, чаканне і захапленне – тое самае адчуванне, калі ты ўсведамляеш, дзе знаходзішся, але ўсё яшчэ не можаш у гэта паверыць. Мабыць, гэта першы горад, вызначыць стаўленне да якога з першага погляду аказалася немагчымым. Гуляючы па вечаровых авеню, я ніяк не магла зразумець, камфортна мне тут ці не. Але адно было ясна дакладна: NY ашаламляе сваёй моцай! Хмарачосы, людзі, рытм і энергетыка ў цэлым – тое, што прымушае затрымаць дыханне ў спробе ўсвядоміць тое, што адбываецца. Здаецца, што ўсё ў Нью-Ёрку рухаецца хутчэй, чым стрэлкі гадзінніка, і гэта ўражвае. Прагулкі па Wall Street, Brooklyn Bridge, Broadway, Battery Park, адкуль адкрываецца від на Статую Свабоды, а таксама неверагодны від начнога Нью-Ёрка з Empire State Building – усё выглядае дзіўным, але дзіўнае пачуццё не пакідае. Усё не як у кіно. І вось яно – разбурэнне першага стэрэатыпу. Рэальнасць далёкая ад галівудскіх блокбастараў. Наглядзеўшыся розных тэлесерыялаў і фільмаў, дзе дзеянні адбываюцца ў Нью-Ёрку, я ўявіла сабе горад крыху інакш. Не горш і не лепш, проста інакш. Галоўная выснова: ніколі не будаваць ілюзій! Як кажуць, лепш адзін раз убачыць… NY мяне сустрэў, NY і праводзіў. Перад адлётам у Расію я таксама пабывала ў Брукліне, акунуўшыся ў атмасферу рускага Brighton Beach, і зрабіла фота на фоне шматлікіх рэкламных аб'ектаў самай знакамітай плошчы ў свеце – Times Square. Прагулкі ў Брукліне і на Манхэтэне, Central Park, Apple Store + усё тое, што я наведала ў першыя дні свайго знаходжання ў Амерыцы – праграма мінімум у Нью-Ёрку выканана. Вынікі: Нью-Ёрк вельмі магутны горад са сваёй спецыфікай, які ўражвае сваёй энергетыкай. Адным ён западае ў душу, іншыя ж гатовыя хутчэй уцячы з гэтай мітусні. Але Нью-Ёрк – гэта яшчэ не ўся Амерыка… Адпраўляемся далей.