Віцебск: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

NBNatasha Belyaeva23 ліс 2015 г.Чытаць

Сваё лета 2014 я спрабавала разнастаіць, як толькі гэта было магчыма: месяц працавала выхавальнікам у дзіцячым садку, месяц смажылася на лецішчы, а пад самы канец сезона мы з мамай выбраліся на пару тыдняў у скалісты Крым. Верасень я сустрэла шчаслівай, загарэлай і адпачылай. Напэўна, усё ж такі, усё, што ні робіцца, — да лепшага. Напэўна, так было трэба. 9 верасня 2014 мне стукнула 20. Бабулі-дзядулі, цёткі-дзядзькі, сябры і бацькі – усе вырашылі, што грошы будуць лепшым падарункам для такой дарослай паненкі, чым нейкія непатрэбныя рэчы, якія потым будуць прыпадаць пылам на паліцы, таму пасля гэтай важнай каляндарнай даты да маіх сумленна заробленых капеек у садку дадалася даволі салідная сума, і я падумала, што, калі падціснуся і буду эканоміць яшчэ і на шакаладных батончыках на працягу навучальнага года, то мая амерыканская мара ўсё ж зможа ажыццявіцца летам 2015-га. Тату я ў свае планы вырашыла не пасвячаць (ён і так ужо нацярпеўся), а вось з мамай сваімі намерамі падзялілася: яна пагадзілася дапамагчы фінансава. Праз нейкі час бабуля таксама была пасвечана ў нашу таямніцу, і такім чынам мы ўтварылі маленькую-жаночую-сакрэтную-сямейную супольнасць, якая працавала вельмі зладжана аж да маёй паездкі ў Штаты. На пачатку кастрычніка 2015 мы з сяброўкай крочылі вуліцамі Мінска да мясцовага аддзела ЦМА з неабходным на ўдзел у праграме пакетам дакументаў і жвава будавалі планы на прыйшлое лета. У офісе на Максіма Танка нас сустрэла прыветная дзяўчына, якая адразу ж пацікавілася, студэнтамі якіх ВНУ мы з'яўляемся, і паколькі я на той момант была студэнткай моўнай ВНУ ў Віцебску, а мая сяброўка ўжо ўдзельнічала ў міжнародных праграмах абмену, тэст на веданне англійскай мовы нам праходзіць не давялося – таму, што мову мы ведаем, нам паверылі на слова. Мы расказалі, чаму хочам удзельнічаць у праграме, чаго ад яе чакаем, задалі 1001 пытанне, якое нас цікавіла, прыветнай работніцы офіса – атрымалі 1001 разгорнуты адказ і пару карысных рэкамендацый ад яе ж, азнаёміліся з умовамі дагавора на ўдзел у праграме, падпісалі яго, гэтага ж дня аплацілі першы грашовы ўнёсак у банку, а ўвечары заядалі першы зроблены да поспеху крок у адной з цэнтральных кавярняў Мінска. Месяцы імчалі імкліва. Мы гуглілі месцы, якія хацелі паглядзець у Штатах, шукалі музычныя фестывалі, якія павінны былі праводзіцца там жа на працягу лета – планавалі, змянялі планы тысячы разоў, будавалі новыя – былі цалкам паглынутыя будучымі прыгодамі. Пошук Job Offer-аў для нас не быў чымсьці time consuming і exhausting: сябры, якія не раз былі ў Штатах па Work and Travel, звязаліся са сваім працадаўцам, які і пагадзіўся ўзяць нас да сябе ў каманду. «Baja Beach House Grill», Bethany Beach, Delaware, прывітанне! Мы працягвалі крочыць да поспеху. Справа заставалася зусім за малым. У сярэдзіне сакавіка мы з заплечнікамі за плячыма ехалі на начным аўтобусе Віцебск-Масква, каб зрабіць фінальны крок на шляху да Штатаў – атрымаць амерыканскія візы. А 6 раніцы мы былі недзе на ўскраіне мегаполіса, а 8 снядалі ў пустой забягалаўцы паблізу станцыі метро «Баррыкадная». Хваляваліся страшна. Я ў соты раз прагаворвала пра сябе 6 пунктаў сваіх правоў з амерыканскага Памфлета, мая Маша прабягала вачыма спіс прыблізных пытанняў, якія задаюцца консуламі на субяседаванні. Паверце, нават калі ў вас ідэальная англійская, а свае правы ў Штатах вы ведаеце настолькі добра, што, разбудзі вас ноччу, вы адтарабаніце іх усе без ніводнай затрымкі, ад пачуцця дрыжыкаў у каленях і «твістаў» у жываце перад субяседаваннем схавацца не атрымаецца – усе праз гэта праходзяць. А 9 мы дрыжалі перад дзвярыма консульства, наспяваючы радкі з The White Stripes – Seven Nation Army (гэта быў своеасаблівы гімн нашага дня): «I'm gonna fight 'em all. A seven nation army couldn't hold me back». А палове на дзясятую ахоўнік прапусціў нас унутр. Прайшоўшы шматлікія акенцы, адказаўшы на дзясяткі пытанняў і паказаўшы работнікам консульства незлічоныя раздрукоўкі з усякім патрэбным і не, мы, нарэшце, атрымалі нумаркі вокнаў, у які