Rio Grande: Səyahət bələdçisi, qiymətlər və pulsuz yaşayış · 2026

OEOlga Emelianovaolenenok · 8 iyl 2013Oxu

Bazar ertəsi, bu gün oteldə istirahət günümüzdür. The Establishment-də (restoranımın adı çox maraqlıdır) saat 6:00-da olmalıyam. Ümumiyyətlə, iş günlərində restoranda müştərilər az olur və bəzən Endryu bizi evə xeyli tez buraxır. Ümid edirəm ki, bu gün belə olmayacaq! İki iş yerimdə istirahət günlərim hələ heç vaxt üst-üstə düşməyib. Bu çox əla olardı, amma başqa şəhərə rahat getmək üçün bunu əvvəlcədən bilmək istərdim. Hələlik isə mən maksimum Atlantic City-yə qədər gedə bilərəm. (Cape May və Rio Grande o qədər də uzaq deyil). Mən və Sonya çoxdandır ki, brend mağazalar və kazinolar şəhəri olan Atlantic City-yə (AC) baş çəkməyi düşünürdük. Hava limanından WW-yə gedərkən bu kiçik şəhərciyin gözəlliyinə və təmizliyinə diqqət yetirdim. Onun bizim yerimizdən əsas fərqi ondadır ki, AC il boyu mövcuddur və yaşayır. WW-yə gəlincə – bu, sırf kurort yeridir, qışda burada boşdur! AC daha böyükdür və orada çimərliklər pulludur! Bütün mağazaları gəzmək və şəhərdə doyunca gəzmək üçün biz ilk avtobusla yola düşməyə qərar verdik. Saat 5:47-də «Cape May – Atlantic City» şattlı hərəkətə başlamaq siqnalı verdi, biz isə avtovağzala təzəcə «uçurduq». Mən bilet almağa yetişmək ümidi ilə birinci getdim. Heç nə haqqında düşünmədən velosipedimi dayanacaqda atdım və avtobusu saxlamaq üçün yola qaçdım. Sonyaya velosipedimi kilidləməyi qışqırdım. Hər şey necədirsə sürətli, avtopilotda oldu. Moskvada elektrik qatarları və avtobusların arxasınca qaçmaq üzrə 4 illik təcrübəm öz təsirini göstərdi. «Bort»a tullanıb, nəfəsimi dərmədən «tu tu Atlantic City» deyə qışqırdım. Bu, normal insanların dilində «Two to Atlantic City» deməkdir. Sürücü indi deyil mənasında işarə etdi və biz rahatlıqla keçib oturduq. Sonya avtobus pəncərələrindən bizi izləyən amerikalıların təəccüblü üzlərini fərq etdi. Onlarda belə adət olmasa gərək. Biz sonuncu mənzilə çatmazdan əvvəl şəhərin şimal hissəsinə girən reysə düşdük. Buna görə də Wildwood boyu daha 20 dəqiqə gəzməli olduq. Axmaqca alındı, biz həmin avtobusa həmin yerdə dörddəbir saatdan sonra minə bilərdik. Növbəti dəfə biləcəyik. Bu, cədvəldə qeyd olunub. Bir saatdan sonra biz artıq Atlantic City avtovağzalının təmiz havasını udurduq. Ümumiyyətlə, plan belə idi: səhər şəhəri gəzmək, saat 10-dan isə alış-veriş etmək. Sonya hələ bir dənə də olsun maaş almayıb, amma məni müşayiət etməyə razılaşdı. Səyahətin məqsədi – futbolka, və yenə nə, harada və neçəyə olduğunu görmək. CMO və tanışların məsləhəti ilə mən ştatlara «yüngül» uçub gəldim. Cəmi bir futbolka və bir cüt köynək. Köynəklər o qədər də işə yaramadı, yeganə futbolka isə tez bir zamanda iş geyiminə çevrildi. Otelimiz kiçikdir (burada belələrinə motel deyirlər) və forma vermirlər. Restoranda da eynidir, amma orada qaydalar daha sərtdir. Rio Grande-yə ilk səfərimdə qara futbolka və ayaqqabı almağa məcbur oldum. Avtovağzalın ətrafını gəzdik, bir tərəfə, sonra digər tərəfə getdik. Hansı mağazanın harada yerləşdiyini qeyd etdik və qəflətən anladıq: «Niyə biz bu qədər tez gəldik????». AC-də mağazalar, kazinolar, bordvok və okeandan başqa heç nə yoxdur. Sonuncu iki punkt WW-dən o qədər də fərqlənmir. Mağazalar 10-dan işləyir. Ona görə də bizə nəhəng oyun mərkəzindən zövq almaq qaldı. Biz oyun avtomatlarının sayına və onların müxtəlifliyinə heyran qaldıq! Deyirlər ki, Atlantic City – bu şərq Las-Veqasıdır, onun kiçik nüsxəsidir. Biz Las-Veqasda olmamışıq, əgər burada hər şey əladırsa, orada nə olacağını düşünmək belə qorxuludur! Okeana gedən yolda böyük gözəl bina var, adı Sezardır. Bu otel və kazinodur. Təsadüfən otel hissəsinə düşdük – lal qaldıq! Hər yer qızıl, xalçalar, qapıçılar – qısası, yenə kino. Kazinoya keçdik. O burada 2-3 mərtəbəlidir, döşəmələr-tavanlar rəngarəng, hara baxsan – avtomatlar. Xəfif işıq, sükunət – səhər saat 7-də insanlar az idi. Bir neçə poker masası oyunçularla əhatə olunmuşdu, üstəgəl tək-tək müştərilər. Mən Sonyadan məni avtomatların yanında şəklini çəkməsini xahiş etdim, bu dərhal mühafizəçinin diqqətini çəkdi. Hər şey çox nəzakətli, salamlaşma, a

OEOlga Emelianovaolenenok · 4 iyl 2013Oxu

Oteldə istirahət günümüz idi, ona görə də Sonya ilə Rio Grandeyə getməyə qərar verdik. Mağazaları gəzmək (mənə təcili normal hamam dəsmalı almaq lazım idi) və kinoya getmək barədə düşündük. Səhər yaxşıca yatıb dincəlməyə qərar verdik. Ən azından mən, amma Sonya, deyəsən, səhər qaçmağa da getmişdi. Nəhayət, saat 11-də durduq, səhər yeməyi yedik və avtobus cədvəlinə baxdıq. Özümüz gedirik. Ən yaxın avtobus 20 dəqiqədən sonradır. Gecikməmək üçün tez-tez hazırlaşdıq, velosipedlərə mindik və təxminən 3 dəqiqəyə avtovağzala çatdıq – bizə yaxındır (New Jersey ave və Andrews ave kəsişməsi). Vağzalın yanında velosiped dayanacağı var. Binanın içində hər şey sadə və aydındır: kassalar, oturacaqlar, içki və yemək avtomatları. Orada həmçinin WW, Atlantic City-dən keçən bütün avtobusların cədvəli və bir çox restoranların menyusu var. Rio Grandeyə 1.50$-a bilet aldıq. Bundan əvvəl biz orada 2 dəfə olmuşuq: Social Security və Walmart-da. Hər iki halda bizi ev sahibi Triş aparıb. Saat 12-də yerli vaxtla iki avtobus gəldi, hər ikisi Rio Grande-dən keçir. Fərq ondadır ki, onlardan biri Atlantic City-yə, digəri isə Cape May-ə gedir. Cape May-ə gedən Walmart-a (böyük supermarket, bizim Aşan kimi, orada hər şeyi: ərzaq, geyim, tikinti materialları, kosmetika, ev əşyaları almaq olar) girmir. Cape May Bus Shoprite supermarketinin yanında dayanır (bu supermarket daha kiçik və bahadır), sonra düz Cape May-ə gedir. Atlantic city bus Shoprite-dən sonra sola dönür və Walmart-ın yanından keçir (xəritə şəkillərdədir). Lakin biz birinci variantdan istifadə etdik. Bu avtobus daha boş idi. Çatdıq, Shoprite-ə girdik, qiymətlərə baxdıq, hələlik heç nə almamağa qərar verdik. Kinoteatra piyada getdik. Orası, ümumiyyətlə, uzaq deyil, 10 dəqiqəyə çatdıq. Eyni şosse boyu getdik – deyəsən, bu Rio Grande ave-dir. Ayrıcı yolda (avtobusun Walmart-a döndüyü yerdə) bir az sola döndük, „Save a lot“ supermarketinin lövhəsini gördük (çox böyük deyil və orada çox şeyə qənaət edə bilmədik). Keçən dəfə Triş bizi ora aparmışdı və biz orada kinoteatrı görmüşdük. Kinoda tez uyğunlaşdıq. Hər şey bizimkisi kimidir. Kassaların üstündə cari filmlərin tablosu asılıb. Bizim 2 film və bir cizgi filmi seçimimiz var idi. Sonuncunu seçdik, orada dil daha asandır. Cizgi filmi Epic idi, adi süjet – Rapunzel və Artur-liliput qarışığı. Amma çox maraqlı idi. Biz demək olar ki, hər şeyi başa düşürdük və özümüzdən çox razı qaldıq. Düzdür, bu yenilik deyil və kinozalda bizdən başqa daha 6-7 nəfər var idi. Seansın başlamasını gözləyərkən reklama diqqət yetirdik, burada demək olar ki, hamısı sosialdır, hər şey ictimai bir məqsədə yönəlmişdi. Kinodan sonra Walmart-ı tapmağa çalışdıq, lakin mənim səhvim ucbatından başqa istiqamətə getdik (o vaxt biz hələ onun harada olduğunu dəqiq bilmirdik). Family dollar-a girdik (bu supermarket bizə əvvəllər tövsiyə edilmişdi) – və orada heç nə tapmadıq, bahadır və seçim azdır. Shoprite-ə qayıtmalı olduq, orada mənə 5 dollara dəsmal aldıq – çimərlik dəsmalı. Qayıdanda o bizə çox lazım oldu – avtobusda dəhşətli dərəcədə soyuq idi. İşə qədər təxminən 1,5 saat vaxtım qalmışdı. Qızlar Sonya və Anya şorba bişirirdilər, mən isə daha tez yemək üçün omlet hazırladım. Nəticədə, həmişəki kimi dəhşətli dərəcədə uzun hazırlaşdım. Düşünürəm, tez gedəcəyəm və çatdıracağam. Mən Vitya ilə (o da mənim restoranımda işləyir, sadəcə dish washer kimi) birlikdə getməyə razılaşdığımı tamamilə unutmuşam. Adətən biz 17.40-da New Jersey və Rio Grande ave kəsişməsində görüşürük. Ondan gələn cavabsız zəngi görəndə evdən atıldım. Zəng etməyə çalışarkən velosipedin sükanını saxlaya bilmədim və divara çırpıldım). Zərbə telefona və gün eynəyinə dəydi, alnımda isə yalnız kiçik cızıq qaldı. Bu, velosipedin öz sahibinin bacarıqsız tərəfi ilə ilk tanışlığı idi. Özümə gələnə qədər daha 5 dəqiqə keçdi. Nəticədə var gücümlə qaçdım. Bu artıq vərdişə çevrilməyə başlamışdı, nəsə dəyişmək lazımdır. Maşınlar getdikcə çoxalır, xüsusilə istirahət günləri. 4 iyuldan sonra – mövsümün rəsmi açılışından sonra, orada

OEOlga Emelianovaolenenok · 4 iyl 2013Oxu

Yenə yuxuya qaldıq, çox gec oyandıq və sürətlə getməli olduq. Ümid edirəm ki, belə bir şey bir daha təkrarlanmaz. Səhər ayaqlarım pedalları fırlatmaq istəmirdi. Amma iş çətin deyildi. Otaqların böyük hissəsi artıq tutulmuşdu və biz demək olar ki, 3 saat housekeeping ilə məşğul olduq. Nömrələri təmizləyirdik. Bu çətin deyil və heç kim başımızın üstündə durmamışdı. Üstəlik, görünür, biz bunu yaxşı etməyi öyrənmişik. Bu gün öyrəndik ki, çay pullarını bizim əvəzimizə ev sahibimiz deyil, biz özümüz alacağıq. Bu çox xoş bir xırdalıqdır! İşdən sonra qonşumuz Anyanın Social Security Number üçün ərizə vermək üçün Rio Grandeyə getməsi lazım idi. Ev sahibimiz orada yaşayan hər kəsi ora aparır. Bu dəfə biz nəhayət Walmart-a çatmaq üçün onlarla birlikdə getdik. Social Security Administration qapıları saat 3:00-da bağlayır və ondan sonra yalnız içəri girməyə vaxt tapanlara xidmət göstərir. Mən və Sonya ora gedəndə növbə demək olar ki, yox idi, bu gün isə qarşımızda 10-15 nəfər var idi. Vaxtı boşuna sərf etməmək üçün Trish bizi Sonya ilə birlikdə mağazaya apardı, Anya isə növbədə oturmuşdu. Biz nəhayət böyük bir qazan aldıq! Cəmi 7 dollara. Bu, hətta USA üçün də ucuzdur. Əgər işəgötürənini atıb başqa yerə gəlmisənsə... Anya təklifə (offer) görə Montanaya getməli idi, lakin uçuşdan bir az əvvəl işəgötürən ona cavab verməyi dayandırdı. İşsiz qalmaq riskindən qaçmaq üçün o, Wildwood-a uçdu. Harada ki, məlum olduğu kimi, tükənməz məşğulluq resursları var. Lakin onun DS-2019 formasında və bütün digər sənədlərində Montana yazılıb. Anya burada ona SSN verib-verməyəcəklərindən narahat idi və biz də onun üçün narahat olurduq. Hər şey çox uğurlu alındı. Onun sözlərinə görə, o, sadəcə gülümsəyərək vəziyyəti işçiyə izah edib. O, hər şeyi başa düşdü və onun anketini qəbul etdi. Yeri gəlmişkən, 'Dear Social Security officer' məktubu mənim tanışlarımdan heç kimə hələ lazım olmayıb. I-94-ün çap versiyası kimi. Lakin, əgər götürmək lazımdırsa – götürün! Trish bizə Rio Grandedə mütləq girməli olduğumuz bir neçə mağaza göstərdi. Onlardan biri ikinci əl (second hand) mağazasına bənzəyir, sadəcə satışdan əldə olunan bütün pul ehtiyacı olan xəstələrə kömək etmək üçün gedir. Və heç vaxt bilmirsən ki, o mağazada nə tapacaqsan. Orada hər şey ola bilər: mebel, geyim, qab-qacaq, oyuncaqlar. Bundan sonra biz birlikdə evə qayıtdıq. Bu mənim boş axşamım idi, qızlarla gəzməyə çıxdıq. Wildwoods-un bir sıra fotoşəkillərini çəkdik. Axşam orada turistlər yoxdur, şəkil çəkdirmək olar və heç kim mane olmur. Düzdür, bordvoka çatana qədər o, artıq tamamilə boşalmışdı. Bütün dükanlar bağlı idi və keçənlərdən yalnız məktəblilər və xuliqanlar (Rusiyada dediyimiz kimi) skamyalarda oturmuşdu. Bu axşam ilk dəfə ev üçün darıxdım. Elə bilirdi ki, biz şeytanın ayağı dəyməyən bir yerə, ucqara gəlmişik. Şirkət yoxdur, axşam heç yerə gedə bilmirik (yaşımıza görə). Görək vəziyyət sonradan necə dəyişəcək.

OEOlga Emelianovaolenenok · 1 avq 2013Oxu

Xose dünən çox gec, təxminən saat 2 radələrində gəldi. Mən çöldə oturub gündəlik yazırdım, sərin havadan həzz alırdım. Qərara gəldik ki, sadəcə çay içib söhbət edək. Yuxarıdakı qonşumuz təzəcə paltaryuyandan gəlmişdi və bizə qoşuldu. Xose təhsilinə görə aşpazdır, hər yay mövsümündə ABŞ-a uçur və Keyp-Meydəki restoranda səhərdən bağlanana qədər işləyir. İşdən sonra adətən çox yorğun olur. Bu gün onun istirahət günüdür, ona görə də dünən bir az gecəyə qədər otura bildik. Özünün yeganə day off-unda o, yerli gənclərin saçını kəsir. Ümumiyyətlə, bərbərliyi öyrənib, maşın və qayçı ilə yaxşı işləyir. Bütün saç düzümləri tipikdir, maşınla müxtəlif naxışlar qırxır. Bu gün onun günü həqiqətən busy day idi, mənzilinin qarşısında növbə var idi! 10 dollardan götürür. Uşaqlar, əgər saç kəsdirmək lazımdırsa, gəlin: 222 E. Rio Grande apt 1B – bazar ertəsi! Səhər. Mən vicdanla saat 8.30-da durdum, hamı ilə birlikdə səhər yeməyi yedim və iş axtarmağa getdim. Ümumiyyətlə, mən konkret olaraq Yankee Clipper otelinə gedirdim, orada rus qızı lazım idi. Çox xoş bir qadın dedi ki, ona ən azı sentyabrın ortalarına qədər işçi lazımdır! Çox təəssüf, amma mən səyahətlərimi qurban verməyə hazır deyildim. Axtarışları Crest-də davam etdirdim. Oradakı otellər böyükdür, xüsusən də ocean ave-də. Artıq demək olar ki, heç yerdə housekeepers lazım deyil, ya da oktyabra qədər lazımdır. Lotus inn-də mənə sınamağı təklif etdilər, əgər mən ok olsam, məni götürəcəklər. Rasiya ilə baş otaqçı Cinnini çağırdılar. Bilmirəm haradandır, amma onun native dili ispan dilidir, baxmayaraq ki, ingilis dili mükəmməldir. Məni uzun müddət dindirdilər ki, haradanam, nə oxuyuram, nə qədər işləyə bilərəm, harada işləyirəm, siqaret çəkirəmmi – hətta iki dəfə soruşdular. Testdən keçmək lazımdır. Cinni mənə bir otağı necə etməyi göstərəcək, digərini mən özüm edəcəyəm. O yoxlayacaq və vəssalam. Əslində Cinni məni mənə hər şeyi göstərən ispan dilli qadın Hildaya qoşdu. Birlikdə 3-4 otaq etdik. Sonuncuda Hilda çıxdı, Cinni girdi və hər şeyi yoxladı. Deyəsən, böyük səhvlər olmadan. Buradakı otaqlar əladır. Otel 6 mərtəbəlidir, hər şey çox yüksək səviyyədədir! Mənə ağ yüngül jaket verdilər, ümumiyyətlə, əgər qalsam, krossovka və ağ şalvar (artıq özümünkü olmalıdır). Görünür, bütün layiqli otellərdə belə qaydalar var. Mən bu məşqə iki saat vaxt sərf etdim. Maaş haqqında – saatda 8. Nə isə, mən ən azı 9 eşitməyi gözləyirdim. 8.30-dan 13.30-a qədər işləmək lazımdır, amma lazım olan hər şeyi etməyincə gedə bilməzsən. Laura (boss) mənə dediyi kimi, bizdə burada team work var, hamı bir-birinə kömək edir. Bəli, düşünürəm, çox yaxşı komanda işidir, bütün işçilər ispan dilli. Və əgər geciksən, öz hesabına, başqa heç kim ödəməyəcək. Və daha bir şey, o mənə bəyan etdi ki, mən səni hələ işə götürməmişəm. Hələlik bizdə slow (az adam) var, mən sənə gələn həftə zəng edəcəyəm! Əyləncəlidir) Mən, düzünü desəm, məyus oldum. Məni işə götürmədikləri üçün deyil, sadəcə orada işləmək istəmirəm. Onlar ucuz işçi qüvvəsindən fəal istifadə edirlər və bu, belə böyük otel üçün çox yaxşı göstərici deyil. Böyük oteldə mən anket doldurdum və baş housekeeperi təxminən 30 dəqiqə gözlədim. Onlara məhz adam lazımdır. İnterfeys cənnət çimərliyi üslubunda bəzədilib: saman, xurma ağacları, qabıqlar... İşçilər çoxdur, qəbulda cəmi 4 nəfər var. Xurma ağacları, divanlar – dərhal hər şeydə bahalıq və üslub hiss olunur. Və həqiqətən, nömrələr gecəsi 200-dən 600 dollara qədərdir. Məlumat kitabçasını vərəqlədim – nəhəng mənzillər! Müxtəlif növləri var, 2, 3, 4 otaqlı, mətbəx, qonaq otağı. Çox şıqdır. Düzdür, düşünürəm ki, harada nəyin yatmalı olduğunu və necə, yadda saxlamaq çox çətin olacaq. Sərt rəis məndən təcrübə haqqında soruşdu. Əslində, əvvəlki iş yeri haqqında nə deyəcəyimi bilmirəm. Qorxuram ki, təcrübəsiz götürməyəcəklər, amma eyni zamanda, əgər onlar Kristinaya zəng etsələr (və bu normal təcrübədir) və mənim haqqımda soruşsalar – birmənalı imtina olacaq. Bu qadınla danışarkən özümü həyasız işçi kimi hiss etdim! Mən danışıram, o