Więc, 7 września o 3 nad ranem, we czwórkę wyruszyliśmy z Myrtle Beach w Karolinie Południowej w kierunku Los Angeles w Kalifornii. Pierwszy poważny postój postanowiliśmy zrobić w Houston w Teksasie. W ciągu 20 godzin jazdy musieliśmy pokonać 1150 mil (jedna mila to 1,6 km). Zadanie nie należało do łatwych. Ale ponieważ mieliśmy mało czasu na całą podróż, musieliśmy się spieszyć; nie mogliśmy sobie pozwolić na miesiąc jeżdżenia po Ameryce, a fizycznie też byśmy nie wytrzymali. GPS. Zapomniałem dodać. Oczywiście bez nawigacji GPS nie wyjechalibyśmy poza Manteo. W Ameryce po prostu nie da się jeździć bez GPS. Nawet z nim było nam ciężko na 10-pasmowych autostradach i 5-poziomowych węzłach. Postanowiliśmy kupić GPS w K-mart (jeden z dużych supermarketów, które mieliśmy na wyspie) w celu użycia go, a po powrocie do domu zwrócenia go do sklepu. W Ameryce to proste. Postanowiliśmy z tego skorzystać. Nikt nawet nie pyta, dlaczego zwracasz sprzęt. To po prostu twoje prawo. W K-mart dali nam nawet 90 dni na zwrot. I jeszcze jedno, postanowiliśmy pomalować nasz samochód żółtym markerem. Po prostu tak jest jakoś jaśniej i wszyscy zwracali na nas uwagę. Na masce napisaliśmy „Lapata - drug saldata” (nie myślcie, że to literówka!) i dorysowaliśmy reflektorom rzęsy :). A w miejscu, gdzie powinny być przednie tablice rejestracyjne, pojawił się napis „VASAMENT”. Po lewej stronie zapisywaliśmy wszystkie skróty stanów, przez które przejeżdżaliśmy, ze strzałkami. I ludzie naprawdę zwracali na nas uwagę. Prawie na każdej stacji benzynowej rozmawialiśmy z przypadkowymi ludźmi, którzy ciągle zadawali nam te same pytania: co jest napisane z przodu? Na co odpowiadaliśmy, że to terminologia wojskowa, bo przetłumaczenie głębokiego sensu frazy „Lapata – drug saldata” na angielski i wyjaśnienie tego przeciętnemu Amerykaninowi było trudne. Postanowiliśmy jechać po dwie godziny – dwie godziny za kierownicą ja, dwie godziny brat. Dziewczyny całą drogę tylko spały na tylnym siedzeniu i właściwie nie widziały Ameryki, chyba że im się przyśniła. Bardzo dobrze, że nasza stara „Mazda” miała wygodne skórzane siedzenia i tempomat – rzecz, która pozwala jechać z ustawioną prędkością bez naciskania pedału gazu i regulować prędkość samochodu przyciskami na kierownicy. Kolejnym plusem tego samochodu jest to, że spalał całkiem mało benzyny – za 10 dolarów przejeżdżaliśmy około 100 mil. Poprzedniego wieczoru zadzwoniłem do faceta, u którego mieliśmy mieszkać w Houston, i powiedział, że wszystko „ok” i czeka na nas. Powiedziałem, że przyjedziemy gdzieś bliżej 11 wieczorem (to w bardzo idealnym wariancie, i szczerze mówiąc, nie bardzo na to liczyłem). Na rękę nam było to, że tego dnia musieliśmy przekroczyć jedną strefę czasową i mieliśmy godzinę zapasu. Do 8 rano zgodnie z planem dojechaliśmy do Atlanty w stanie Georgia. Zatrzymywaliśmy się tylko na tankowanie i kawę. Jedliśmy w biegu w samochodzie – kto nie prowadził, ten jadł. Dalej jazda stała się trochę ciekawsza, bo za oknem zrobiło się jasno. Ale nie czuliśmy wielkiego zachwytu – krajobrazy za oknem były praktycznie takie same. Więc po prostu rozmawialiśmy i jechaliśmy. Do 4 po południu przejechaliśmy cały stan Alabama i postanowiliśmy zatrzymać się na jedzenie. Wybór padł na kuchnię chińską – najtańsze jedzenie w Ameryce. I czasem smaczne. To zależy od szczęścia. Nam wtedy się poszczęściło. Zrobiliśmy postój w małym miasteczku Biloxi w stanie Missisipi, znaleźliśmy tam chińską restaurację, zjedliśmy, umyliśmy nogi w Zatoce Meksykańskiej i ruszyliśmy dalej. Przed nami było jeszcze około 400 mil. Do Houston musieliśmy jeszcze całkowicie przejechać stan Luizjana. Wszystkie stany są do siebie podobne, zwłaszcza we wschodniej części USA, więc nie zawsze zauważaliśmy, że jesteśmy już w innym stanie. Pod wieczór zaczął padać silny deszcz. I prawie cały teksański odcinek drogi przejechaliśmy w deszczu. Było ciężko, bo wcześniej przejechaliśmy prawie 18 godzin non-stop. I kiedy zobaczyliśmy światła Houston, u mojego brata z
+2
