Այսպիսով, սեպտեմբերի 7-ին, առավոտյան ժամը 3-ին, մենք չորսով դուրս եկանք Myrtle Beach, SC-ից՝ ուղղվելով դեպի Los Angeles, CA: Առաջին լուրջ կանգառը որոշեցինք անել Տեխաս նահանգի Հյուստոն քաղաքում: Այսպիսով, 20 ժամվա ընթացքում մենք պետք է անցնեինք 1150 մղոն (մեկ մղոնը 1,6 կմ է): Խնդիրը հեշտ չէր: Բայց քանի որ ամբողջ ճանապարհորդության համար ժամանակը սուղ էր, ստիպված էինք շտապել, մենք չէինք կարող մեզ թույլ տալ մեկ ամիս շրջել Ամերիկայով, և ֆիզիկապես էլ չէինք դիմանա: GPS. Մոռացա ասել: Իհարկե, առանց GPS նավիգատորի մենք Manteo-ից այն կողմ չէինք գնա: Ամերիկայում պարզապես անհնար է վարել առանց GPS-ի: Նույնիսկ դրա հետ մեզ համար դժվար էր 10 գծանի մայրուղիների և 5 հարկանի հանգույցների վրա: GPS-ը որոշեցինք գնել K-mart-ից (կղզու մեծ սուպերմարկետներից մեկը)՝ այն օգտագործելու և տուն վերադառնալիս խանութին հետ տալու նպատակով: Ամերիկայում դա պարզ է: Եվ մենք որոշեցինք օգտվել դրանից: Ձեզ նույնիսկ ոչ ոք չի հարցնում, թե ինչու եք վերադարձնում տեխնիկան: Դա պարզապես ձեր իրավունքն է: K-mart-ում մեզ ընդհանրապես 90 օր տվեցին վերադարձի համար: Եվս մեկ բան, մենք որոշեցինք մեր մեքենան նկարազարդել դեղին մարկերով: Պարզապես այն ավելի վառ էր, և բոլորի ուշադրությունը մեզ վրա էր: Կապոտի վրա գրեցինք «Lapata - drug saldata» (մի մտածեք, որ այստեղ վրիպակ կա!) և լուսարձակներին թարթիչներ նկարեցինք :)։ Իսկ այն տեղում, որտեղ պետք է լինեին առջևի համարանիշները, հայտնվեց «VASAMENT» գրությունը: Ձախ կողմում մենք գրում էինք բոլոր այն նահանգների հապավումները, որոնցով անցնում էինք՝ սլաքներով: Եվ մարդիկ իսկապես ուշադրություն էին դարձնում մեզ: Գրեթե յուրաքանչյուր բենզալցակայանում մենք շփվում էինք պատահական մարդկանց հետ, ովքեր անընդհատ մեզ նույն հարցերն էին տալիս՝ ի՞նչ է գրված առջևում: Ինչին մենք պատասխանում էինք, որ դա ռազմական տերմինաբանություն է, քանի որ «Lapata – drug saldata» արտահայտության խորը իմաստը անգլերեն թարգմանելը և սովորական ամերիկացուն բացատրելը դժվար էր: Որոշեցինք վարել երկու ժամով՝ երկու ժամ ղեկին ես, երկու ժամ եղբայրս: Աղջիկները ողջ ճանապարհին միայն քնած էին հետևի նստատեղին և Ամերիկան ըստ էության չտեսան, գուցե միայն երազում տեսան: Շատ լավ էր, որ մեր հին «Mazda»-ն ուներ հարմարավետ կաշվե նստատեղեր և կրուիզ-կոնտրոլ՝ մի բան, որը թույլ է տալիս վարել սահմանված արագությամբ՝ առանց գազի ոտնակը սեղմելու, և կարգավորել մեքենայի արագությունը ղեկի կոճակներով: Այս մեքենայի ևս մեկ առավելությունն այն է, որ այն բավականին քիչ բենզին էր ուտում՝ 10 դոլարով մենք անցնում էինք մոտ 100 մղոն: Նախորդ օրվա երեկոյան ես կապվեցի այն տղամարդու հետ, ում մոտ պետք է ապրեինք Հյուստոնում, և նա ասաց, որ ամեն ինչ «ok» է և նա սպասում է մեզ: Ես ասացի, որ մենք կժամանենք երեկոյան 11-ի մոտակայքում (դա շատ իդեալական տարբերակում էր, և, անկեղծ ասած, ես դրան շատ էլ չէի հույս դնում): Մեզ ձեռնտու էր այն, որ այդ օրը մենք պետք է հատեինք մեկ ժամային գոտի, և մենք մեկ ժամ պաշար ունեինք: Մինչև առավոտյան 8-ը մենք ըստ պլանի հասանք Ատլանտա, Ջորջիա նահանգ: Կանգ էինք առնում միայն լիցքավորվելու և սուրճ խմելու համար: Մենք ուտում էինք ճանապարհին՝ մեքենայի մեջ. ով ղեկին չէր, նա էլ ուտում էր: Այնուհետև վարելը մի փոքր ավելի հետաքրքիր դարձավ, քանի որ պատուհանից դուրս լուսացել էր: Բայց մենք առանձնապես հիացմունք չէինք զգում՝ պատուհանից դուրս լանդշաֆտները գրեթե նույնն էին: Այդ պատճառով մենք պարզապես զրուցում էինք և գնում: Ցերեկվա ժամը 4-ին մենք ամբողջությամբ անցանք Ալաբամա նահանգը և որոշեցինք կանգ առնել ուտելու: Ընտրությունը կատարվեց հօգուտ չինական խոհանոցի՝ Ամերիկայի ամենաբյուջետային սնունդը: Եվ երբեմն համեղ: Դա ինչպես բախտդ բերի: Մեզ այն ժամանակ բախտը բերեց: Մենք կանգ առանք Բիլոքսի փոքրիկ քաղաքում, Միսիսիպի նահանգ, այնտեղ գտանք չինական ռեստորան, կերանք, ոտքերը լվացանք Մեքսիկական ծոցում և շարժվեցինք առաջ: Առջևում դեռ մոտ 400 մղոն կար: Մինչև Հյուստոն մեզ մնում էր ամբողջությամբ հատել Լուիզիանա նահանգը: Բոլոր նահանգները միմյանց նման են, հատկապես ԱՄՆ-ի արևելյան մասում, և այդ պատճառով մենք միշտ չէ, որ նկատում էինք, որ արդեն մեկ այլ նահանգում ենք: Երեկոյան սկսվեց ուժեղ անձրև: Եվ ճանապարհի գրեթե ողջ տեխասյան հատվածը մենք անցանք անձրևի տակ: Դժվար էր, քանի որ մինչ այդ մենք անընդմեջ գրեթե 18 ժամ վարել էինք: Եվ երբ մենք արդեն տեսանք Հյուստոնի լույսեր
+2
