Atlanta: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

Po Dallas następuje stan Arkansas i miasto Little Rock! Stolica Arkansas! Zaznaczę tylko, że znajduje się tam Kapitol!!! Poza tym nic godnego uwagi. Birmingham, cóż, w mieście nie ma nic ciekawego ))) Tylko góra o nazwie Vulcan czy coś w tym stylu, gdzie na wysokim pomniku stoi ogromny facet, na którego można wejść i zobaczyć całe miasto!!! Atlanta to stolica stanu Georgia!! Najwyższym budynkiem w Atlancie jest Bank of America Plaza o wysokości 312 m. Znajduje się tu również siedziba główna Coca-Cola! Atlanta była stolicą letnich igrzysk olimpijskich w 1996 roku!!

Dziś mój przyjazd stał się odrobinę bliższy. Dziś pojechałem na lotnisko zmienić bilety z 1 października na 5 września. Air France latało z Atlanty, więc miałem możliwość wymienić je bezpośrednio u nich. Wstałem wcześnie, wyjechałem (droga zajęła łącznie ponad godzinę) i dotarłem na 11:30. W biurze informacji dowiedziałem się, gdzie iść. Niestety, pracownik Delta nie mógł nic dla mnie zrobić i odesłał mnie do biura mojej linii lotniczej, które znajdowało się w jakimś ciasnym pokoiku i pracowała tam tylko 1 osoba. Wszystko byłoby dobrze, gdyby nie pracował od 14:00. Musiałem pospacerować, złożyć CV w sprawie pracy i wrócić. W kolejce (1 osoba przede mną) poznałem Rumuna, spóźnił się na swój wczorajszy lot nie ze swojej winy i bardzo się spieszył, żeby zmienić bilet, bo została mu tylko godzina. Rozmawialiśmy, dowiedziałem się, że jednym z jego ulubionych pisarzy jest Dostojewski (Bracia Karamazow), Turgieniew (liryka miłosna), Gogol (opowiedziałem mu o drugim tomie Martwych dusz, był bardzo zdziwiony), Puszkin. Ponieważ jemu było to bardziej potrzebne niż mi, postanowiłem go przepuścić, straciłem tylko 8 minut, a poza tym pomogłem, jestem z siebie bardzo zadowolony. W Moskwie postąpiłem mądrze - zarezerwowałem swoje miejsca, więc nie było żadnych trudności, zapłaciłem 40 $ i naklejka ze zmianą lotu znalazła się na moim bilecie. Więc, 5-go Nowy Jork, 6-go Paryż, 6-go Moskwa!!! A potem, a potem dzika przyjemność ze wszystkiego, czego mi brakowało i wreszcie zobaczę CIEBIE, za którą tęsknię jeszcze bardziej niż za jakimiś rzeczami... Do domu dotarłem dopiero na 16:00 i Sasza od razu zaproponował wyjazd w góry. Tam czekały na nas wykute płaskorzeźby prezydentów, góra, na którą będziemy się wspinać, a także półgodzinny pokaz laserowy. Ponieważ był piątek, godzina 5, wszyscy wracali z pracy do domu i musieliśmy się nieźle zdenerwować z powodu korków, chociaż dojechaliśmy w 20 minut. Wjazd kosztuje 8 $, i w zasadzie nie musisz płacić za nic więcej. Zostawiliśmy samochód i zaczęliśmy wspinać się w górę (zdjęcia zobacz w albumie). Wspinaliśmy się około 30 minut, wysokość około 800-900 metrów. Specjalnie dla Amerykanów na górze był lokal "ala Makdak", gdzie można było odzyskać "stracone kilogramy", co robiło bardzo wielu. Na samym dole pospacerowaliśmy po miasteczku w stylu Dzikiego Zachodu, a potem skierowaliśmy się w stronę góry, pod którą miał odbyć się pokaz. W ogóle Amerykanie są przyzwyczajeni do komfortu: jeśli jadą na łono natury, powiedzmy, w "domu mobilnym", to są parkingi, gdzie podłączasz go do "gniazdek" i ładujesz; jeśli idziesz na łono natury, to jest specjalne miejsce na ognisko, grilla itp.; jeśli idziesz łowić ryby - to w stawie, do którego ta ryba została już wpuszczona. Tak samo tutaj - zabrali ze sobą materace, łóżka polowe, przenośne lodówki, jedzenie dla nie wiadomo ilu osób, poduszki, w ogóle wszystko, żeby czuć się nie na dzikiej przyrodzie, a u siebie na trawniku. Pokaz trwał około 30 minut. Podobał mi się początek i zakończenie. Na początku o tym, jaki wspaniały jest stan Georgia, zakończenie to hymn Ameryki. W środku pokazywali jakieś ptaki z jajami, reklamę sponsora (krowy reklamują sieć bistro z kurczakami, więc tam krowy były w rolach Jacka Sparrowa, Jedi, Przeminęło z wiatrem itp.), o tym, jak diabeł chciał zawłaszczyć Georgię. Wszystko w wykonaniu kreskówkowym. Wszystko skończyło się po 22, do domu dotarliśmy na 23. W ogóle, te piesze wycieczki są świetne, wspinasz się w górę, po skałach, skakałem tam jak baranek, moje korzenie "ożyły". A wieczorem, kiedy jest cicho, świeci księżyc, siedzisz na szczycie skały, pod tobą rozciągają się światła Atlanty, niezliczone lasy, pola, widać jak jedzie koń z pobliskiego miasteczka, myślisz: "Och ty! Takie piękno, tak dobrze, i dlaczego obok ciebie nie ma tej osoby, z którą byłbyś gotów siedzieć tu całą noc? Dlaczego siedzisz sam?" Bardzo podobał mi się mój dzień, mogę powiedzieć na pewno - minął pożytecznie i dowiedziałem się wielu nowych i ciekawych rzeczy.

Nieważne jak ciężko było dzisiaj, wstałem o 8 rano. Dlaczego? A co z meczem „Lokomotiw”-„Spartak”? Nie można zapominać o swoim klubie! Grali świetnie, kontrolowali mecz, prowadzili 2-0. Ale albo za wcześnie uwierzyli w wygraną, albo się rozluźnili, i w efekcie mecz zakończył się 2-2. Spartakowcy ledwo się wywinęli dzięki szczęściu, szkoda! Dzisiejszy dzień nie wyróżnił się niczym szczególnym - 121 klientów, dyskusje z Helberem o tym samym, zgodził się dać mi brazylijskie monety w zamian za ruble. Gdybym tak mógł znaleźć kogoś, kto zgodziłby się wymienić, powiedzmy, 1 rubla na 1 dolara. A czemu nie, gdzie indziej znajdzie ruble? Był zabawny moment. Nasz klimatyzator zaczął przeciekać, oczywiście to ja go odkryłem. I bez wątpienia nie tylko znalazłem, ale też „wpadłem”. Idę z mięsem, biznesowy, jak zwykle, ze standardowym uśmiechem, myślę o swoim i nagle - hop! Wyobrażacie sobie literę „g”? No więc coś podobnego zrobiłem nogami i pojechałem na wodzie na jednym bucie. Moja twarz, jak potem opowiadali, wyrażała tyle zdziwienia, że nie dało się patrzeć bez śmiechu. Na szczęście zajęcia z taekwondo-karate nie poszły na marne, utrzymałem równowagę i z powodzeniem „dojechałem” do oszołomionego klienta. Potem David zapytał, co się stało, na co odpowiedziałem: wiesz, moim marzeniem życia było stanąć na lodzie, na łyżwach, poczuć się jak taki łyżwiarz figurowy-snowboardzista, więc postanowiłem to zrealizować. Po powrocie z pracy o 1 w nocy poszliśmy do sklepu, bo jutro mam cały dzień pracy i nie mógłbym pojechać na zakupy. W sumie wróciliśmy o 3, dostałem darmowy kupon za „zdrowy tryb życia” (kupiłem „Activię”) i padłem na łóżko, nie czując niczego.

Jo! Jestem tu już 3 tygodnie! Można zwariować! Niedługo minie miesiąc, można podsumować jakieś wstępne wyniki! Dziś mój spokojny sen został przerwany krzykami „hej”. To był Sasza. „Chodź, jedziemy!” „Dokąd?” „Do centrum (Downtown).” Wszystko było takie tajemnicze, niezrozumiałe, jakbyśmy planowali rewolucję. Okazało się, że jedziemy do muzeum Coca-Coli. Byliśmy tam około 2 godzin, wydałem 15 $, napiłem się różnych coli z całego świata (rosyjskiej oczywiście nie było). Ale wszystko po kolei. Coca-Cola została wynaleziona przez farmaceutę z Atlanty, Johna S. Pembertona, w 1886 roku. Od tego czasu nieustannie zdobywała swoje pozycje na całym świecie. W pierwszej sali czekały na nas reklamy Coca-Coli z różnych lat, z których najstarszą był obraz dzwonu wzywającego do picia „tego” za 5 centów w 1886 roku. Dalej czekała na nas reklama animowana (Happiness Factory), ta sama, którą teraz cola puszcza w telewizji z różnymi stworkami. Zabawna, wesoła kreskówka opowiadająca o tym, co dzieje się w automacie do sprzedaży butelek. Główne przesłanie - cola jest super, wszyscy kochamy swoją pracę, jesteśmy częścią całości, wkładamy duszę w każdą butelkę. Dalej było lobby, gdzie można było zrobić sobie zdjęcie z białym niedźwiedziem (fajna praca, siedzisz, otwierasz buzię, wszyscy są zadowoleni), co też zrobiłem, zdjęcia i filmy wrzucę później. Potem była historia coli. Ale nie zajmuje ona dużo miejsca, głównie obrazki, filmy, przecież potrzeba więcej rozrywki, nudna historia „nie przechodzi”. Z drugiej strony, niewiele dowiesz się o napoju, bo rozpraszasz się na różne inne rzeczy. Po tym pokazali nam taśmociąg, niby prawdziwy, niby tak jak u nich w fabryce. Uwagę wszystkich przyciągnęła kamera, w którą wszyscy patrzyli (zrobiłem kilka min do akt policyjnych) i robiliśmy zdjęcia. Drugie piętro - kino 4D (daliśmy nam wypasione okulary, zobacz w albumie), o 4 sekretnych składnikach sukcesu napoju (cukier, pył kokainowy, trochę ropy, naładowana woda). Serio? Też bym nie uwierzył, gdyby to powiedzieli. Nawet nie powiedzieli. Wszystko jest prostsze - niepowtarzalny smak, wygodna butelka, szeroka popularność i oczywiście my z wami. Było świetnie, podczas seansu krzesła drżały, woda lała się na nas, z tyłu uderzali sprężyną, podskakiwaliśmy, dzieciaki na sali prawie posikały się ze śmiechu. Po czymś takim trzeba było zobaczyć Warhola i jego postrzeganie coli i oczywiście spróbować całego tego ścieku, który ta firma wypuszcza na całym świecie. Było 5 kolumn (Azja, Europa, Afryka, Ameryka Łacińska, Ameryka Północna), przy każdej można było spróbować 6-7 różnych smaków. W niektórych był jawny ściek, gdzieś nawet nieźle (Indie mi się podobały, smak ananasowo-orzechowy). Na koniec wziąłem 3 butelki coli, przez co spojrzeli na mnie przerażeni i powiedzieli - można tylko jedną. Potem prosto do pracy. Dzień był bardzo wolny, 77 osób. Tym razem też trzeba było ciągnąć karteczki, a ja wyciągnąłem przed naszym szefem, więc on poszedł do domu, bo pozostała była zaznaczona. Dzień trochę „zepsuł” menedżer David. Jakaś bezdomna kobieta ubrała się w łachmany i zaczęła skakać za oknem, a on mówi do mnie: „O, Nikołaj, tam twoja dziewczyna na ciebie czeka!” Uff, jak się wkurzyłem, oczy pewnie stały się tak złe, że trochę zgłupiał i od razu: „Żartuję, żartuję, uspokój się kolego!” „Myślę, że powinieneś do niej wyjść, w końcu ona czeka na CIEBIE” - powiedziałem mu. „Dobra, wszystko w porządku, to tylko żart!” Cóż, nie budujemy dobrych relacji z Davidem. Cóż, przynajmniej rzadko do nas przychodzi, więc widuję go około 3 razy dziennie.

Dzisiaj byłem w 4 miejscach w sprawie mojej ewentualnej drugiej pracy. To też jest pytanie – niby jest potrzebna (żeby zwrócił się wyjazd), ale z drugiej strony jakoś „nie ciągnie”. Rozumiem, może to wymówki, może faktycznie lenistwo, ale tak bardzo nie chce mi się pracować po 80 godzin tygodniowo. Może rolę gra też fakt, że rodzice nie naciskają, pieniędzy wystarcza, a ja trochę choruję, chociaż z jedną pracą wyjazd na pewno się nie zwróci. W każdym razie, jeśli gdzieś wypali, to wtedy zobaczymy. Dzisiaj był najbardziej pracowity dzień, jaki kiedykolwiek widziałem – 201 klientów! Najprawdopodobniej ma to związek z zakończeniem zjazdu reklamodawców, więc wszyscy przyszli do nas. Za to zaczął się zjazd Microsoftu, do nas nawet zaglądali Rosjanie. Naturalnie, obsługiwałem ich lepiej niż innych, w końcu swoi! Zostawili swoje wizytówki, mówiąc – 'zadzwoń, jak się zdecydujesz'. Teraz jestem pełen oczekiwań, a nuż się uda?))) Pod koniec dnia 3 momenty zepsuły mi humor. Kiedy robisz clock out (wychodzisz z pracy), jeśli napiwki trafiają do kasy, to są rozdzielane między pozostałych. Dlatego często wszystkich poganiają, żeby „wychodzili”. Dzisiaj menedżerem był David (którego najmniej lubię), zmusił mnie do „wyjścia”, kiedy jeszcze został duży stolik (=> duże napiwki), a do tego szef kelnerów powiedział, że ten stolik jest „dla niego”. Potem położyłem talerz na obrusie, David od razu powiedział, że jest czysty, a ja go pobrudzę, podczas gdy sam później jadł na obrusie. W każdym razie, nie byłem dzisiaj z tego zbyt zadowolony. Ogólnie rzecz biorąc, podświadomie porównując Atlantę i Syktywkar, Atlantę i Moskwę, dochodzisz do kilku wniosków. W pierwszym przypadku Atlanta bez wątpienia wygrywa, rozumiem ludzi, którzy byli tylko w Syktywkarze i przyjechali tutaj, tutaj wydaje im się, że to raj. Wielu pyta mnie – dlaczego nigdzie nie chodzisz? Bo w Moskwie mogę pójść gdziekolwiek i będzie to dla mnie o wiele przyjemniejsze i ciekawsze niż tutaj. W porównaniu z Moskwą Atlanta to wielka wieś, spokojna, cicha, ale wieś. Nie ma w niej „ognia”, „pulsującej żyły”. Pomieszkajcie w Moskwie, poczujcie jej ducha, a ta Atlanta będzie dla was jak dla Amerykanina Zimbabwe. Ludzie tutaj mają prawie wszystko, popracowali 2 miesiące i kupili nowy samochód, nikomu nic nie trzeba udowadniać, żyj jak wszyscy. Dla mnie lepiej w Moskwie – nic nie ma, łatwo nic nie zrobisz, kręć się, staraj. Ludzie tutaj są zbyt „przejedzeni” dobrym życiem, praktycznie niczego nie potrzebują, do niczego nie dążą. A spróbujcie u nas przeżyć na emeryturze, spróbujcie przeżyć na stypendium dłużej niż tydzień? Tutaj po prostu was nie zrozumieją. A zostają tutaj, jak zrozumiałem, albo ci, którym w Rosji mało co świeci (delikatnie mówiąc, ci, którzy nie przemęczają się nauką, pracą itp.), albo ci, którzy celowo chcą wyjechać z Rosji (z powodu małżeństwa, całkowitego uwielbienia dla Ameryki, jakiegoś niezadowolenia, niemożności zrealizowania się). Może się mylę i nawet błądzę, ale to moja opinia, wyraziłem ją. Wszystko może się zdarzyć, może życie pokaże bezzasadność moich wniosków o miastach, może wręcz przeciwnie, udowodni, że miałem absolutną rację. Zobaczymy, za 10 lat przeczytamy te notatki, może będę Nostradamusem?

Dzisiaj jest poniedziałek i znowu mam wolne. Swoją drogą, wielu Rosjan z naszej restauracji też ma dzisiaj wolne. Pojechaliśmy do sklepu i na targ warzywny. Ich targ to duża liczba straganów pod jednym dachem, gdzie bierzesz wózek, wybierasz to, czego potrzebujesz, a przy kasie płacisz za wszystko. Ogólnie rzecz biorąc, targ nie jest taki, jak go rozumiemy, bez „hej, piękna, brzoskwini nie chcesz? Czapki ze zniżką nie potrzebujesz?”, chociaż prowadzą go Chińczycy i Koreańczycy. Wziąłem lokalne brzoskwinie (99 centów za kilogram), winogrona (99 centów za pół kilograma), czosnek (1,35 za kilogram). Potem pojechaliśmy do sklepu i dokupiliśmy wszystko, co niezbędne. Myślałem, żeby załatwić sprawy związane z pracą, ale po obiedzie położyłem się „na chwilę”. „Na chwilę” zamieniło się w 5 godzin, więc teraz o 00:53 siedzę i piszę o tym dniu. Jak zauważyliście, nie był on bogaty w wydarzenia. Jedyna rzecz, o której chciałbym porozmawiać, to pewien temat. Bardzo często wszystkie kłopoty lub „chwilowe trudności”, jak je nazywam, spadają na nas naraz, wszystkie razem, rosnąc jak kula śnieżna. Jednak zdarza się też tak, że wydaje się, iż minęły, prawie przeszły, a nagle pojawiają się skądś, skąd się ich nie spodziewałeś, i to, co wydawało ci się świetne, nie wygląda już w tak różowych barwach. Ogólnie rzecz biorąc, mieszkając w Moskwie, dynamicznym mieście z szerokimi możliwościami, starasz się nie postrzegać tych „pocisków losu” jako „ran”, myślisz, że to „zadrapania”. Tak łatwiej się zdystansować, zapomnieć o tych „niewypałach” i iść dalej, nie zwracając na nie uwagi. Ale nie wszystkie rany można nazwać zadrapaniami. Mówię już 30. czy 40. raz w ciągu tych miesięcy, że wszyscy jesteśmy różni, niepowtarzalni. Czasami bardzo trudno jest wytrzymać, wysłuchać kogoś do końca, znieść te bzdury lub głupoty, które wygaduje. Sam też tak się zachowuję i nieostrożnie ranię człowieka, czasami sprawiając ból. Dobrze jest, gdy przed zrobieniem czegoś zadajesz sobie pytanie – dlaczego on tak się zachowuje? Co się stało, co mu się przydarzyło, dlaczego postępuje tak czy inaczej? Zadając sobie to pytanie i czasami znajdując niezbyt przyjemne dla siebie odpowiedzi, zacząłem myśleć: jak często w przypływie gniewu, złości, irytacji, niezrozumienia, a czasem szalonej radości możemy powiedzieć to, co w nas narosło (wcale nie z powodu tej osoby) i wyładować się na tym, kto jest przed nami? Dlaczego to robimy? Złożone pytanie, na które każdy odpowie po swojemu. Ale zawsze musimy rozumieć. Rozumieć i cenić siebie nawzajem. Nie mamy zbyt wielu ludzi, którym nie jesteś obojętny. Niewielu jest tych, dla których nasz los jest ważny. Nie zachowujmy się jak łysiejący ludzie: im mniej włosów zostaje, tym ważniejszą rolę odgrywają te pozostałe. Kiedy prawie ich nie ma, człowiek decyduje się pozbyć ostatnich, po prostu dlatego, że wyglądają źle, dziwnie na łysej głowie. Kiedy włosy są, nie myśli o nich specjalnie – jeden więcej, jeden mniej, jednak jeśli jeden spadnie, spadnie też drugi. Dlatego doceńmy siebie nawzajem i trzymajmy się razem, inaczej się nie da.

Mam pracę na pełen etat, ale zaspałem i wstałem o 10:04, a powinienem być w pracy o 10:30, chociaż restauracja otwiera się od 11. Na złość autobusy wypadły z rozkładu, na metro musiałem czekać dłużej niż zwykle. Jednak przemknąłem obok menedżera i wszedłem o 11:04. Dzień był dość „wolny” do godziny 16 (lał ulewny deszcz, odcięli nam wodę, a do tego straciłem głos). Nie było co robić, więc na liczne prośby zatańczyłem w przysiadzie))). Czułem się jak miś w cyrku, on przysiada, a wszyscy mu klaszczą. Ale oni wszyscy byli tak szczerze zdziwieni i zachwyceni, że wielu próbowało powtórzyć, ale nic z tego nie wyszło. Po 16, kiedy przestało padać, napłynęli do nas ludzie, w efekcie było 127 osób, zostawili około 1000 $ napiwku, spodziewamy się niezłego czeku pod koniec przyszłego tygodnia. Obecny wyniósł 252,20 $. Mało, oczywiście, ale to za 36 godzin. Helber jak zawsze zabawiał. Po pierwsze, pojawił się u niego nawyk, że kiedy się uśmiecham, zaczyna mnie szczypać w policzki!!! Po co on to robi? „Masz taką dziecięcą, anielską buzię, jesteś taki przystojny”. Co tu odpowiedzieć? Ponieważ miałem kaszel, dużo plułem. Po jednym z takich splunięć usłyszałem „uiii”, to był Helber. „Po co patrzysz, jeśli to obrzydliwe? Nie patrz!” „Ale nie mogę nie patrzeć...” Wziął ode mnie obietnicę, że zanim ja (wersja łagodna) „prześpię się z jednym moim kolegą z klasy-gejem (patrz dzień 13), musisz przespać się ze mną, bo bardzo lubię jedną rzecz”. Dalszego ciągu nie mogę opowiedzieć, bo to po prostu obłęd. W domu jak zawsze najlepiej. Sami biali i Meksykanie. Nie myślcie, że jestem rasistą, ale myślę, że jak przyjadę do Moskwy, będę gotów wycałować wszystkich białych ludzi. Tutaj czarni uwielbiają wyłudzać ode mnie pieniądze. Dzisiaj 3 Afroamerykanów wyłudzało ode mnie pieniądze! Co dziwne, jeszcze nie spotkałem białego bezdomnego. Trochę niewesołe zakończenie, więc zakończę radością - jutro zadzwonię do domu, do przyjaciela i do niej, w końcu porozmawiam!

Dzisiaj zadzwoniłem do najważniejszych osób: moich rodziców i mojej dziewczyny. Wiecie, zwykła rozmowa telefoniczna naprawdę dodaje sił, czujesz, że są ludzie, którzy cię kochają i na ciebie czekają, to takie wspaniałe! Zwłaszcza po rozmowie z nią: chociaż była zmęczona i smutna, to i tak bardzo się cieszę, że mogłem ją znowu usłyszeć, posłuchać jej narzekań, oburzenia, radości. Prawie jakbym był obok. Chociaż nie, kłamię, bycie obok jest nieporównywalnie lepsze, bycie obok jest stokroć lepsze. Dzisiaj mieliśmy najbardziej obłożoną kolację, jaką kiedykolwiek widziałem - 147 osób! Na napiwki zostawiono około 1000 $, chciałbym, żeby te wszystkie pieniądze trafiły tylko do mnie. Byliśmy dzisiaj znowu w "pełnym składzie", około 16 osób + pomocnicy kelnerów. Dowiedziałem się o sobie czegoś dość zabawnego. A właściwie nie zabawnego, nie. Raczej interesującego. Właściciel ma córkę, dość puszystą osobę, w okularach. Myślałem, że ma 25-26 lat, okazało się, że 19. Więc o co mi chodzi. Widziałem ją 1 raz, a ona już (!) dowiedziała się, skąd jestem, gdzie mieszkam (!!), z kim, ile mam lat, czy zostaję na długo (!!!). W skrócie, zebrała pełne dossier. Na koniec powiedziała, że jestem cute (przystojny). Z jednej strony to dobrze. Jak powiedział Vova, "jesteśmy dla siebie stworzeni" (tak, z dziewczynami powyżej 150 kg zawsze mam szczęście. Wspominam swoje studia, kiedy podeszła do mnie dziewczyna i poprosiła o mój numer ICQ dla swojej koleżanki. Koleżanka, jak się później okazało, ważyła około 200 kg.) Może dopisze parę zer do wypłaty, warto zwrócić na nią uwagę?:) Ale z drugiej strony, dlaczego podobają nam się ci, którzy nas nie lubią i na odwrót? Naprawdę, zaczynasz doceniać te przypadki, gdy pojawia się obopólne zainteresowanie i myślisz - jak to nam się tak poszczęściło ze sobą? (ciekawe, o kim mówię, co?) Ale często szczęśliwe zakończenie nie jest przewidziane. Można oczywiście, jak opowiadał Sasza (kumpel, który studiuje w Ameryce), pewien przedsiębiorczy chłopak znalazł Amerykankę i zaczął ją "naciągać". Ale stawać się "ciałem"... W ogóle, o jakich głupotach my myślimy? Chociaż ciekawe, jak to wszystko się skończy, zobaczymy...