ატლანტა: სამოგზაურო გზამკვლევი, ფასები და უფასო საცხოვრებელი · 2026

დასასრული. მადლობა ყველას, ვინც ხმა მომცა და წაიკითხა ჩემი შემოქმედება, იმედი მაქვს, ეს არა მხოლოდ საინტერესო, არამედ სასარგებლოც იყო. თქვენი წყალობით მოვიგე iPod, განსაკუთრებული მადლობა ორგანიზატორებს პრიზების უზრუნველყოფისთვის! დიდი ხანია ვერ მოვაბი თავი იმის თქმას, რომ ბლოგის წერა შევწყვიტე. დანარჩენს ვაქვეყნებ ჩემს VKontakte გვერდზე, ვისაც გაინტერესებთ, შეგიძლიათ იქ მიპოვოთ. კიდევ ერთხელ მადლობა და წარმატებულ შთაბეჭდილებებს გისურვებთ!!!

დღეს ჩემი ჩამოსვლა ცოტათი უფრო ახლოს მოვიდა. დღეს აეროპორტში წავედი ბილეთების 1 ოქტომბრიდან 5 სექტემბრამდე შესაცვლელად. Air France დაფრინავდა ატლანტადან, ამიტომ მქონდა შესაძლებლობა პირდაპირ მათთან გამეცვალა. ადრე ავდექი, გავედი (გზაში ჯამში ერთ საათზე მეტი დამჭირდა) და 11:30-ზე მივედი. საინფორმაციო ბიუროში გავიგე, სად უნდა წავსულიყავი. სამწუხაროდ, Delta-ს თანამშრომელმა ვერაფერი გააკეთა ჩემთვის და გამგზავნა ჩემი ავიაკომპანიის ოფისში, რომელიც ვიწრო ოთახში იყო და იქ მხოლოდ 1 ადამიანი მუშაობდა. ყველაფერი კარგად იქნებოდა, რომ არა ის, რომ ის 14 საათიდან მუშაობდა. მომიწია სეირნობა, სამსახურის შესახებ რეზიუმეს დატოვება და ისევ დაბრუნება. რიგში (ჩემს წინ 1 ადამიანი იყო) გავეცანი რუმინელს, მან თავისი ბრალის გარეშე დააგვიანა გუშინდელი რეისი და ძალიან ეჩქარებოდა ბილეთის შეცვლა, რადგან მხოლოდ ერთი საათი ჰქონდა დარჩენილი. ვისაუბრეთ, გავიგე, რომ მისი ერთ-ერთი საყვარელი მწერალია დოსტოევსკი („ძმები კარამაზოვები“), ტურგენევი (სასიყვარულო ლირიკა), გოგოლი (მოუყევი „მკვდარი სულების“ მეორე ტომის შესახებ, ძალიან გაუკვირდა), პუშკინი. რადგან მას ჩემზე მეტად სჭირდებოდა, გადავწყვიტე წინ გამეშვა, მხოლოდ 8 წუთი დავკარგე და თან დავეხმარე კიდეც, საკუთარი თავით ძალიან კმაყოფილი ვარ. მოსკოვში ჭკვიანურად მოვიქეცი - ადგილები დავჯავშნე, ამიტომ არანაირი სირთულე არ შექმნილა, გადავიხადე 40$ და რეისის ცვლილების სტიკერი ჩემს ბილეთზე აღმოჩნდა. ასე რომ, 5-ში ნიუ-იორკი, 6-ში პარიზი, 6-ში მოსკოვი!!! და მერე, მერე ველური სიამოვნება ყველაფრისგან, რაც მაკლდა და ბოლოს, ვიხილავ შენ, ვისაც უფრო მეტად მენატრები, ვიდრე რაიმე ნივთი... სახლში მხოლოდ 16 საათზე მივედი და საშამ მაშინვე შემომთავაზა მთებში წასვლა. იქ გველოდებოდა პრეზიდენტების გამოკვეთილი ბარელიეფები, მთა, რომელზეც უნდა ავმძვრალიყავით, ასევე ნახევარსაათიანი ლაზერული შოუ. რადგან პარასკევი იყო, 5 საათი, ყველა სამსახურიდან სახლში ბრუნდებოდა და საცობების გამო საკმაოდ ვინერვიულეთ, თუმცა 20 წუთში მივედით. შესვლა ღირს 8$, და პრინციპში მეტი არაფრის გადახდა არ გჭირდებათ. მანქანა დავტოვეთ და ზევით ავედით (ფოტოები იხილეთ ალბომში). დაახლოებით 30 წუთი ავდიოდით, სიმაღლე დაახლოებით 800-900 მეტრია. სპეციალურად ამერიკელებისთვის ზევით იყო „ალა მაკდაკის“ დაწესებულება, სადაც შეიძლებოდა „დაკარგული კილოგრამების“ აღდგენა, რასაც ბევრი აკეთებდა. ყველაზე დაბლა ჩვენ ველური დასავლეთის სტილის ქალაქში ვიარეთ, შემდეგ კი მთისკენ გავემართეთ, რომლის ქვეშაც შოუ უნდა გამართულიყო. ზოგადად, ამერიკელები მიჩვეულები არიან კომფორტს: თუ ბუნებაში მიდიან, ვთქვათ, „მობილურ სახლში“, მაშინ არის სადგომები, სადაც მას „შტეფსელებში“ აერთებ და ტენი; თუ ბუნებაში მიდიხარ, არის სპეციალური ადგილი კოცონისთვის, მწვადისთვის და ა.შ.; თუ თევზაობაზე მიდიხარ - აუზში, რომელშიც ეს თევზი უკვე გაშვებულია. ასეა აქაც - თან წამოიღეს ლეიბებიც, გასაშლელი საწოლებიც, პორტატული მაცივრებიც, საკვები უცნობი რაოდენობის ხალხისთვის, ბალიშები, მოკლედ, ყველაფერი იმისთვის, რომ თავი იგრძნონ არა ველურ ბუნებაში, არამედ საკუთარ გაზონზე. შოუ დაახლოებით 30 წუთი გაგრძელდა. მომეწონა დასაწყისი და დასასრული. დასაწყისში იმის შესახებ, თუ რა დიდებული შტატია ჯორჯია, დასასრულს ამერიკის ჰიმნი. შუაში აჩვენებდნენ რაღაც ფრინველებს კვერცხებით, სპონსორის რეკლამას (ძროხები რეკლამირებენ ქათმის ბისტროების ქსელს, იქ ძროხები იყვნენ ჯეკ ბეღურას, ჯედაების, „ქარით წაღებულების“ და ა.შ. როლებში), იმის შესახებ, თუ როგორ მოინდომა ეშმაკმა ჯორჯიის მითვისება. ყველაფერი მულტფილმურ შესრულებაში. ყველაფერი 22 საათის შემდეგ დასრულდა, სახლში 23 საათზე მივედით. ზოგადად, ეს ფეხით სეირნობები შესანიშნავია, ზევით ადიხარ, კლდეებზე, მე იქ ბატკანივით ვხტუნავდი, ფესვები „გააქტიურდა“. ხოლო საღამოს, როცა სიჩუმეა, მთვარე ანათებს, ზიხარ კლდის წვერზე, შენს ქვემოთ იშლება ატლანტას განათებები, უთვალავი ტყე, მინდვრები, ჩანს, როგორ მოდის ცხენი ახლომდებარე ქალაქიდან, ფიქრობ: „ოჰ! ასეთი სილამაზე, ასე კარგია და რატომ არ არის შენ გვერდით ის ადამიანი, ვისთან ერთადაც მზად იქნებოდი აქ მთელი ღამე მჯდარიყავი? რატომ ზიხარ მარტო?“ ჩემი დღე ძალიან მომეწონა, ზუსტად შემიძლია ვთქვა - ის სასარგებლოდ ჩაიარა და ბევრი ახალი და საინტერესო რამ გავიგე.

რაც არ უნდა რთული ყოფილიყო დღევანდელი დღე, დილის 8 საათზე მაინც ავდექი. რატომ? აბა, „ლოკომოტივი“-„სპარტაკის“ მატჩი? როგორ შეიძლება მშობლიური კლუბის დავიწყება! კარგად თამაშობდნენ, აკონტროლებდნენ მატჩს, 2-0-ს იგებდნენ. მაგრამ ან ადრე დაიჯერეს გამარჯვება, ან მოდუნდნენ და შედეგად მატჩი 2-2 დასრულდა. „სპარტაკელები“ მხოლოდ იღბლის წყალობით გადარჩნენ, რა სამწუხაროა! დღევანდელი დღე სხვა არაფრით ყოფილა გამორჩეული - 121 კლიენტი, დისკუსიები ჰელბერთან ისევ იმავე თემაზე, დამთანხმდა ბრაზილიური მონეტები მოეცა რუბლის სანაცვლოდ. ნეტავ ვიპოვო ვინმე, ვინც დამთანხმდებოდა, ვთქვათ, 1 რუბლი 1 დოლარში გადაეცვალა. რატომაც არა, სად იპოვის ის რუბლს? სახალისო მომენტი იყო. ჩვენმა კონდიციონერმა დაიწყო წყლის დენა, რა თქმა უნდა, მე აღმოვაჩინე. და, რა თქმა უნდა, არა მხოლოდ ვიპოვე, არამედ „ჩავვარდი“ კიდეც. მივდივარ ხორცით ხელში, საქმიანი, როგორც ყოველთვის, სტანდარტული ღიმილით, ჩემს ფიქრებში ვარ და უცებ - ჰოპ! წარმოგიდგენიათ ასო „g“? ჰოდა, რაღაც მსგავსი გამოვხატე ფეხებით და ერთ ჩექმაზე წყალზე გავცურდი. ჩემი სახე, როგორც მოგვიანებით ყვებოდნენ, იმდენ გაოცებას გამოხატავდა, რომ სიცილის გარეშე ყურება შეუძლებელი იყო. საბედნიეროდ, ტაეკვონდო-კარატეს ვარჯიშები ტყუილად არ ჩამივლია, წონასწორობა შევინარჩუნე და წარმატებით „მივცურდი“ გაოგნებულ კლიენტამდე. შემდეგ დევიდმა მკითხა, რა მოხდაო, რაზეც ვუპასუხე: იცი, ჩემი ცხოვრების ოცნება იყო - დავმდგარიყავი ყინულზე, ციგურებით, მეგრძნო თავი ფიგურულ მოციგურავე-სნოუბორდისტად, ჰოდა, გადავწყვიტე ამის განხორციელება. სამსახურიდან მოსვლის შემდეგ, ღამის 1 საათზე წავედით მაღაზიაში, რადგან ხვალ მთელი დღე ვმუშაობ და ვერ მოვახერხებდი საყიდლებზე წასვლას. მოკლედ, 3 საათზე დავბრუნდით, მივიღე უფასო კუპონი „ჯანსაღი ცხოვრების წესისთვის“ (ვიყიდე „აქტივია“) და საწოლზე დავეცი, არაფრის შეგრძნება აღარ მქონდა.

იო! 3 კვირაა აქ ვარ! შეიძლება გაგიჟდე! მალე ერთი თვე იქნება, შეიძლება შუალედური შედეგების შეჯამება! დღეს ჩემი მშვიდი ძილი „ჰეი“-ს ყვირილმა დაარღვია. ეს საშა იყო. „წამოდი, წავედით!“ „სად?“ „დაუნთაუნში (ცენტრში)“. და ყველაფერი ისეთი იდუმალი, გაუგებარი იყო, თითქოს რევოლუციას ვგეგმავდით. აღმოჩნდა, რომ კოკა-კოლას მუზეუმში მივდიოდით. იქ დაახლოებით 2 საათი ვიყავით, 15 დოლარი დავხარჯე, დავლიე სხვადასხვა კოლა მთელი მსოფლიოდან (რუსული, რა თქმა უნდა, არ იყო). მაგრამ ყველაფერი თანმიმდევრობით. კოკა-კოლა გამოიგონა ატლანტას აფთიაქარმა ჯონ ს. პიმბერტონმა 1886 წელს. მას შემდეგ ის განუწყვეტლივ იპყრობდა თავის პოზიციებს მთელ მსოფლიოში. პირველივე დარბაზში ჩვენ გველოდა კოკა-კოლას სხვადასხვა წლების რეკლამები, სადაც ყველაზე ძველი იყო ზარის გამოსახულება, რომელიც მოუწოდებდა „ამის“ დალევას 5 ცენტად 1886 წელს. შემდეგ ჩვენ გველოდა მულტ-რეკლამა (Happiness Factory), ისეთივე, რომელსაც ახლა კოლა აჩვენებს ტელევიზორში სხვადასხვა მახინჯებით. სახალისო, მხიარული მულტფილმი, რომელიც მოგვითხრობს იმაზე, თუ რა ხდება ბოთლების გასაყიდი ავტომატის შიგნით. მთავარი გზავნილი - კოლა მაგარია, ჩვენ ყველას გვიყვარს ჩვენი სამუშაო, ჩვენ მთლიანის ნაწილი ვართ, სულს ვდებთ თითოეულ ბოთლში. შემდეგ იყო ლობი, სადაც შეიძლებოდა თეთრ დათვთან ერთად ფოტოს გადაღება (მაგარი სამუშაოა, ზიხარ, პირს აღებ, ყველა კმაყოფილია), რაც მე გავაკეთე, ფოტოებს და ვიდეოებს მოგვიანებით დავდებ. შემდეგ იყო კოლას ისტორია. მაგრამ ის არც ისე ბევრ ადგილს იკავებს, ძირითადად სურათები, ვიდეოები, ხომ საჭიროა მეტი გართობა, მოსაწყენი ისტორია „არ გადის“. მეორე მხრივ, სასმელის შესახებ ბევრს ვერაფერს გაიგებ, რადგან ყურადღება გადაგაქვს სხვადასხვა სხვა რამეებზე. ამის შემდეგ გვაჩვენეს კონვეიერი, თითქოს ნამდვილი, თითქოს ისე, როგორც მათ ქარხანაშია. ყველას ყურადღება მიიპყრო კამერამ, რომელშიც ყველა იყურებოდა (მე რამდენიმე სახე მივიღე პოლიციის დოსიესთვის) და ვიღებდით ფოტოებს. მეორე სართული - 4D კინოთეატრი (მოგვცეს პათოსური სათვალეები, ნახე ალბომში), სასმელის წარმატების 4 საიდუმლო ინგრედიენტის შესახებ (შაქარი, კოკაინის მტვერი, ცოტა ნავთობი, დამუხტული წყალი). მართლა? მეც არ დავიჯერებდი, რომ ეთქვათ. მათ არც უთქვამთ. ყველაფერი უფრო მარტივია - განუმეორებელი გემო, მოსახერხებელი ბოთლი, ფართო პოპულარობა და, რა თქმა უნდა, ჩვენ თქვენთან ერთად. მაგარი იყო, ყურების დროს სკამები კანკალებდა, წყალი გვესხმებოდა, ზურგიდან ზამბარით გვირტყამდნენ, ვხტებოდით, ბავშვები დარბაზში ლამის შარვალში ისვრიდნენ. ასეთი რამის შემდეგ საჭირო იყო უორჰოლის და მისი კოლას აღქმის ნახვა და, რა თქმა უნდა, იმ მთელი ნაგვის გასინჯვა, რომელსაც ეს კომპანია მთელ მსოფლიოში უშვებს. იყო 5 სვეტი (აზია, ევროპა, აფრიკა, ლათინური ამერიკა, ჩრდილოეთ ამერიკა), თითოეულთან შეიძლებოდა 6-7 სხვადასხვა გემოს გასინჯვა. ზოგში აშკარა ნაგავი იყო, ზოგან კი არც ისე ცუდი (ინდური მომეწონა, ანანას-თხილის გემო). დასასრულს მე ავიღე 3 ბოთლი კოლა, რის გამოც შეშინებულმა შემომხედეს და მითხრეს - მხოლოდ ერთის აღება შეიძლება. ამის შემდეგ პირდაპირ სამსახურში. დღე ძალიან ნელი იყო, 77 ადამიანი. ამჯერადაც მომიწია ქაღალდების ამოღება და მე ჩვენს უფროსზე ადრე ამოვიღე, ამიტომ ის სახლში წავიდა, რადგან დარჩენილი მონიშნული იყო. დღე ცოტა „გააფუჭა“ მენეჯერმა დევიდმა. ვიღაც უსახლკარო ქალი ჩაიცვა ძონძებში და დაიწყო ფანჯრის გარეთ ხტუნვა, ის მეუბნება: „ოჰ, ნიკოლაი, იქ შენი შეყვარებული გელოდება!“ უჰ, როგორ ავფეთქდი, თვალები ალბათ ისეთი ბოროტი გამიხდა, რომ ცოტა დაიბნა და მაშინვე: „ვხუმრობ, ვხუმრობ, დამშვიდდი მეგობარო!“ „მგონი შენ უნდა გახვიდე მასთან, ის ხომ მაინც შენ გელოდება“, - ვუთხარი მე მას. „კარგი რა, ყველაფერი კარგადაა, ეს ხომ უბრალოდ ხუმრობაა!“ ნუ, დევიდთან კარგი ურთიერთობა არ გვაქვს. კარგი, ყოველ შემთხვევაში ის იშვიათად მოდის ჩვენთან და ამიტომ მას დღეში დაახლოებით 3-ჯერ ვხედავ.

დღეს 4 ადგილას ვიყავი ჩემს შესაძლო მეორე სამსახურთან დაკავშირებით. ესეც საკითხავია - თითქოს მჭირდება (მოგზაურობის ხარჯების დასაფარად), მაგრამ ამავე დროს რაღაც „არ მიზიდავს“. მესმის, შეიძლება ეს თავის მართლებაა, შეიძლება მართლა სიზარმაცეა, მაგრამ ისე არ მინდა კვირაში 80 საათი მუშაობა. შეიძლება ის ფაქტიც მოქმედებს, რომ მშობლები არ მაძალებენ, ფული საკმარისია და ცოტა ავადმყოფურად ვგრძნობ თავს, თუმცა ერთი სამსახურით მოგზაურობის ხარჯებს ნამდვილად ვერ დავფარავ. მოკლედ, თუ სადმე გამოჩნდა რამე, მერე ვნახოთ. დღეს ყველაზე დატვირთული დღე იყო, რაც კი ოდესმე მინახავს - 201 კლიენტი! დიდი ალბათობით, ეს რეკლამის განმთავსებელთა კონგრესის დასრულებას უკავშირდება, ამიტომ ყველა ჩვენთან მოვიდა. სამაგიეროდ, დაიწყო Microsoft-ის კონგრესი, ჩვენთან რუსებიც კი შემოდიოდნენ. ბუნებრივია, მე მათ სხვებზე მეტად ვემსახურებოდი, ჩვენიანები ხომ არიან! დატოვეს თავიანთი სავიზიტო ბარათები, თქვეს - 'დაგვირეკე, თუ გადაწყვეტო'. ახლა მოლოდინით ვარ სავსე, რა იქნება თუ გამოვიდა?))) დღის ბოლოს 3 მომენტმა გამიფუჭა განწყობა. როცა clock out-ს აკეთებ (სამსახურიდან მიდიხარ), თუ ჩაი (tips) სალაროში ხვდება, ის ნაწილდება დარჩენილებს შორის. ამიტომ ხშირად ყველას აჩქარებენ, რომ 'წავიდნენ'. დღეს მენეჯერი დევიდი იყო (რომელიც ყველაზე ნაკლებად მიყვარს), მან მაიძულა 'წავსულიყავი', როცა ჯერ კიდევ დიდი მაგიდა (=> დიდი ჩაი) იყო დარჩენილი, თან მიმტანების უფროსმა თქვა, რომ ეს მაგიდა 'მისიაო'. მერე თეფში სუფრაზე დავდე, დევიდმა მაშინვე თქვა, რომ სუფთაა და მე დავასვრიო, თვითონ კი მერე სუფრაზე ჭამდა. მოკლედ, დღეს ამით დიდად კმაყოფილი არ ვიყავი. ზოგადად, ქვეცნობიერად ატლანტასა და სიკტივკარის, ატლანტასა და მოსკოვის შედარებისას, რამდენიმე დასკვნამდე მიდიხარ. პირველ შემთხვევაში, ატლანტა უდავოდ იმარჯვებს, მესმის იმ ადამიანების, ვინც მხოლოდ სიკტივკარში იყო და აქ ჩამოვიდა, აქ მათთვის სამოთხეა. ბევრი მეკითხება - რატომ არ მიდიხარ არსად? იმიტომ, რომ მოსკოვში შემიძლია ნებისმიერ ადგილას წავიდე და ეს ჩემთვის ბევრად უფრო სასიამოვნო და საინტერესო იქნება, ვიდრე აქ. მოსკოვთან შედარებით, ატლანტა დიდი სოფელია, მშვიდი, წყნარი, მაგრამ სოფელი. არ არის 'ცეცხლი', 'მოცემული პულსი'. იცხოვრეთ მოსკოვში, იგრძენით მისი სული და ეს ატლანტა თქვენთვის იქნება როგორც ამერიკელისთვის ზიმბაბვე. აქ ხალხს თითქმის ყველაფერი აქვს, იმუშავა 2 თვე და იყიდა ახალი მანქანა, არავის არაფრის დამტკიცება არ სჭირდება, იცხოვრე როგორც ყველამ. ჩემთვის მოსკოვში უკეთესია - არაფერია, ადვილად არაფერს გააკეთებ, იტრიალე, იფართხალე. აქ ხალხი ზედმეტად 'გაძღა' კარგი ცხოვრებით, მათ პრაქტიკულად არაფერი სჭირდებათ, არაფრისკენ არ ისწრაფვიან. და სცადეთ ჩვენთან პენსიაზე გადარჩენა, სცადეთ სტიპენდიით ერთ კვირაზე მეტხანს ცხოვრება? აქ უბრალოდ ვერ გაგიგებენ. და აქ რჩებიან, როგორც მივხვდი, ან ისინი, ვისაც რუსეთში ბევრი არაფერი ელის (რბილად რომ ვთქვათ, ვინც თავს არ იწუხებს სწავლით, მუშაობით და ა.შ.), ან ისინი, ვისაც მიზანმიმართულად სურს რუსეთიდან წასვლა (გათხოვების, ამერიკისადმი თაყვანისცემის, რაიმე უკმაყოფილების, საკუთარი თავის რეალიზების შეუძლებლობის გამო). შესაძლოა ვცდები და კიდევ შეცდომაში ვარ, მაგრამ ეს ჩემი აზრია, მე ის გამოვთქვი. ყველაფერი შეიძლება მოხდეს, შესაძლოა ცხოვრებამ აჩვენოს ქალაქების შესახებ ჩემი დასკვნების უსაფუძვლობა, შესაძლოა პირიქით, დაამტკიცოს, რომ აბსოლუტურად მართალი ვიყავი. ვნახოთ, 10 წლის შემდეგ წავიკითხავთ ამ ჩანაწერებს, იქნებ მე ნოსტრადამუსი ვიყო?

დღეს ორშაბათია და ისევ დასვენების დღე მაქვს. სხვათა შორის, ჩვენი რესტორნის ბევრ რუს თანამშრომელსაც დასვენების დღე აქვს. წავედით მაღაზიაში და ბოსტნეულის ბაზარში. მათი ბაზარი ერთი სახურავის ქვეშ განლაგებული უამრავი დახლისგან შედგება, სადაც ეტლით აგროვებ იმას, რაც გჭირდება და სალაროში იხდი ყველაფერში. მოკლედ, ბაზარი ისეთი არ არის, როგორც ჩვენ გვესმის, „ვაი, ლამაზო, ატამი არ გინდა? ქუდი ფასდაკლებით არ გჭირდება?“ გარეშე, თუმცა მას ჩინელები და კორეელები მართავენ. ავიღე ადგილობრივი ატამი (99 ცენტი კილოგრამი), ყურძენი (99 ცენტი ნახევარი კილოგრამი), ნიორი (1.35 კილოგრამი). შემდეგ მაღაზიაში წავედით და ვიყიდეთ ყველაფერი საჭირო. ვფიქრობდი სამსახურის საქმეზე წავსულიყავი, მაგრამ სადილის შემდეგ „ცოტა ხნით“ წამოვწექი. „ცოტა ხანი“ 5 საათად იქცა, ამიტომ ახლა 00:53-ზე ვზივარ და ვწერ დღის შესახებ. როგორც შეამჩნიეთ, დღე მოვლენებით მდიდარი არ ყოფილა. ერთადერთი, რაზეც მსურდა მსჯელობა, ეს თემაა. ძალიან ხშირად, ყველა უსიამოვნება ან „დროებითი სირთულე“, როგორც მე მათ ვუწოდებ, ერთბაშად გვატყდება თავს, ზვავივით იზრდება. თუმცა, ხდება ისეც, რომ როცა გგონია, რომ გადაიარა, თითქმის დასრულდა, უცებ ისინი იქიდან ჩნდებიან, საიდანაც არ ელოდი და ის, რაც შესანიშნავად გეჩვენებოდა, უკვე აღარ ჩანს ისეთი ვარდისფერი. ზოგადად, მოსკოვში, ფართო შესაძლებლობების მქონე დინამიურ ქალაქში ცხოვრებისას, ცდილობ ეს „ბედის ტყვიები“ არ აღიქვა „ჭრილობებად“, ფიქრობ, რომ ისინი „ნაკაწრებია“. ასე უფრო ადვილია აბსტრაგირება, ამ „შეცდომების“ დავიწყება და წინსვლა მათზე ყურადღების მიქცევის გარეშე. მაგრამ ყველა ჭრილობას ნაკაწრს ვერ ვუწოდებთ. ამ თვეების განმავლობაში უკვე 30-ჯერ ან 40-ჯერ ვთქვი, რომ ჩვენ ყველანი განსხვავებულები, განუმეორებლები ვართ. ზოგჯერ ძალიან რთულია მოითმინო, ბოლომდე მოუსმინო ვინმეს, აიტანო ის სისულელე ან აბსურდი, რასაც ის ლაპარაკობს. მე თვითონაც ასე ვიქცევი და დაუფიქრებლად ვაწყენინებ ადამიანს, ზოგჯერ ტკივილს ვაყენებ. კარგია, როცა რაიმეს გაკეთებამდე საკუთარ თავს ეკითხები - რატომ იქცევა ის ასე? რა მოხდა, რა შეემთხვა მას, რატომ იქცევა ასე თუ ისე? საკუთარი თავისთვის ამ კითხვის დასმით და ზოგჯერ არცთუ სასიამოვნო პასუხების პოვნით, დავიწყე ფიქრი: რამდენად ხშირად, ბრაზის, გაღიზიანების, გაუგებრობის, ზოგჯერ კი გიჟური სიხარულის მომენტში, შეგვიძლია ვთქვათ ის, რაც ჩვენში დაგროვდა (სულაც არა ამ ადამიანის გამო) და დავაბრალოთ ის, ვინც ახლა ჩვენს წინაშეა. რატომ ვაკეთებთ ამას? რთული კითხვაა, რომელზეც ყველას თავისი პასუხი ექნება. მაგრამ ჩვენ ყოველთვის უნდა გვესმოდეს. ერთმანეთის გაგება და დაფასება. ჩვენს გარშემო არც ისე ბევრი ადამიანია, ვისთვისაც გულგრილი არ ხარ. არც ისე ბევრია ისეთი, ვისთვისაც ჩვენი ბედი მნიშვნელოვანია. მოდით, არ მოვიქცეთ ისე, როგორც გამელოტებული ადამიანები: რაც უფრო ცოტა თმა რჩება, მით უფრო მნიშვნელოვან როლს თამაშობს დარჩენილი თმები. როცა ისინი თითქმის აღარ რჩება, ადამიანი წყვეტს მათგან გათავისუფლებას, უბრალოდ იმიტომ, რომ ისინი ცუდად, უცნაურად გამოიყურება მელოტ თავზე. როცა თმა არის, ის მათზე განსაკუთრებულად არ ფიქრობს - ერთი მეტი, ერთი ნაკლები, თუმცა, თუ ერთი ჩამოვარდება, მეორეც ჩამოვარდება. ამიტომ, მოდით დავაფასოთ ერთმანეთი და ვიყოთ ერთად, სხვაგვარად არაფერი გამოვა.

სრული განაკვეთით ვმუშაობ, მაგრამ ჩამეძინა და 10:04-ზე ავდექი, თუმცა სამსახურში 10:30-ზე უნდა ვყოფილიყავი, მიუხედავად იმისა, რომ რესტორანი 11-ზე იხსნება. ჯინაზე, ავტობუსები განრიგიდან ამოვარდა, მეტროს კი ჩვეულებრივზე დიდხანს ლოდინი მოუწია. თუმცა, მენეჯერს გვერდი ავუარე და 11:04-ზე შევედი. დღე საკმაოდ „ნელი“ იყო 16 საათამდე (კოკისპირული წვიმა მოდიოდა, წყალი გაგვითიშეს, თან ხმაც დავკარგე). გასაკეთებელი არაფერი იყო, ამიტომ მრავალრიცხოვანი თხოვნით ჩაცუცქულმა ვიცეკვე))). თავს ზუსტად ცირკის დათვივით ვგრძნობდი, ის ჩაცუცქული ცეკვავს, ყველა კი უკრავს. მაგრამ ისინი იმდენად გულწრფელად იყვნენ გაოცებულნი და აღფრთოვანებულნი, რომ ბევრმა სცადა გამეორება, მაგრამ არაფერი გამოუვიდათ. 16 საათის შემდეგ, როცა წვიმა შეწყდა, ხალხი მოგვაწყდა, საბოლოოდ 127 ადამიანი იყო, დაახლოებით 1000 $ დატოვეს ჩაის ფულად, მომავალი კვირის ბოლოს კარგ ხელფასს ველოდებით. ამჟამინდელი კი 252.20 $ იყო. ცოტაა, რა თქმა უნდა, მაგრამ ეს 36 საათისთვის. ჰელბერი როგორც ყოველთვის ართობდა. პირველ რიგში, მას ჩვევად აქვს, რომ როცა ვიღიმი, ლოყებზე მიწეწავს!!! რატომ აკეთებს ამას? „შენ ისეთი ბავშვური, ანგელოზური სახე გაქვს, ისეთი სიმპათიური ხარ“. რა უნდა უპასუხო ამას? რადგან ხველა მქონდა, ბევრს ვაფურთხებდი. ერთ-ერთი ასეთი ფურთხების შემდეგ გავიგონე „უიიი“, ეს ჰელბერი იყო. „რატომ უყურებ, თუ საზიზღარია? არ უყურო!“ „მაგრამ არ შემიძლია არ ვუყურო...“ პირობა ჩამომართვა, რომ სანამ მე (რბილად რომ ვთქვათ) „დავწვებოდი ჩემს ერთ გეი თანაკლასელთან (იხილეთ მე-13 დღე), შენ უნდა დაწვე ჩემთან, რადგან მე ძალიან მიყვარს ერთი რამ“. შემდგომს ვერ მოგიყვებით, რადგან ეს უბრალოდ კატასტროფაა. სახლში როგორც ყოველთვის ყველაზე უკეთესია. მხოლოდ თეთრკანიანები და მექსიკელები. არ იფიქროთ, რომ რასისტი ვარ, მაგრამ ვფიქრობ, რომ მოსკოვში რომ ჩავალ, მზად ვიქნები ყველა თეთრკანიანი ადამიანი დავკოცნო. აქ შავკანიანებს უყვართ ჩემგან ფულის გამოძალვა. დღევანდელი დღის განმავლობაში 3 აფროამერიკელმა გამომძალა ფული! გასაკვირი ისაა, რომ ჯერ არ შემხვედრია თეთრკანიანი უსახლკარო. ცოტა არ იყოს სევდიანი დასასრულია, ამიტომ სიხარულით დავასრულებ - ხვალ დავურეკავ სახლში, მეგობარს და მას, ბოლოს და ბოლოს ვისაუბრებ!

დღეს დავურეკე ყველაზე მნიშვნელოვან ადამიანებს: ჩემს მშობლებს და ჩემს შეყვარებულს. იცით, მარტივი სატელეფონო ზარი მართლაც გაძლევს ძალას, გრძნობ, რომ არსებობენ ადამიანები, რომლებსაც უყვარხარ და გელოდებიან, ეს ძალიან მაგარია! განსაკუთრებით მასთან საუბრის შემდეგ: მიუხედავად იმისა, რომ დაღლილი და მოწყენილი იყო, მაინც ძალიან მიხარია, რომ შევძელი მისი კვლავ მოსმენა, მისი უკმაყოფილების, აღშფოთების, სიხარულის მოსმენა. თითქმის ისე იყო, თითქოს გვერდით მყოლოდა. თუმცა არა, ვიტყუები, გვერდით ყოფნას ვერაფერი შეედრება, გვერდით ყოფნა ასჯერ უკეთესია. დღეს გვქონდა ყველაზე დატვირთული ვახშამი, რაც კი ოდესმე მინახავს - 147 ადამიანი! ჩაის ფულად დატოვეს დაახლოებით 1000 დოლარი, ნეტავ ეს ფული მარტო მე მერგებოდეს. დღეს ისევ "სრული შემადგენლობით" ვიყავით, დაახლოებით 16 ადამიანი + მიმტანების დამხმარეები. ჩემს შესახებ საკმაოდ სასაცილო რამ გავიგე. უფრო სწორად, სასაცილოც არა, არა. უფრო საინტერესო. პატრონს ჰყავს ქალიშვილი, საკმაოდ მსუქანი პერსონა, სათვალით. მეგონა 25-26 წლის იქნებოდა, აღმოჩნდა 19-ის. ჰოდა, რატომ ვამბობ ამას. ნანახი მყავს 1-ხელ, მან კი უკვე (!) გაიგო, საიდან ვარ, სად ვცხოვრობ (!!), ვისთან ერთად, რამდენი წლის ვარ, დიდხანს ვაპირებ დარჩენას (!!!). მოკლედ, სრული დოსიე შეაგროვა. ბოლოს კი თქვა, რომ მე cute (სიმპათიური) ვარ. ერთი მხრივ, ეს კარგია. როგორც ვოვამ თქვა "ჩვენ ერთმანეთისთვის ვართ შექმნილნი" (დიახ, 150 კგ-ზე მეტი წონის გოგოებთან ყოველთვის მიმართლებს. მახსენდება ჩემი სწავლის პერიოდი, როცა გოგო მოვიდა ჩემთან და მთხოვა ჩემი ICQ ნომერი თავისი მეგობრისთვის. მეგობარი, როგორც მოგვიანებით აღმოჩნდა, დაახლოებით 200 კგ-ს იწონიდა.) იქნებ ხელფასზე რამდენიმე ნული მიამატოს, ღირს კი მასზე ყურადღების გამახვილება?:) მაგრამ, მეორე მხრივ, რატომ მოგვწონს ისეთები, ვინც ჩვენ არ მოვწონვართ და პირიქით? მართლაც, იწყებ იმ შემთხვევების დაფასებას, როცა ორმხრივი ინტერესი ხვდება ერთმანეთს და ფიქრობ - როგორ გაგვიმართლა ერთმანეთთან? (საინტერესოა, ვისზე ვსაუბრობ, არა?) მაგრამ ხშირად ბედნიერი დასასრული არ ჩანს. შეიძლება, რა თქმა უნდა, როგორც საშამ (მეგობარი, რომელიც ამერიკაში სწავლობს) მოყვა, ერთმა მეწარმე ბიჭმა იპოვა ამერიკელი გოგო და დაიწყო მისი "გაბრიყვება". მაგრამ "სხეულად" ქცევა... საერთოდ, რა სისულელეებზე ვფიქრობთ? თუმცა საინტერესოა, რით დასრულდება ეს ყველაფერი, ვნახოთ...