Annapolis: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

Sslezinka_nameslezinka · 8 paź 2009Czytaj

Kolejne miasto to Annapolis. To również miasto nadmorskie. W pobliżu nabrzeża organizowane są wycieczki dużym statkiem. Płynąc statkiem, można zobaczyć wiele atrakcji tego miasta. Na tle Baltimore to miasto jest bardzo spokojne, małe, nie ma tu wysokich budynków, jak w Baltimore. Miasto składa się z niskich budynków i jest bardzo urocze. Niedaleko nabrzeża znajduje się ciekawy i piękny park. Sama się nie spodziewałam, ale spotkałam tam mężczyznę, który 20 lat temu służył u nas w armii rosyjskiej i chociaż teraz nie ma z kim rozmawiać po rosyjsku, to wciąż całkiem dobrze pamięta język i jest po prostu zachwycony Rosją. Tam też spotkałam kobietę, która nigdy nie była w Rosji, ale na jednym z uniwersytetów wykłada język rosyjski. Odbyliśmy we troje bardzo ciekawą rozmowę. Annapolis to prawdopodobnie miasto dla tych, którzy są zmęczeni dużymi miastami i ogromną liczbą ludzi. Tutaj można od tego wszystkiego odpocząć.

UUSAblogi · 5 paź 2009Czytaj

Bez okien, bez drzwi, pokój pełen ludzi... Miejsca, w których mieszkałam latem, zasługują na szczególną uwagę. Po pierwsze, etiopsko-rosyjska społeczność w domu naszego menedżera; po drugie, piwnica, którą wszyscy czule nazywali Moskwą z powodu wiecznego zimna i ciemności. Ławki na National Mall (bardzo wygodne, trzeba przyznać) i ciągłe przypadkowe noclegi w Waszyngtonie się nie liczą. O nich nieco później ;) Pierwszy miesiąc wydawał się snem, ponieważ nasz menedżer okazał się człowiekiem światowej klasy, przyjmując nas do swojego domu i rozpieszczając jak własne dzieci. A było nas pięcioro, więc nie było czasu na nudę. Etiopskie i rosyjskie imprezy, oglądanie filmów przy piwie, gadanie o głupotach i częste listy do domu – krótko mówiąc, swoisty szablon, według którego układa się scenariusz lata dla większości uczestników Work and Travel. Niestety, a może na szczęście, szybko się to skończyło i na początku lipca we trójkę przeprowadziliśmy się do arabskich znajomych. Szczerze mówiąc, zdziwienia na widok pokoju, w którym mieliśmy mieszkać, nie da się opisać słowami. W tej małej klitce nie było nie tylko mebli, ale nawet okien! Co więcej, w piwnicy panował straszny chłód (klimatyzacja oczywiście była włączona na pełną moc...). A teraz wyobraźcie sobie, jak ciężko było nam wstawać rano, kiedy na zewnątrz jest ciemno i zimno, po prostu strach!! Początkowo nawet chodziliśmy na piętro, żeby porozmawiać z pozostałymi członkami tej jordańskiej rodziny; przez trzy dni uczyłam się na pamięć imion wszystkich jedenastu osób i różnych powitań po arabsku. Ale wkrótce znudziły nam się te same twarze i głupia atmosfera w piwnicy, więc często po prostu zostawaliśmy u naszych znajomych w gościach. Raz w Waszyngtonie, raz w Annapolis, raz w Baltimore... Krótko mówiąc, bawiliśmy się, jak mogliśmy :)