Poranek. Otwieram oczy. Wciąż żyję. Chłopaki żyją. Na zewnątrz słychać czyjąś rozmowę. Wyglądam przez okno samochodu, moi przyjaciele już prowadzą ożywioną dyskusję z przejeżdżającym motocyklistą. Atmosfera jest przyjazna, strach stopniowo znika. Czas wprowadzić was w sytuację. Slab City to osada pośrodku pustyni Kolorado w stanie Kalifornia, która zyskała popularność wśród młodzieży dzięki amerykańskiemu filmowi „Into the Wild”. Po premierze filmu tłumy młodych Amerykanów rwały się do miasteczka Slab City, by z dala od cywilizacji zakosztować życia prawdziwych mężczyzn. Jak twierdzą miejscowi – „Skrzynka piwa i zawsze znajdzie się tu dla was miejsce”. Podczas II wojny światowej znajdowała się tu amerykańska baza wojskowa, po której zostały tylko ruiny i betonowe płyty, zwane slabs, co posłużyło za nazwę miasta. Zdaniem Amerykanów to ostatnie miejsce wolności w USA, a dla ludzi, którzy odrzucili system, hipisów, artystów, przestępców i tych, których z powodów finansowych nie stać na mieszkanie w apartamentach, to miejsce stało się domem. W miasteczku nie ma ani prądu, ani wodociągów. Mimo to wielu emerytów z entuzjazmem wyrusza, by dożyć swoich ostatnich lat w Slab City, a dzieci odbiera zgodnie z rozkładem szkolny autobus. Latem na pustyni panuje nieznośny upał, więc moja rada – wybierając się do Slab City, zaopatrzcie się w butelki wody i skrzynkę piwa. Ci, którzy nie mają możliwości opuszczenia miasta w okresie letnim, będą wam nieskończenie wdzięczni. Co roku w Slab City ludzie umierają z pragnienia. Populacja w miesiącach letnich wynosi zaledwie 150-200 osób. Dopiero gdy zbliżają się chłody, „zimowe ptaki” (jak nazywają ich miejscowi) wracają do miasteczka i wtedy liczba ludności oscyluje wokół 2 tysięcy. Nasza wizyta przypadła na październik. Główny upał już minął, jednak zabraliśmy ze sobą kilka butelek piwa, aby zjednać sobie miejscowych. Już z daleka ukazał nam się widok na jedną z głównych lokalnych atrakcji – „Górę Zbawienia” (Salvation Mountain). Została ona wzniesiona przez miejscowego mieszkańca – Leonarda – gołymi rękami z gliny, słomy i wszystkiego, co udało się znaleźć. Jednak nie udało nam się spotkać samego Leonarda. Jeszcze w 2014 roku opuścił ten świat. Góra jest usiana cytatami z Ewangelii lub frazami wyrażającymi wiarę miejscowych mieszkańców w Boga i miłość. Jako modlitwę miejscowi przekazują napis pozostawiony na skale – „Powtarzaj: „Jezu, jestem grzesznikiem, odwiedź moje ciało i wejdź w moją duszę””. Z całego świata zjeżdżają się ludzie, by zobaczyć Górę Zbawienia, a miejscowi do dziś wspominają z szacunkiem i wdzięcznością Leonarda, który ich opuścił...
+6
