Gare: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

КСКамиль Сайдашевkamil89 · 23 lut 2010Czytaj

Różnica między porażką a sukcesem polega na robieniu czegoś „prawie dobrze” i „całkiem dobrze”. Edward Simmons Na koniec chcę się z Wami podzielić informacją o tym, jak przebiegła moja rozmowa) w zasadzie Wasza powinna przebiec dokładnie tak samo) 5 lutego. -25C. Moskwa. Z rana podeszliśmy pod ambasadę na 2 godziny przed rozmową. Konsulat okazało się łatwo znaleźć, na ulicy przed budynkiem tłumy młodych ludzi stały z jedną tylko myślą, i było to widać po ich twarzach - jak dostać wizę) dajcie mi ją już). Długo szukać grupy CMO nie trzeba było - od InterExchange była największa delegacja) po prostu nie dało się nie zauważyć) Przy pomniku I.F. Szalapina stał przedstawiciel CMO i przez megafon (jak fan Spartaka) wyczytywał nazwiska. Chłopaki podchodzili i naklejali im numery na kurtkę i torbę, do której składano wszystkie niepotrzebne rzeczy i zostawiano poza murami ambasady, ponieważ nie wolno tam wnosić metalowych, ostrych i innych niepotrzebnych rzeczy (kto wie, może ktoś nie poradzi sobie z emocjami i zacznie rzucać w konsula papierosami albo grozić nożyczkami do paznokci)) różnie bywa=) Przed ambasadą stało auto od CMO, gdzie złożyliśmy wszystkie niepotrzebne rzeczy: 1) Telefony komórkowe 2) Zapalniczki 3) Otwieracze do butelek 4) Puszki z napojami 5) Nożyczki do paznokci 6) Klucze do mieszkania 7) Odtwarzacze 8) Paski 9) Papierosy 10) Krewni, ich i tak nie wpuszczą do ambasady, a podczas rozmowy nie będą Wam w stanie pomóc:) Ze sobą do ambasady oprócz dokumentów nic wnosić nie wolno. Do ambasady wchodziliśmy po kolei (chłopaki z CMO każdemu naklejali numerki na ubranie, w porządku alfabetycznym). Przed ambasadą rosyjski milicjant sprawdzał paszporty, a dalej amerykański "glina") przeszukiwał nas wykrywaczem metali) przy tym mówił "ryuki f styorony"))) and don't gaze:) Dalej, wewnątrz ambasady, kolejka przed jeszcze jednym wykrywaczem metali. W ambasadzie nie ma szatni, ale na szczęście jest toaleta)) Przechodzimy przez bramkę-wykrywacz metali)) potem siadamy w poczekalni i czekamy na swoją kolej) odbieramy dokumenty od przedstawiciela, idziemy zrobić skanowanie odcisków palców. Potem kolejna sala – rozmowa. Sala do rozmów jest dość mała, są krzesła, więc można posiedzieć) Jeśli się nie mylę, 5 kabin) tak, inaczej nie da się nazwać. Prosto okienko, po bokach przegrody, kabiny są otwarte i wszyscy mogą Was obserwować, co mnie trochę zmieszało. Kolejka do okienek) jest żywa, tak że sami możemy wybrać, do którego z nich pójść) - demokracja) Nikt Waszego nazwiska nie ogłasza - więc póki stoicie w kolejce, patrzcie i słuchajcie, co dzieje się w różnych okienkach) W niektórych wszyscy szybko i z uśmiechami przechodzili, a w niektórych prawie wszyscy długo i boleśnie stali. Przy okienkach jest wieszak, więc wieszamy kurtkę, żeby ręce były wolne do podania konsulowi dokumentów. Ja byłem w 13 okienku, bardzo miły konsul, zapytał o podstawy, życzył dobrej podróży. Mój dialog z Konsulem: Ja: Hello! Konsul (K): So, Kamil? Ja: Yes! K: Where are you going to live in USA? Ja: I'd like to visit USA next summer! (zdenerwowałem się, nie zrozumiałem pytania) K: Where in USA? Ja: I'd like to live in New York, Brooklyn! K: OK. Why Brooklyn? Ja: Because it's near to New York! (zgadzam się, zamuliłem) K: Brooklyn is New York (z uśmiechem) Ja: Yes, I know (z uśmiechem) I want to see New York and I want to visit big city! K: Who did pay for this program? Ja: My parents! My father! K: OK! Is your father from Dushambe? Ja: Yes, but my mother is from Uglich! (Duszanbe - stolica Tadżykistanu, Uglicz - to w obwodzie jarosławskim) K: Ok. What's your father's job? Ja: He is owner of business. K: Ok. What business does he have? Ja: Shop. K: What's the shop? Ja: eee (zapomniałem jak powiedzieć produkty)...goods K: What's kind of goods? (czeka chwilę i widzi, że nie odpowiadam, zaczyna pytać)... food, drink...vodka, sigarettes?(zaczął się śmiać) Ja: Yes, food...but not vodka! K: Not vodka!? (tutaj pomyślałem o tym, po co ja to powiedziałem, bo to zbędne pytan

MIMariia Ivanova19 gru 2019Czytaj

Wychodząc z muzeum, zauważyłam młodego chłopaka. „Co ty tu robisz?” – zapytałam. Wskazał na przyczepę w kształcie różowego flaminga. „Widzisz tę furgonetkę? To nasz sklep, podróżujemy, sprzedajemy ubrania i nie tylko, chodź, pokażę ci”. Sklep prowadzi troje przyjaciół. A dla mieszkańców miasteczka otworzyli małą kawiarnię. Młody chłopak, którego poznałam, okazał się muzykiem. Oświadczywszy to, jak nastolatek pobiegł po gitarę, żeby popisać się przed nami swoją grą... (W odpowiedzi zagrałam na jego gitarze „Pachka sigaret” Coja))) Ale główną atrakcją ich sklepu stał się dla nas koliber, który nagle przyleciał. Emocje sięgały zenitu po wszystkim, co widzieliśmy w miasteczku, więc w ramach podziękowania poczęstowaliśmy chłopaków jabłkami i oddaliśmy wszystkie konserwy, które zachowaliśmy sobie na obiad. Na tym zakończyła się nasza wizyta w Slab city, gdzie uchyliliśmy tylko okienko do nieznanego świata wolności. To miasto nie przypomina żadnego innego. Zresztą trudno nazwać to miastem... Slab city nie było ostatnim punktem naszej podróży samochodem, ale było najbardziej wyrazistym. Wiem, że jeszcze wrócimy odwiedzić naszych nowych przyjaciół, ale przemierzając stany samochodem, teraz rozumiem Amerykanów, którzy mając nawet w skromnej pracy zarobki wystarczające na podróżowanie po świecie, nie robią tego. Przelatując przez strefy czasowe, za oknem samochodu obraz nieustannie się zmieniał. Lasy ustępowały miejsca pustyniom, pustynie – subtropikalnym palmom, a potem cały horyzont pochłaniały góry. Myślę, że każdy Amerykanin rozumie, jak ogromny i różnorodny jest jego kraj, dlatego marzeniem Amerykanina najczęściej nie jest wizyta w Paryżu, a pragnienie wynajęcia samochodu z przyczepą, aby objechać całą Amerykę.