Florencja: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

LPLiubou Paulishhappylub25 · 12 gru 2017Czytaj

Dotarłeś do celu. Wysiedliśmy na przystanku Florence, gdzie miał na nas czekać tak zwany transfer, który zamówiłam jeszcze w Mińsku. Wyszliśmy, o zimnie nie było już mowy, było nieznośnie gorąco. Wsiąść do samochodu z klimatyzacją i napić się wody było najbardziej idealną rzeczą na świecie. Przywieziono nas do centrum studenckiego, tam kupiliśmy karty SIM, dowiedzieliśmy się wielu informacji, zostawiliśmy walizki i poszliśmy do sąsiedniej kawiarni na śniadanie. Było tam to samo tradycyjne, filmowe amerykańskie śniadanie. I chyba było to najbardziej amerykańskie jedzenie, jakie jadłam przez cały czas pobytu w USA. Tam poznaliśmy parę Ukraińców i po raz pierwszy zetknęliśmy się z podatkami, po które kelnerka pobiegła za nami na ulicę. Dalej zaczęło się to, co najciekawsze i najważniejsze: szukanie mieszkania. Wróciwszy do centrum, zaczęliśmy przeglądać wszystkie ogłoszenia w grupach na VK i pisać do ludzi, którzy już przyjechali. W tym czasie napisała dziewczyna, że w rodzinie, u której się zatrzymała, są 2 wolne miejsca. Było nas troje, ale nie mieliśmy wyboru, więc postanowiliśmy pójść pieszo pod ten adres i w ostateczności przynajmniej na noc tam zostać. Po prostu szliśmy z nawigacją, oglądaliśmy wszystko dookoła i dzwoniliśmy do domu przez WhatsApp. Właśnie w tej drodze dowiedzieliśmy się, że prawie nie ma tam chodników i przejść dla pieszych. Błądziliśmy, szliśmy naokoło i byliśmy już wyczerpani upałem. Kiedy prawie dotarliśmy do celu, woda się skończyła, słońce piekło jak na równiku, pamiętam, że wyjęłam z plecaka bluzę i owinęłam ją sobie wokół głowy. Nogi już ledwo się wlekły, a wszystko to przypominało program „Survivor”. Ale okazało się, że pod tym adresem nikt nawet nie myślał o wynajmowaniu mieszkania. Z powrotem musieliśmy wracać Uberem. Wróciwszy do centrum studenckiego, zaczęliśmy dzwonić na wszystkie ogłoszenia, ale bezskutecznie. Zadzwoniła do nas ta ukraińska para z kawiarni i poszliśmy z nimi na molo. To była chyba najlepsza rzecz w tym najdłuższym dniu mojego życia. Nie mamy mieszkania, wejście na molo kosztuje 1$, a butelka zimnej wody około 3$. Zbliżał się wieczór, centrum studenckie miało się zamykać, a my staliśmy na molo i wpatrywaliśmy się w ocean. Stoisz, wiatr cię owiewa, słone powietrze otula, a słońce przytula. W końcu zdajesz sobie sprawę, że dotarłeś, i w duszy jest tak spokojnie, że jesteś gotowy nocować właśnie tutaj. W rezultacie znaleźliśmy nocleg u uzbeckiej rodziny. Po przyjeździe na miejsce poczuliśmy się źle z powodu pokoju na 2. piętrze bez okien, gdzie na podłodze leżały materace i mieszkały już 3 dziewczyny. I właśnie tego dnia byliśmy w nocy w Walmart i zetknęliśmy się z urokiem amerykańskich sklepów i produktów. Nocowaliśmy jak gastarbeiterzy, na podłodze, w szóstkę w małym pokoju, ale to była wyjątkowa noc, pierwsza noc za oceanem. Dalej był pierwszy poranek innego życia, innego klimatu, innego czasu, innego języka. Poszliśmy na spacer i poznać pracę. Słońce, bardzo dużo ludzi, znaleźliśmy główny sklep i dowiedzieliśmy się, kto gdzie będzie pracował. Pamiętam, wchodzę do swojego sklepu, taka szczęśliwa, pełna nadziei i gotowa do pracy. Na progu mierzył mnie wzrokiem niski, łysy mężczyzna. Podeszłam do niego, powiedziałam, że jestem z offer i jestem tutaj, hura! Cieszmy się! Ale wtedy zrozumiałam, to nie żart, nie letnie doświadczenie zawodowe, nie wesoły sklepik surfingowy z deskami. To biznes, który nie zamierza dawać zniżek i taryfy ulgowej, przygotuj się na harówkę! Ten slogan poczułam na własnej skórze następnego dnia, kiedy przyszłam pod drzwi sklepu o 10:30. Kobieta o imieniu Kim, w czarnej chuście na głowie, groźnie spojrzała na moją uśmiechniętą twarz i powiedziała: „Mówiłam ci, żebyś przyszła na 11, a teraz która godzina?” Postanowiłam dla świętego spokoju na chwilę zniknąć i poszłam na spacer na te 30 minut.