Pala: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

DDDmitrii DvornikovBonhamJohn · 29 paź 2012Czytaj

Po powrocie z kanionu padliśmy spać. I obudziliśmy się dopiero o 11 rano następnego dnia. To był jedyny raz w ciągu ostatnich dni, kiedy udało nam się choć trochę wyspać. Ostatni, trzeci dzień w Vegas. Bilety do Nowego Jorku (znowu przez Minneapolis) były na godzinę 16:00 tego samego dnia. Po przebudzeniu i zjedzeniu czegoś ruszamy do centrum Vegas, na ten słynny Las-Vegas Blvd. Wyszliśmy z autobusu na samym jego początku i szliśmy dalej pieszo. Początkowo nie było nic ciekawego, dziesiątki małych kaplic, gdzie szczęśliwe pary mogły zawrzeć małżeństwo w słynnym Vegas. Albo, jak Stu z „Kac Vegas”, ożenić się z prostytutką. Lena wyskakuje z nieadekwatnymi pomysłami: „A może weźmiemy ślub i od razu się rozwiedziemy!” A tak przy okazji, ta kaplica, w której Stu brał ślub, stanęła nam na drodze. Po obiedzie w Burger Kingu i posiedzeniu w necie ruszamy dalej. Jedną z pierwszych atrakcji, która wpadła nam w drogę, była Stratosphere – ogromna wieża z tarasem widokowym na górze. A potem się zaczęło: Circus Circus, Encore, Palazzo, Wynn, Venetian, The Mirage, Caesars Palace, Bellagio, mini-Wieża Eiffla, mini-Nowy Jork. Wszystko to jest fajne. Wydawało się, że trafiłem do GTA San-Andreas. Bolesne znajome miejsca, ach tak, fikcyjne Las-Venturas zostało skopiowane z prawdziwego Las-Vegas. Tyle że w dzień to wszystko wygląda jak ogromne dekoracje, nie tak efektownie jak w nocy. Ale mimo wszystko momentami robi wrażenie. Cóż, czas jechać na lotnisko. Las Vegas jest fajne. Wielki Kanion jest jeszcze fajniejszy. Ale pomimo pozytywnych emocji byliśmy zmęczeni i chcieliśmy już do Nowego Jorku. Na tym nasz trip do Vegas się kończy: wszystko było puste, duszne, powietrze się topiło, wszystko tak, jak powinno być.

ККириллstriklend · 1 lis 2009Czytaj

Po dołączeniu do Work and Travel USA od razu zrozumiałem, że nigdy nie należy mówić nigdy. Choć pół roku temu w ogóle nie chciałem tam jechać, to jednak się stało. I tak się złożyło, że w tej Ameryce jest milicja, czyli policja, czyli „gliny”, czyli „chlew”. Wszystko zależy od tego, do jakiej grupy społecznej należysz. Krótko mówiąc, oto nasze spotkania z organami ścigania.. Quest 13. ..nas chroni.. Tamtejsi policjanci są najlepsi, jakich widziałem. Niezwykle uprzejmi, kompetentni, a co najważniejsze, chyba bardziej nie chcą cię ukarać mandatem niż ty sam) Choć to kwestia szczęścia. W każdym razie starajcie się nie wpadać w kłopoty, ale jeśli już wpadniecie, udawanie głupka pomaga) Zatrzymywali nas i aresztowali: - za brak tablic rejestracyjnych (kiedy grozili nam zastrzeleniem, bo nie wolno wysiadać z samochodu, a kto by o tym wiedział?)) - pogadaliśmy, dowiedzieli się, że samochód jest nasz i puścili nas wolno, prosząc, żebyśmy na siebie uważali) - za brak pasów bezpieczeństwa 4 razy, raz ukarali mandatem 25 dolarów, pozostałe razy puszczali wolno - za przekroczenie prędkości (wiele razy, za każdym razem mówiąc „no chłopaki, my się tylko o was martwimy” i puszczając wolno)) Choć raz był mandat na 200 z czymś (nie pamiętam, bo wyrzuciliśmy i więcej o tym nie myśleliśmy)) - pod zarzutem usiłowania zabójstwa i sutenerstwa (donos=). Po 5 minutach okazało się, że to szalony sąsiad mści się na nas za to, że chodzimy za głośno i przeszkadzamy mu spać. Policjant zaśmiał się i poszedł wyjaśnić sprawę z sąsiadem. - i jeszcze raz, żeby odprowadzić nas do domu, bo w Myrtle działał gang rabusiów, którzy bili naszych chłopaków i dziewczyny - żeby odprowadzić na drodze (kilka razy) w Kalifornii, żebyśmy, biedni studenci, dobrze jechali)) - za kradzież (nie do końca my, ale koleżanka, która przez jakiś czas z nami jechała), więc doświadczeniami podzielimy się w następnym Queście)) Quest 14. Co źle leży..) Myślę, że w Ameryce nikt początkowo nie planuje kraść. To po prostu samo wychodzi) Ja też kradłem, przyznaję, ale to była kwestia zasad (może to wymówka, ale fakt=). Kradłem tylko jedzenie i tylko za cenę, którą uważałem za niesprawiedliwą. Bo z całym szacunkiem, ziemniaki w Walmart nie mogą kosztować 200 rubli za kilogram. Biorąc pod uwagę, że mam wykształcenie ekonomiczne i wyobrażam sobie poziom rentowności sieci detalicznych, dla mnie była to forma walki z globalnym imperializmem. Nie kradłem ubrań ani niczego podobnego. Ale moje osobiste zdanie jest takie, że środki niezbędne do życia powinny kosztować uczciwie. Gdziekolwiek. Swoją drogą, u nas w handlu detalicznym jest ta sama historia, tylko braki jeszcze potrącają z pensji pracowników, dlatego u nas nie kradnę. Choć powtarzam, moim zdaniem to świństwo, tak samo jak sytuacja z mieszkaniami. Krótko mówiąc, trochę się rozpędziłem, wróćmy do tematu) Kraść można. Nie w sensie, że to legalne, ale w sensie, że jest to możliwe.) Legalnie – wziąć plazmę 70 cali, konsolę Sony 3, pograć i po miesiącu z paragonem zwrócić (ludzie tak robili). Więc jeśli coś jest tymczasowo potrzebne – nie wstydźcie się, podejdźcie i zwróćcie (kamera tam jest, czajnik)) Jeśli jednak zdecydowaliście się faktycznie kraść (przywłaszczyć, zdobyć), to.. Bierzemy plecak, wchodzimy do sklepu (na przykład Walmart) i upychamy, jeśli bardzo chcemy. Tamtejsze (w Walmart) kamery są jakieś wadliwe, nic nie widzą, przynajmniej z tego, co my robiliśmy. Koleżanki nawet wywoziły stamtąd nowe rowery)) Nie bierzemy zbyt drogich rzeczy (może być alarm), nie chodzimy zbyt szybko, nie rozglądamy się, krótko mówiąc, nie „spalamy się” – to główna zasada. Tam, tak czy inaczej, większość naszych kradnie. Amerykanie też kradną, jeśli jest okazja (to samo, co z łamaniem przepisów drogowych – jeśli są pewni, że nie ma glin, na pewno złamią). Jeśli zdecydowaliście się wziąć ubrania lub akcesoria, oto metody, o których opowiadali znajomi (niektórzy z nich ukradli rzeczy o wartości około 7000 dolarów, co ja osobiście surowo potępiam) (ze wszys

АБАлександр Борисов1 lis 2017Czytaj

Po naszym krótkim weekendzie w Miami bezpiecznie wróciliśmy „do domu” i resztę lata spędziliśmy na Cape Cod. Jeśli mówić o „Cape” w dwóch słowach, to jest to ciche i przytulne miejsce dla amerykańskich emerytów. Świeże morskie powietrze, nieupalne jak na standardy mieszkańców lato, rozwinięta infrastruktura, bliskość Bostonu – krótko mówiąc, jest wszystko do komfortowego spędzenia czasu. Rozmawiając z mieszkańcami, zrozumiałem, że miejsce to jest bardzo drogie i mieszkają tu głównie bogaci ludzie latem. Spotkałem wielu ludzi, którzy przyjeżdżali tu z Miami na lato, ponieważ tam jest bardzo gorąco. Plaże na „Cape” są, chociaż nie wydawały nam się zbyt dobrze urządzone (mówię o West-Yarmouth). Kąpać się i opalać oczywiście można, ale nie ma tam leżaków. Za to są prysznice, toaleta i piękna półdzika przyroda + mała liczba ludzi. Jestem pewien, że komuś się spodoba. W samym Hyannis jest bardzo fajnie. Dużo małych sklepików, barów, są nawet kluby. Na obrzeżach Cape Cod mall, gdzie można znaleźć prawie wszystkie znane sklepy. Jest też kilka Subwayów, KFC, Burger King i innych jadłodajni. Z jedzenia polecam spróbować Tasty Buffet – najlepsza restauracja, za którą tęsknię nawet w Petersburgu. Krótko mówiąc, ta restauracja działa w systemie szwedzkiego stołu, płacisz 15$ + 1,5$ za napój i możesz wybierać dowolne danie. Restauracja jest chińska, więc wszystko jest w chińskim stylu, jest nawet sushi. Ogólnie wszystkie dania są bardzo smaczne i nie widziałem żadnej szczególnej egzotyki, która bardzo różniłaby się od Europy. Dużo owoców i, co najprzyjemniejsze, nielimitowane i pyszne lody. Ogólnie świetnie. Ale nie zbaczajmy z tematu, po naszym powrocie szczęśliwie dociągnęliśmy do końca lata i odwiedziliśmy w tym czasie jeszcze jedno małe miasteczko – Provincetown. Provincetown to miasto znajdujące się na samym końcu cypla, jeśli pamięć mnie nie myli, to właśnie od niego zaczęło się zasiedlanie Wschodniego Wybrzeża przez Anglików. To miasto jest ciekawe również tym, że prawie wszyscy mieszkańcy są tam niekonwencjonalnej orientacji. Wielu naszych przyjaciół i uczestników drugiego roku radziło koniecznie odwiedzić to miasto, i w końcu się zebraliśmy. Można tam dojechać albo taksówką, albo autobusem, który jedzie bez przystanków za 20$+, albo zwykłymi autobusami rejsowymi z dwiema przesiadkami za 4$. Oczywiste jest, że nasz wybór padł na trzecią opcję. Jechaliśmy długo i męcząco, na pewno 3 godziny, na szczęście amerykańskie autobusy są bardzo komfortowe i wyposażone w klimatyzację. Po przybyciu do miasta znaleźliśmy się na głównym placu, który mienił się wszystkimi kolorami tęczy, było bardzo jasno i kontrastowo. Ale po pochodzeniu po mieście przez jakiś czas zrozumieliśmy, że bardzo szybko nam się to znudziło i że chcemy wrócić do domu. Dlaczego się znudziło, co ciekawego jest w mieście i po co w ogóle tam jechać – wszystko to można zobaczyć w naszym wideo, które załączam poniżej. Wideo o Provincetown ciąg dalszy nastąpi...

EPElena Poliakova30 lis 2015Czytaj

I tak dotarliśmy do najważniejszej części moich wspomnień. Mój wybór Myrtle Beach nie był przypadkowy. Chciałam mieszkać nad oceanem i moje oczekiwania w pełni się sprawdziły. Jaki był dla mnie ocean? Ocean wydawał mi się tak nieskończony i bezgraniczny, że w porównaniu z nim wszystko wydawało się nieistotne i minimalne. Kiedy jesteś nad oceanem, wszystkie problemy i smutki jakby gdzieś odpływają. Żyjąc z oceanem, można śledzić wszystkie jego stany. Ocean bywa absolutnie różny. Nieważne, czy to rano, w dzień, wieczorem czy w nocy, najważniejsze to znaleźć choć najmniejszą możliwość, by do niego przyjść. Można siedzieć godzinami, a można tylko przez kilka minut cieszyć się jego obecnością. Ocean, tak jak ludzie, ma nastrój. Można to poczuć. Dokładnie wiesz, kiedy boisz się wejść do wody, bo fala może cię nakryć z głową, albo kiedy można śmiało iść i leżeć na falach, a ocean cię nie skrzywdzi. Można spędzać jak najwięcej czasu nad oceanem. Najważniejsze, żeby nie dalej. W końcu rekinów też tam nie brakuje. Były przypadki, kiedy podekscytowane i jednocześnie zainspirowane dzieci wybiegały z wody z krzykiem, że widziały potwora. Ale mi się poszczęściło. Przyjaźniłam się z oceanem. Chronił mnie i moją duszę. Przez całe lato to właśnie on był ze mną, po mojej stronie i w każdych okolicznościach. Ocean był moim wiernym przyjacielem i kompasem. Kiedy pojawiały się jakieś pytania i nie znałam odpowiedzi, nie wiedziałam, jak najlepiej postąpić, byłam pewna, że jeśli pójdę do oceanu i zapytam go, to na pewno pomoże, da znak. I nawet w najcięższe dni po pracy, kiedy zupełnie nie było sił, głównym lekarstwem na zmęczenie był ocean. Po prostu przychodzisz tam i jeszcze przez parę godzin możesz chodzić, ciesząc się zapachem i atmosferą, w stronę wydm i z powrotem. Żeby być tam szczęśliwym, potrzebujesz tylko ręcznika, koszuli, stroju kąpielowego, klapek i okularów. Mając takie proste rzeczy, możesz stać się tak szczęśliwym. „Jeśli chcesz zrozumieć życie, to przestań wierzyć w to, co mówią i piszą, a obserwuj i czuj.” Pewnego ranka wybraliśmy się powitać wschód słońca nad oceanem. Niestety pogoda nie rozpieszczała, ale jak to mówią, wszystko dzieje się po coś, i ten poranek nie poszedł na marne. Uzbroiliśmy się w nasze rzeczy i poszliśmy spędzić poranek. I wtedy odkryliśmy zupełnie inną stronę oceanu. Był taki spokojny i smutny, skłaniający do tysięcy przemyśleń. Ludzie, którzy najwyraźniej mieszkają w tym kurorcie, są przyzwyczajeni do spacerów z psami nad oceanem rano, ktoś urządza jogging, a ktoś, tak jak my, rozkłada koc, bierze aparat i chce powitać wschód słońca. W dzień możemy zobaczyć już innych ludzi nad tym samym oceanem. To turyści, rodziny z dziećmi, w większości tak kochający i szczęśliwi z tego, że są na wakacjach. Tacy beztroscy i opalający się w słońcu. Wieczorem wychodzisz na spacer po promenadzie i przez chwilę czujesz, że ty też jesteś turystą, że tak swobodnie można po prostu spacerować i cieszyć się chwilą. Wieczorem i w nocy ocean jest inny, przerażający i wspaniały jednocześnie. Taki inny. Można stać po kolana w wodzie i patrzeć przez długi czas na napływającą, pieniącą się słoną wodę, a potem na tę, która odpływa na zawsze. I jeśli próbujesz zbudować coś z piasku, to prawie natychmiast ucieka między palcami. I nie chodzi o piasek. Tutaj mimowolnie zaczynasz się zastanawiać, że dokładnie tak jest z całym życiem. Nic nie można zatrzymać na zawsze. Można tylko postarać się zapamiętać. Chwile i dni mijały, mijają, jak ten zamek z piasku, po którym nie został nawet ślad. Jedyne, co możemy, to maksymalnie zostawić ślad minionych wydarzeń i dni w swoim sercu. Mój ocean zapamiętałam jako mój na zawsze. Ukochany i bezkresny. Podarował mi inną mnie. Żyjącą i szczęśliwą.