Oran: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

ANAziz Nadjimutdinovanadjimutdinov · 1 lut 2015Czytaj

W pewnym momencie, zupełnie nieoczekiwanie, Jason (który był moim szefem kuchni) postanowił odejść. Do dziś nie wiem dlaczego. Na jego miejsce przyszła nowa szefowa – Julia. Julia była twardą babką, z jaskrawoczerwonymi włosami, figurą przypominającą gruszkę i charakterem jak czołg. Julia miała jedną cechę. Nic nie potrafiła, ale nikt nie mógł jej tego powiedzieć. W zasadzie po prostu wszystkim komenderowała i na wszystkich krzyczała, a całą robotę za nią odwalał jej mąż – Meksykanin, który był naprawdę świetnym kucharzem. Warto zaznaczyć, że miałem z nią dobre relacje, ale tylko do pewnego czasu. Na początku jej pierwszy dzień przypadł na moją praktykę na linii po zmywaku, gdzie przez brak doświadczenia zepsułem wszystko, co się dało. Bardzo się martwiłem, że zawiodłem tych, którzy za mnie ręczyli, ale ona się nade mną zlitowała i wysłała mnie na przygotowanie produktów. Od tego momentu oficjalnie zacząłem zajmować się przygotowaniem produktów, co mnie niesamowicie cieszyło. Poza tym w tamtym momencie przyjechali już wszyscy ci Rumuni, którzy zgodnie z kontraktem mieli być zmywakami. Przeniosła mnie na poranną, a potem na średnią zmianę, gdzie pracowałem tak samo ciężko jak wcześniej, ale raz wyszło tak, że nie zrobiłem tak, jak ona chciała, tylko po swojemu. I to bardzo zepsuło mi dalsze życie w kurorcie. W rzeczywistości wszyscy rozumieli, że nie zawsze trzeba robić tak, jak ona mówi, bo na linii pracowała bardzo słabo i rzadko, przez co się tam gubiła. I w ogóle słabo rozumiała strukturę naszej kawiarni. Nie wiem, może w innej restauracji jest geniuszem, ale nie u nas. Ale nikt nie szedł jej pod prąd, a ja się odważyłem, prawda, że przypadkiem, nie do końca rozumiejąc, czego ona ode mnie chce. Po tym zaczęła ciągle dawać mi więcej pracy, bardziej czepiać się drobiazgów i przestała chwalić, jak lubiła robić to wcześniej. W ogóle wypadłem z grona ulubieńców. Od razu wybrała sobie nowy cel – zmywaka, który w ogóle nic nie potrafił, i zaczęła robić z niego najlepszego pracownika. Wyróżniać go spośród wszystkich, mówiąc: „patrzcie, jaki on zdolny, a wy jesteście nieuki”. I to wszystko w samym środku pracy, kiedy w restauracji z 20 zajętych stolików czekało na zamówienia. Jej błędy trwały dalej, a winni jak zwykle okazywaliśmy się my. Pamiętacie, jak opowiadałem o stronie tripadvisor.com? Otóż jest tam podobna strona dla restauracji, jak dla hoteli. W tym jest też nasza kawiarnia, gdzie ciągle przychodziły nowe opinie od zadowolonych i nie do końca zadowolonych klientów. Te opinie ona czasem drukowała i podczas zmiany czytała nam, obwiniając nas wszystkich, oprócz tego chłopaka, którego ciągle promowała. Wybiegając w przyszłość, zaznaczę, że został najlepszym pracownikiem lipca. Za co, tego nikt nie zrozumiał. Był dobrym chłopakiem, ale podczas pracy ciągle panikował i robił wszystko zbyt wolno. Ale za to był ulubieńcem. I tak przez cały sezon z nią walczyliśmy. W dużej mierze dzięki naszym ultimatum restauracja utrzymała się na powierzchni, bo czasem miała naprawdę szalone pomysły, ale właściciel rozumiał, że nie znajdzie innego szefa kuchni w środku sezonu, więc trzeba było z nią dociągnąć. I za każdym razem, gdy dostawaliśmy nowe zadanie i kolejność jego wykonania, robiliśmy prawie na odwrót. A teraz dodajcie do tego, że jest słabym kucharzem, że jest trochę niezrównoważona, ciągle krzyczy, ma męski charakter i kocha futbol amerykański. I jak z nią pracować? Więc i ja nie wytrzymałem. Pewnego razu zdarzyło się tak, że drugi raz w sezonie pokazałem swoją słabość. W połowie sezonu stałem się już ważnym pracownikiem w kuchni, który nie tylko zajmował się przygotowaniem, ale zawsze był gotowy wskoczyć na linię, żeby pomóc innym kucharzom w trudnej chwili. I tak się złożyło, że zawołała mnie do pomocy, a ja jakoś zacząłem robić coś nieostrożnie i w samym środku nawału zamówień zaczęła na mnie krzyczeć, że ciągle wszystko psuję czy coś w tym stylu. A ja wtedy upuściłem porcję frytek do zlewu, kiedy próbowałem odlać wodę. Ją zirytow

AMAlexandra Mayevaalex.mokkochino · 17 cze 2014Czytaj

Nie denerwowałam się wyjazdem ani przez chwilę, więc przyjmijcie moje kolejne posty o pierwszych wrażeniach w kontekście mojego całkowitego braku emocji. Jeszcze na Domodiedowie zakumplowaliśmy się z Andriejem i tylko nabijaliśmy się z Monachium i Nojabrska. Posadzili nas nawet razem w samolocie, a my dalej nie mogliśmy zrozumieć, co zrobić z Milk, jeśli wzięło się sok, i co zrobić z pure orange juice, jeśli już się nie mieści. Wbrew moim obawom lecieliśmy British Airways, których obsługa ucieszyła mnie bardziej, niż się spodziewałam. Po pierwsze, każdemu obowiązkowo przysługiwał koc, po drugie, to było oczywiście przesłodkie śniadanie. Jednak przez cały czterogodzinny lot, kiedy świeciła się nasza lampka przywołania załogi, żadna stewardesa nie raczyła do nas podejść. A co do stewardes, to w ogóle niewiarygodne! Oczywiście Wielka Brytania nigdy nie słynęła z dobrego gustu, począwszy od rodziny królewskiej. Lądowanie było najpiękniejszą rzeczą, jaką w życiu widziałam przez iluminator. Zniżaliśmy się nad zielonymi polami, usianymi szarymi drogami z ruchem lewostronnym. Wszędzie poupychane są malutkie domki z garażami. Bagna, które nawet z lotu ptaka wyglądają czyściej niż Morze Kaspijskie. Wszystko jest piękne: mosty, autostrada, dwupiętrowe autobusy na niej i topole dookoła - ale wszystko krzyczy o nadmiernym infantylizmie. Po prostu wieje brytyjskością. O, a na pasie startowym stał irlandzki Aer Lingus. Serio. Na lotnisku Heathrow jest dość skomplikowany system kontroli: wyłożyć wszystkie płyny, potem kontrola na taśmie, potem bramka, tylko że płynów wcale nie zabrali. To trwało strasznie, STRASZNIE długo, kiedy skończyłam, miałam 15 minut do odlotu, żeby dotrzeć do gate'u. ------------- Prowadziłam bloga na Vkontakte (https://vk.com/wielec_usa), więcej informacji tam! https://vk.com/dushezz.fizz