Атланта: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

Пасля Даласа ідзе штат Арканзас і горад Літл-Рок! Сталіца Арканзаса! Адзначу толькі, што там знаходзіцца Капітолій!!! А так больш нічога прыкметнага. Бірмінгем, ну, у горадзе нічога цікавага ))) Толькі гара пад назвай Вулкан ці нешта падобнае, дзе стаіць велізарны дзядзька на высокім мануменце, куды можна падняцца і ўбачыць увесь горад!!! Атланта — сталіца штата Джорджыя!! Самы высокі будынак у Атланце — Bank of America Plaza — вышынёй 312 м. Таксама тут штаб-кватэра Coca-Cola! Атланта — сталіца летніх Алімпійскіх гульняў 1996 года!!

Сёння мой прыезд стаў крыху бліжэй. Сёння я паехаў у аэрапорт мяняць квіткі з 1 кастрычніка на 5 верасня. Air France лятала з Атланты, значыць, у мяне была магчымасць абмяняць прама ў іх. Устаў раней, выехаў (на дарогу ў цэлым больш за гадзіну), прыбыў аб 11.30. У інфармбюро даведаўся куды ісці. На жаль, чорны работнік «Дэльты» не змог нічога мне зрабіць і адправіў мяне ў офіс маёй авіякампаніі, які знаходзіўся ў нейкім цесным пакойчыку і працаваў 1 чалавек. Усё б нічога, каб ён не працаваў з 14 гадзіны. Давялося пагуляць, занесці рэзюмэ з нагоды працы, зноў вярнуцца. У чарзе (1 чалавек перада мной) пазнаёміўся з румынам, ён спазніўся на свой учорашні рэйс не па сваёй віне і вельмі спяшаўся змяніць квіток, бо ў яго заставалася адна гадзіна. Разгаварыліся, даведаўся, што адзін з яго любімых пісьменнікаў Дастаеўскі (Браты Карамазавы), Тургенеў (любоўная лірыка), Гогаль (я расказаў яму пра другі том «Мёртвых душ», ён быў вельмі здзіўлены), Пушкін. Так як яму трэба было больш чым мне, я вырашыў яго прапусціць наперад, выдаткаваў усяго 8 хвілін, а да таго ж і дапамог, задаволены сабой, аж жуць. Я па-разумнаму ўчыніў у Маскве - забраніраваў свае месцы, таму ніякіх складанасцяў не ўзнікла, заплаціў 40 $ і наклейка са зменай рэйса апынулася на маім квітку. Такім чынам, 5 Нью-Ёрк, 6 Парыж, 6 Масква!!! А потым, а потым дзікая асалода ўсім тым, чаго мне не хапала і, нарэшце, пабачу ЦЯБЕ, каго мне яшчэ больш не хапае, чым нейкіх рэчаў... Прыехаў дадому толькі да 16 гадзіны і Саша адразу ж прапанаваў паехаць у горы. Там нас чакалі высечаныя барэльефы прэзідэнтаў, гара, на якую мы будзем паднімацца, а таксама паўгадзіннае лазер-шоу. Так як была пятніца, 5 гадзін, то ўсе вярталіся дадому з працы, і нам давялося дабряча панервавацца з-за затораў, хоць і даехалі за 20 хвілін. Уезд каштуе 8 $, і ў прынцыпе ты больш ні за што можаш не плаціць. Мы пакінулі машыну і сталі паднімацца ўверх (фатаграфіі глядзіце ў альбоме). Падымаліся хвілін 30, вышыня каля 800-900 метраў. Спецыяльна для амерыканцаў наверсе быў заклад «аля Макдак», дзе мог аднавіць «страчаныя кілаграмы», чым вельмі многія і займаліся. У самым нізе мы пахадзілі па мястэчку ў стылі Дзікага Захаду, а потым накіраваліся да гары, пад якой і павінна было праходзіць шоу. Наогул, амерыканцы прывыклі да камфорту: калі едуць на прыроду, скажам, у «мабільным доме», то ёсць стаянкі, дзе падключаеш яго да «разетак» і зараджаеш яго; калі ідзеш на прыроду, то ёсць спецыяльнае месца для вогнішча, барбекю і т.п.; калі ідзеш вудзіць рыбу-то ў сажалцы, у якую гэтую рыбу ўжо запусцілі. Так і тут - з сабой бралі і матрацы, і раскладушкі, і пераносныя халадзільнікі, ежу на невядома колькі людзей, падушкі, увогуле, усё для таго, каб адчуваць сябе не на дзікай прыродзе, а ў сябе на газоне. Шоу доўжылася каля 30 хвілін. Спадабаліся пачатак і канцоўка. У пачатку пра тое, які слаўны штат Джорджыя, канцоўка гімн Амерыкі. У сярэдзіне паказвалі нейкіх птушак з яйкамі, рэкламу спонсара (каровы рэкламуюць сетку курыных бістро, так там каровы былі ў ролі Джэка Вераб'я, Джэдаяў, Аднесеных ветрам і т.п.), пра тое, як чорт захацеў прысвоіць Джорджыю. Усё ў мульцяшным выкананні. Скончылася ўсё пасля 22, дадому дабраліся да 23. Наогул, здорава гэтыя пешыя прагулкі, паднімаешся ўверх, па скалах, як баранчык я скакаў там, карані «ўзагралі». А пад вечар, калі ціха, свеціць месяц, ты сядзіш на вяршыні скалы, пад табой прасціраюцца агні Атланты, незлічоныя лясы, палі, відаць як едзе конь з найбліжэйшага мястэчка, думаеш: «Ах ты! Такая прыгажосць, так добра, і чаму побач з табой няма таго чалавечка, з якім бы ты гатовы быў тут прасядзець усю ноч? Чаму ж ты сядзіш адзін?» Мне вельмі спадабаўся мой дзень, магу сказаць дакладна - ён прайшоў з карысцю і я шмат чаго даведаўся новага і цікавага.

Сёння, як бы цяжка ні было, я ўстаў а 8 раніцы. Навошта? А як жа матч «Лакаматыў»-«Спартак»? Нельга ж забываць пра родны клуб! Гулялі выдатна, кантралявалі матч, вялі 2-0. Але ці то паверылі раней, ці то расслабіліся, але ў выніку матч скончыўся 2-2. Ледзь спартакаўцы вылезлі за кошт везння, а шкада! Сённяшні дзень больш не быў асабліва нічым прыкметны - 121 кліент, дыскусіі з Хелберам усё пра тое ж, пагадзіўся даць мне бразільскія манеты ў абмен на рублі. Яшчэ б знайсці таго, хто пагадзіўся б мяняць, скажам, 1 руб. на 1 $. А што, дзе яшчэ ён знойдзе рублі? Быў пацешны момант. У нас пацёк кандыцыянер, вядома, гэта выявіў я. І, безумоўна, не проста знайшоў, а «трапіў». Іду я з мясам, дзелавы, як заўсёды, са стандартнай усмешкай, думаю пра сваё і раптам хоп! М, уяўляеце, літару «г»? Так вось, нешта падобнае я адлюстраваў нагамі і пакаціўся па вадзе на адным боце. Твар у мяне, як потым расказвалі, паказваў столькі здзіўлення, што нельга было глядзець без смеху. Дзякуй богу, заняткі таэквандо-каратэ не прайшлі дарма, баланс я ўтрымаў і паспяхова «дакаціўся» да ашаломленага кліента. Потым Дэвід спытаў, што адбылося, на што я адказаў: ведаеш, у мяне была мара ўсяго жыцця - стаць на лёд, на канькі, адчуць сябе такім фігурыстам-сноўбардыстам, вось я і вырашыў яе ажыццявіць. Пасля прыезду з працы адправіліся ў 1 гадзіну ночы ў краму, таму што заўтра ў мяне ўвесь дзень працоўны, і я не змог бы паехаць за пакупкамі. Увогуле, вярнуліся а 3-й, я атрымаў халяўны купон за «здаровы лад жыцця» (купіў «Акцівію») і ўпаў на ложак, не адчуваючы нічога.

Ё! 3 тыдні я тут! Можна з глузду з'ехаць! Так і месяц хутка будзе, можна падводзіць нейкія прамежкавыя вынікі! Сёння мой спакойны сон быў перапынены крыкамі «хэй». Гэта быў Саша. «Давай, паехалі!» «Куды?» «У Даўнтаун (цэнтр)» І ўсё так загадкава, незразумела, нібы мы рэвалюцыю задумваем. Выявілася, што мы паехалі ў музей Кока-Колы. Былі там каля 2 гадзін, выдаткаваў 15 $, напіўся рознай колы з усяго свету (Расіі, вядома, не аказалася). Але пра ўсё па парадку. Кока-Кола была вынайдзена аптэкарам з горада Атланты Джонам С. Пімбертанам у 1886. З таго часу яна бесперапынна заваёўвала свае пазіцыі ва ўсім свеце. У самым першым зале нас чакала рэклама Кока-Колы розных гадоў, дзе самым старым было малюнак звона, які заклікае піць «гэта» за 5 цэнтаў у 1886. Далей нас чакала мульт-рэклама (Happiness Factory), той самай, якую круціць зараз кола па тэлевізары з рознымі пачварамі. Пацешны, вясёлы мульцік, які расказвае пра тое, што дзеецца ў аўтамаце па продажы бутэлек. Галоўны пасыл - кола гэта здорава, усе мы любім сваю працу, мы частка цэлага, укладваем душу ў кожную бутэльку. Далей ішло лобі, дзе можна было сфатаграфавацца з белым мядзведзем (класная праца, сядзіш, рот адкрываеш, усе задаволеныя), што я і зрабіў, фатаграфіі і відэа выкладу ў далейшым. Потым ішла гісторыя колы. Але яна займае не так шмат месца, у асноўным карцінкі, відэа, трэба ж больш забаў, нуднаватая гісторыя «не ідзе». З іншага боку, асабліва шмат пра напой не даведаешся, бо адцягваешся шмат на ўсякія іншыя рэчы. Пасля гэтага нам паказалі канвеер, тыпу-тыпу сапраўдны, тыпу-тыпу так на фабрыцы ў іх. Агульную ўвагу прыцягнула камера, у якую ўсе глядзелі (я зрабіў пару твараў для дасье паліцыі) і фатаграфаваліся. Другі паверх - кінатэатр 4D (нам далі пантовыя акуляры, глядзі ў альбоме), пра 4 сакрэтныя інгрэдыенты поспеху напою (цукар, какаінавы пыл, трохі нафты, зараджаная вада). Наогул так? Я таксама не паверыў бы, калі б яны гэта сказалі. Яны і не сказалі. Усё прасцей - непаўторны смак, зручная бутэлька, шырокая папулярнасць і, вядома, мы з вамі. Здорава было, падчас прагляду дрыжалі крэслы, лілася вада на нас, са спіны ўдаралі спружынай, падскоквалі, дзеці ледзь не абпісяліся ў зале. Пасля такога трэба было паглядзець Уорхала і яго ўспрыманне колы і, безумоўна, выпрабаваць усю тую бурду, якую выпускаюць ва ўсім свеце гэтая кампанія. Было 5 калон (Азія, Еўропа, Афрыка, Лацінская Амерыка, Паўночная Амерыка), каля кожнай можна было паспрабаваць па 6-7 розных густаў. У некаторых была адкрытая бурда, дзесьці вельмі нават нічога (Індыя мне спадабалася, смак ананас-арэх). У заключэнні я набраў 3 бутэлькі колы, з-за чаго на мяне спалохана паглядзелі і сказалі - толькі адну можна. Пасля гэтага напрамую на працу. Дзень быў вельмі павольны, 77 чалавек. Давялося цягнуць паперкі і ў гэты раз, я выцягнуў раней нашага начальніка і таму ён пайшоў дадому, бо астатняя была пазначана. Дзень трохі «змазаў» менеджар Дэвід. Якаясьці бяздомная жанчына апранулася ў лахманы і стала скакаць за акном, ён мне і кажа: «О, Мікалай, там твая дзяўчына цябе чакае!» Ух як я завёўся, вочы напэўна сталі такімі злымі, што ён трохі ачмурэў і адразу: «Я жартую, жартую, супакойся прыяцель!». «Мне здаецца, табе варта выйсці да яе, яна ўсё ж чакае ЦЯБЕ», - сказаў я яму. «Ды ладна, усё выдатна, гэта ж жарт!» Ну не будуюцца ў нас добрыя адносіны з Дэвідам. Што ж, прынамсі, ён рэдка да нас ходзіць і таму бачу я яго разы 3 у дзень.

Сёння я схадзіў у 4 месцы наконт сваёй магчымай другой працы. Гэта таксама пытанне - нібы яна і патрэбна (каб акупіць паездку), але ў той жа час неяк «не цягне». Я разумею, можа гэта адгаворкі, можа насамрэч лянота, але так не хочацца працаваць па 80 гадзін на тыдзень. Яшчэ можа іграе і той факт, што бацькі не настойваюць, грошай хапае, я трохі хварэю, хоць паездку з адной працай не акуплю гэта дакладна. Увогуле, калі недзе выстраліць, то тады і будзем глядзець. Сёння быў самы загружаны дзень, які я калі-небудзь бачыў - 201 кліент! Найхутчэй, гэта звязана з закрыццём з'езда рэкламнікаў, вось усе і пайшлі да нас. Затое пачаўся з'езд Microsoft, да нас нават рускія заходзілі. Натуральна, я іх абхаджваў больш чым астатніх, нашы ж! Пакінулі візіткі свае, маўляў, патэлефануй, калі надумаеш. Зараз я ўвесь у прадчуванні, а раптам?))) У канцы дзень сапсавалі 3 моманты. Калі робіш clock out (сыходзіш з працы), то калі чаявыя паступаюць у касу, то яны размяркоўваюцца паміж тымі, хто застаўся. Таму вельмі часта падахвочваюць усіх зрабіць «сыход». Сёння быў мэнэджарам Дэвід (які больш за ўсё мне не падабаецца), дык ён прымусіў зрабіць «сыход», калі яшчэ заставаўся вялікі стол (=> вялікія чаявыя), яшчэ і начальнік сярод афіцыянтаў сказаў, што гэты стол «для яго». Потым я паставіў талерку на абрус, Дэвід адразу сказаў, што ён чысты, а я яго забруджу, сам жа потым пайшоў есці на абрусе. Увогуле, не вельмі я быў сёння гэтым задаволены. Увогуле, падсвядома параўноўваючы Атланту і Сыктыўкар, Атланту і Маскву, прыходзіш да некалькіх высноў. У першым выпадку, Атланта, безумоўна, выйграе, разумею людзей, якія былі толькі ў Сыктыўкары і прыехалі сюды, тут ім здаецца нейкім раем. Мяне многія пытаюцца - чаму ты нікуды не ходзіш? Ды таму што ў Маскве я магу схадзіць куды заўгодна і гэта будзе мне значна прыемней і цікавей чым тут. У параўнанні з Масквой, Атланта вялікая вёска, спакойная, ціхая, але вёска. Няма ці што «агню», «жылкі пульсуючай». Пажывіце ў Маскве, адчуйце яе дух і будзе вам гэтая Атланта як амерыканцу Зімбабвэ. У людзей тут амаль усё ёсць, папрацаваў 2 месяцы і купіў сабе новую машыну, нікому нічога даказваць не трэба, жыві як усе. Як па мне, то лепш у Маскве - нічога няма, за тры прытопы нічога не зробіш, круціся, вярціся. Занадта людзі тут «наеліся» добрага жыцця, ім практычна нічога не трэба, ні да чаго не імкнуцца. А паспрабуй на пенсію ў нас выжыць, паспрабуй на стыпендыю пражыць больш за тыдзень? Тут проста не зразумеюць цябе. А застаюцца тут, як я зразумеў, альбо тыя, каму ўвогуле ў Расіі мала што свеціць (мякка кажучы, не абцяжарваюць сябе вучобай, працай і г.д.), альбо тыя, хто мэтанакіравана хоча з'ехаць з Расіі (замуж, з-за поўнага схілення перад Амерыкай, нейкай незадаволенасці, немагчымасці рэалізаваць сябе). Магчыма, я і памыляюся і нават заблукаў, але гэта маё меркаванне, я яго выказаў. Усё можа здарыцца, можа жыццё пакажа неспрадвечнасць маіх высноў пра гарады, можа наадварот, дакажа, што я быў абсалютна правы. Паглядзім, пачытаем праз 10 гадоў гэтыя нататкі, раптам я буду Настрадамусам?

У мяне поўны працоўны дзень, але я праспаў і ўстаў у 10:04, а павінен быць на працы ў 10:30, хоць рэстаран адкрываецца з 11. Як на злосць, аўтобусы выбіліся з раскладу, на метро давялося чакаць даўжэй, чым звычайна. Аднак я праслізнуў міма мэнэджара і зайшоў у 11:04. Дзень быў даволі «павольным» да 16 гадзіны (ішоў праліўны дождж, у нас адключылі ваду, да таго ж у мяне знік голас). Рабіць было няма чаго, таму на шматлікія просьбы я станцаваў у прысядцы))). Прама мішкам адчуваў, ён прысядае ў цырку, а ўсе яму пляскаюць. Але яны ўсе былі такія шчыра здзіўленыя і захопленыя, што многія спрабавалі паўтарыць, але нічога не выйшла. Пасля 16 гадзіны, калі спыніўся дождж, да нас набегла народу, у выніку было 127 чалавек, каля 1000 $ на чай пакінулі, чакаем нядрэнны чэк у канцы наступнага тыдня. Цяперашні ж склаў 252.20 $. Малавата, вядома, але гэта за 36 гадзін. Хелбер як заўсёды забаўляў. Па-першае, з'явілася звычка ў яго, што калі я ўсміхаюся, ён пачынае трэпаць мяне за шчочкі!!! Навошта ён гэта робіць? «У цябе такі дзіцячы, анёльскі тварык, ты такі сімпатычны». Што тут адкажаш? Паколькі ў мяне быў кашаль, я шмат плюваў. Пасля аднаго з такіх плюўкоў я пачуў «уііі», гэта быў Хелбер. «Навошта ты глядзіш, калі агідна? Не глядзі!» «Але я не магу не глядзець...» Узяў з мяне абяцанне, што перш чым я (мяккі варыянт) «перасплю з адным маім аднакласнікам-геем (глядзі 13 дзень), ты павінен пераспаць са мной, таму што я вельмі люблю адну штучку». Далейшае я не магу пераказваць, таму што гэта проста атас. Дома як заўсёды лепш за ўсё. Адны белыя і мексы. Не думайце, што я расіст, але я думаю, што як прыеду ў Маскву буду гатовы расцалаваць усіх белых людзей. Тут чорныя ў мяне любяць грошы страляць. За сённяшні дзень 3 афраамерыканцы стралялі ў мяне! Што дзіўна, яшчэ не сустрэў белага бамжа. Трохі невеселая канцоўка, таму скончу радасцю - заўтра патэлефаную дадому, сябру і ёй, нарэшце пагавару!

Сёння я патэлефанаваў самым важным людзям: бацькам і сваёй дзяўчыне. Ведаеце, просты тэлефонны званок сапраўды надае сіл, адчуваеш, што ёсць людзі, якія любяць цябе і чакаюць, гэта так класна! Асабліва пасля размовы з ёй: хоць яна была стомленая і сумная, я ўсё ж такі такі рады, што змог зноў яе пачуць, паслухаць яе незадаволенасць, абурэнне, радасць. Амаль як побач быў. Хоць не, хлушу, побач не параўнаецца, побач у сто разоў лепш. У нас сёння была самая загружаная вячэра, якую я калі-небудзь бачыў - 147 чалавек! На чай пакінулі каля 1000 $, хацелася б, каб усе гэтыя грошы дасталіся мне аднаму. Мы зноў былі сёння «поўным складам», каля 16 чалавек + памочнікі афіцыянтаў. Даведаўся даволі пацешную рэч пра сябе. Дакладней нават не пацешную, не. Хутчэй цікавую. У гаспадара ёсць дачка, даволі поўная асоба, у акулярах. Я думаў ёй гадоў 25-26, аказалася 19. Дык да чаго я. Бачыў я яе 1 раз, так яна ўжо (!) даведалася, адкуль я, дзе я жыву (!!), з кім, колькі мне гадоў, ці надоўга я (!!!). Увогуле, поўнае дасье сабрала. У давяршэнне сказала, што я cute (сімпатычны). З аднаго боку, гэта добра. Як сказаў Вова «мы створаны адно для аднаго» (так, з дзяўчатамі больш за 150 кг мне пастаянна шанцуе. Успамінаю сваё навучанне, калі да мяне падышла дзяўчына і папрасіла нумар ICQ для сваёй сяброўкі. Сяброўка, як потым аказалася, важыла каля 200 кг.) Можа, пару лішніх нулёў да зарплаты прыпіша, варта звярнуць на яе ўвагу?:) Але, з іншага боку, чаму мы падабаемся тым, хто нам не падабаецца і наадварот? Вось сапраўды, пачынаеш так цаніць тыя выпадкі, калі сустракаецца ўзаемная цікавасць, і думаеш - з чаго гэта нам так пашанцавала адно з адным? (цікава, пра каго ж я кажу, а?) Але часта шчаслівага канца не прадбачыцца. Можна, вядома, як Саша (друг, які вучыцца ў Амерыцы) расказваў, адзін прадпрымальны хлапчук знайшоў амерыканку і стаў яе «разводзіць». Але станавіцца «целам»... Ды ўвогуле, пра якія дурасці мы думаем? Хоць цікава, чым усё гэта скончыцца, паглядзім...

На гадзінніку 12:30. Горла баліць, з носа цячэ. Так, падобна, усё ж такі сур'ёзна, давядзецца зноў лячыцца. Знайшоў тут марскую соль, буду ёю паласкаць. Але, так ці інакш, трэба ісці на працу. Мексіканцы — народ цікавы. Хоць і чапаюць свой пах кожныя 2 хвіліны, хоць і самы смешны «прыкол» у іх — схапіць адзін аднаго за пісюн (выбачайце, дзяўчаты), усё ж такі яны добрыя хлопцы. Вось рускую мову захацелі вывучаць! На самым пачатку ўсё ішло бяскрыўдна — спасибо, доска, обезьяна. Але потым пачалося — піська, піор, опа і ўсё ў гэтым дусе. Нават слова «извини» яны разбілі на 3 часткі — из, ви, ні (то бок «из» самага нізу ён дастае «ви» і дае табе «ні»). Ці асуджаю я іх? Напэўна, не. Усе мы розныя, ва ўсіх розныя інтарэсы, жарты, тэмы для абмеркаванняў. У рэшце рэшт, на нас уплывае і асяроддзе, у якім мы жывем, і людзі, што нас атачаюць, і становішча, у якім мы знаходзімся. Нельга патрабаваць ад бяздомнага разважанняў пра Пікаса, жартаў пра грэчаскі стыль і меркавання пра Індыру Гандзі. Гэтак жа і тут. Галоўнае — старацца не «растварыцца» ў гэтым асяроддзі (як земскі лекар у А.П. Чэхава, не памятаю з якога апавядання, калі ён з «жывога» чалавека ператварыўся праз пару гадоў у «мёртвую» істоту). Цікава было паглядзець і як наш менеджар адлюстраваў Helber-а — спачатку ён намаляваў 2 авалы побач, я не разумеў, што гэта. Потым маленькія ножкі і галаву пад авалам. І ў выніку маленькія ручкі, што трымаюць гэтыя 2 авалы. Для тых, хто не зразумеў, 2 авалы — 2 ягадзіцы, якія сімвалізуюць, што Helber іх падстаўляе ўсім. Вось такія ў нас менеджары: аднаго ледзь не судзілі за дамаганні, 2 іншыя — выдатныя хлопцы, але таксама бываюць заскокі. Але, як сказана ў статуце, «пункт 1: камандзір заўсёды мае рацыю; пункт 2: калі сумняваешся ў правільнасці дзеянняў ці рашэнняў камандзіра, глядзі пункт 1».