Ամերիկացիների հանդեպ իմ ողջ հարգանքով ու սիրով հանդերձ՝ ես ոչ մի կերպ չէի կարողանում հասկանալ, թե նրանց դպրոցում ինչ են սովորեցնում... լավ, թող չիմանային, թե որտեղ է Ղազախստանը, բայց մի՞թե նրանք երբեք չեն լսել նման երկրի գոյության մասին) Շատ հաճախ հաճախորդները, և պարզապես փողոցում մարդիկ հարցնում էին, թե որտեղից ենք, և մեր երկխոսությունը միշտ մոտավորապես այսպիսի տեսք ուներ. -Where are you "from", guys? -Oh, we are from Kazakhstan! -What? Kazakistan? -No, no, Kazakhstan! -Kazakistan? (աչքերում լիակատար շփոթմունք) -It’s near Russia! -Oh, Russia! I know! -But we are from Kazakhstan…It is another country near Russia. -?! (կրկին լիակատար շփոթմունք) -Ok, Russia…We are from Russia!)))) Կամ որոշ մարդիկ անմիջապես հիշում էին մեզ բոլորիս ցավ պատճառող «Բորատ» ֆիլմը և փորձում էին մեզ մեջ նրանից ինչ-որ բան գտնել... Եվ ստիպված էինք նրանց բացատրել, որ այդ ողջ ֆիլմը պարզապես անհաջող կատակ է, և իրականում մեր երկիրը նույնքան սովորական է, որքան Ամերիկան... և մեր մարդիկ նորմալ են... և ոչխարները տանը չեն վազվզում: Վիրավորական է, անիծյալ: Ամենից շատ ինձ դուր էր գալիս ծանոթանալ մեզ նման ուսանողների հետ... Քոդիում մեր գտնվելու առաջին իսկ օրը մենք ծանոթացանք Ղրղզստանից մի աղջկա՝ Նազգուլի հետ: Հենց նրանից էլ իմացանք, որ քաղաքում լիքը ուսանողներ կան Ճամայկայից, Ուկրաինայից, Ռումինիայից, Թայվանից, Թուրքիայից և այլն... Շատ հաճելի էր զրուցել ևս մեկի հետ, ով գիտեր ռուսերեն: Հետո ծանոթացանք նրա ընկերուհի Նարգիզայի, Ռումինիայից աղջիկների, Վրաստանից մի տղայի, Սերբիայից, Թուրքիայից տղաների հետ (դե, դրա մասին մի փոքր ավելի ուշ): Մենք աշխատում էինք Մակեդոնիայից և Բուլղարիայից տղաների հետ միասին: Առաջին անգամ լսելով, թե ինչպես են նրանք խոսում, ինձ թվաց, որ դա ինչ-որ տաջիկերեն է) Բայց իրականում պարզվեց, որ մեր լեզուները շատ նման են: Մակեդոնացիներն ու բուլղարացիները միմյանց հետ շփվում էին ոչ թե անգլերենով, այլ խառը մակեդոներեն-բուլղարերենով: Բայց չնայած մեր լեզուների շատ բառերի նմանությանը, ոչ մենք էինք նրանց հասկանում, ոչ էլ նրանք էին հասկանում, թե ինչի մասին ենք մենք զրուցում... Թեև, իմանալով, որ մեր լեզուները ինչ-որ բանով նման են, մենք Ասեկայի հետ ավելի զգույշ դարձանք և նրանց ներկայությամբ անձնական թեմաներով չէինք խոսում) Իսկ ընդհանրապես շատ զով էր փողոցով քայլելը, հանգիստ, բարձր խոսելը ամեն տեսակ հիմարությունների մասին և վստահ լինելը, որ միևնույն է՝ ոչ ոք չի հասկանա)


+2



