Статэн-Айлэнд: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

VBValeryia Brazdetskaya9 сне 2019 г.Чытаць

Зазірнуўшы ў Цэнтральны парк, я трапіла ў сапраўдны зялёны куток раю, гуляючы па якім успамінаеш усе фільмы, якія тут здымаліся (а іх велізарная колькасць, чаго толькі варты від на гатэль Plaza, дзе здымаліся такія знакамітыя фільмы, як Вайна нявест і Адзін дома). З многіх месцаў адкрываюцца цудоўныя віды на хмарачосы. Трава ўсюды ідэальна зялёная, дрэвы падстрыжаныя. Гэта, напэўна, самае чыстае месца Нью-Ёрка, усюды настолькі чыста, што людзі ходзяць басанож, ляжаць на траве без падсцілкі, ладзяць пікнікі ці проста чытаюць, адпачываюць, мараць. У парку пануе пачуццё спакою і рамантыка, а за спіной застаюцца велізарныя хмарачосы і ўся мітусня Нью-Ёрка. Top of the Rock: Сюды абавязкова трэба трапіць хаця б раз у жыцці, убачыць NY з нерэальнай вышыні (69 паверх), зрабіць шыкоўныя фатаграфіі на памяць. Мабыць, від з Ракфелера крыху больш выйгрышны, чым з Эмпайр-стэйт-білдынг. Па-першае, цудоўна відаць сам Эмпайр, па-другое, добра праглядаецца Цэнтральны парк. Квіткі каштуюць не танна каля 40-50$, у залежнасці ад пары года і часу сутак, перад заходам сонца квіткі значна растуць у цане, але гэта таго варта! Метро ў Нью-Ёрку называюць Subway. Нью-Ёркскі метрапалітэн — найбуйнейшая сістэма метрапалітэна ў свеце па колькасці станцый. Велізарная колькасць галін і станцый адразу ж мяне напалохала, на дапамогу прыйшлі Гугл Карты, дзе ўвесь наш маршрут быў распісаны да найменшых падрабязнасцей. Калі пачытаць водгукі ў інтэрнэце пра метрапалітэн Нью-Ёрка, то потым страшна будзе туды спускацца. Усе гавораць пра жахлівы стан станцый, бруд вакол і пацукоў памерам з сабаку. Слава богу пацукоў я не сустракала, але ў астатнім гэта праўда. Вы не ўбачыце шырокіх, чыстых і светлых станцый, як у Мінску. Вы ўбачыце аднатыпнасць і змрочнасць станцый. Ні мармуру, ні прыгожых люстраў, ні мазаікі вы тут не ўбачыце. Затое мне шалёна падабалася назіраць за людзьмі, яны ўсе такія яркія, цікавыя і абсалютна розныя. Тут можна сустрэць каго заўгодна: пачынаючы са звычайных рабочых са шклянкамі кавы са Старбакса, чарнаскурыя музыкі, якія бліскуча выконваюць джаз і заканчваючы мясцовымі бамжамі ці вар'ятамі (тут іх велізарная колькасць, ужо паверце). 29.08.2019 я назірала свой лепшы заход сонца. Няма нічога лепшага, чым завяршыць дзень у Нью-Ёрку праглядам заходу сонца. У горадзе існуе вельмі шмат месцаў, каб атрымаць асалоду ад гэтага ашаламляльнага відовішча. Мы вырашылі пакатацца на пароме "Staten Island Ferry". Паром бясплатны, і гэтым карыстаюцца многія, каб зрабіць фота статуі Свабоды і Манхэтэна з боку заліва. Ён ходзіць з Манхэтэна да Staten Island і назад. Паўгадзіны ў адзін канец. Ходзіць часта і месцаў даволі шмат. Трэба выбраць бок з якога будзе відаць статую Свабоды і тады можна сфатаграфавацца на яе фоне. Але калі вы мэтанакіравана едзеце паглядзець на яе, то лепш узяць спецыяльны караблік, які ідзе да самага падножжа статуі Свабоды, бо ў рэальнасці яна аказалася вельмі маленькая.

DDDmitrii DvornikovBonhamJohn · 30 кас 2012 г.Чытаць

Мы былі вельмі рады вярнуцца ў Нью-Ёрк: для Алены за апошнія месяцы ён стаў родным, а я ўсё яшчэ быў у захапленні ад гэтага горада. Першай справай пасля вяртання стала знайсці мне жыллё на бліжэйшыя 5 дзён у Нью-Ёрку. Хостэл — занадта дорага, у Алены спыніцца не атрымалася. Ну добра, будзем шукаць. Не паверыце, але прытулак я знайшоў у хлопца з Таджыкістана. У Алены ёсць сябар па працы з Таджыкістана, і ён пасяліў мяне да свайго брата. Я яму дагэтуль удзячны, бо я зэканоміў кучу грошай. Дзякуй вам за гасціннасць. Увогуле так мы вярнуліся ў НЙ, пытанне з жыллём вырашылася. Алена вырашыла астатнія дні падпрацаваць, бо як аказалася, паездка ў Вегас ударыла па нашай кішэні. Жыў я на Staten Island, гэта востраў за паўгадзіны язды на пароме з Манхэтэна. Паром гэты называецца Ferry і ён, дарэчы, бясплатны. Таму кожны дзень я ехаў каля 20 хвілін на цягніку да Ferry, потым паўгадзіны плыў на пароме і толькі потым апынаўся на Манхэтэне. Але мяне гэта ніколькі не бянтэжыла, бо адтуль адкрываецца цудоўны від на Манхэтэн. Ды яшчэ мы не пашкадавалі па 30$ і купілі сабе праязныя на тыдзень, каб не парыцца наконт транспарту. Гэта сапраўды вельмі зручна, калі ўлічыць, што адна паездка каштуе 2,25. А на метро мы ездзілі нямала. Так, дарэчы пра метро — на выгляд яно жахлівае, там дзіка душна, у самім Нью-Ёрку то душна, а калі спускаешся ў метро, то здаецца, што ты трапіў у пекла. Велізарныя пацукі вальяжна перапаўзаюць з адных шляхоў на іншыя. Але аднак я адразу ж закахаўся ў гэтае метро — вельмі, вельмі, вельмі зручнае. Можна сапраўды трапіць практычна ў любы пункт Нью-Ёрка, не ламаючы над гэтым галаву і не патраціўшы кучу часу. Ну і ў вагонах метро, як і ва ўсім грамадскім транспарце, ёсць кандыцыянер, так што спякота там не такая ўжо і страшная.

АГАлександр Горбачевmenus12 · 27 ліп 2010 г.Чытаць

Насамрэч, апошнім часам усё не так дрэнна, калі на цябе дзьме вентылятар, злева стаіць банка вельмі халоднага піва і з калонак грае новы альбом KoЯn. А да гэтага часу ўсё было крыху больш сумна. Пачнем з таго, што я знайшоў працу. Афігенную працу. Калі б яшчэ грошай за яе давалі б… Сутнасць: кантора па рамонце камп'ютарнай тэхнікі шукае спецыяліста па рамонце ноўтбукаў, ды і наогул не толькі па рамонце. Усё, што неабходна зрабіць – пераўсталяваць Windows, прасканаваць хард-дыскі, пачысціць, усталяваць неабходны софт. Гэта праца? Гэта задавальненне! Ну і піша ён мне такі: «у мяне ёсць сем такіх-то ноўтаў, іх неабходна вылізаць і бла-бла-бла». Нашмат цікавейшая іх сістэма аплаты: спачатку яны дасылаюць мне чэк на суму, якую я запытаў + экстра-бабло, якое я павінен адправіць праз Western Union кудысьці ў Каліфорнію (або кудысьці ў той бок). Тыпу гэта грошы за дастаўку ноўтаў да мяне і назад. Адразу ўзнікаюць некалькі пытанняў: 1. Навошта яны дасылаюць грошы да таго, як я выканаў працу? 2. Ці трэба выконваць працу, калі грошы ўжо прыйшлі? Не, ну бог яго ведае, у Амерыцы і не такое сустрэць можна. Можа, калі я здыму грошы і не буду выконваць працу, яны мяне з-пад зямлі дастануць (а піндосы могуць), грошы-то я пераводжу ў наяўныя ў банку, а ў банка ўсе мае каардынаты ёсць. Добра. З моманту, як яны даслалі мне чэк, прайшоў месяц. Я ўжо і забіў, шчыра кажучы. Тым часам мой любімы Bank of America (хай яго пракляне JPMorgan Chase), двойчы ці тройчы дасылаў мне нармальныя карткі, без якіх я ніяк не магу падаць на ID. Уся сатыра заключаецца ў тым, што і ў тых, і ў іншых быў мой стары адрас, на Manhattan Beach, у той час як я ўжо жыў на Staten Island. Хоць капітан Раўшан даў бы мне ведаць, калі б прыйшла нейкая пошта для мяне. У канцы я ўжо не вытрымаў і патэлефанаваў старому кватэраздавачу. А ён ніфіга не ведае, ён з жонкай і дачкой тусуе ў іншым штаце і пошту глядзець, вядома, няма каму. Будзь пракляты той дзень, калі ён усё-такі прыехаў і пакінуў хлопцам усю маю пошту. Па-першае, мяне сарвала ў Бруклін аж а 9 раніцы. Праз дзве гадзіны, калі я прыехаў, пачаўся дождж. Я ведаю, што Раўшан ужо даўно на працы, тэлефаную Дэну. Тэлефаную, тэлефаную, тэлефаную яшчэ, profit. А дождж ідзе. Прачнуўся ён толькі тады, калі я пачаў неміласэрна стукаць у акно. Ён сам дрэнна разумеў, што адбываецца, таму што сам прыйшоў а 7 раніцы дадому з забойчай п'янкі на Манхэтэне. Я думаў, што зайду, вазьму пакет са сваёй поштай і пайду далей у сваіх справах. Паўтары гадзіны перарываў увесь дом. Да Раўшана не датэлефанавацца, Дэн нічога не разумее. Далей, калі я ўсё-такі датэлефанаваўся да Раўшана (які, дарэчы, таксама спаў на працы), ён сказаў, што на дзвярах павінен вісець чорны пакет, вядома, ніякіх пакетаў ні на якіх дзвярах не было. Буджу Дэна, той наогул нічога не ведае ні пра якія пакеты. Ад безнадзейнасці я ўжо разбудзіў Азіза і спытаў яго. Той кажа, што нешта такое бачыў, але ўчора хлопцы выносілі смецце і маглі выкінуць мой пакет таксама. ІВНАТУРЕ! Я выбег на вуліцу і гляджу: побач са сметнікам, пад дажджом ляжыць мой пакет. Прычым толькі я занёс яго дадому, і чую, як прыехалі смеццязборшчыкі. Што ж я атрымаў? Я атрымаў чэк ад гэтых рамонтнікаў. Пры тым, што я запытваў у іх $500 за працу, чэк быў выпісаны на $1500. Яшчэ за пару дзён да гэтага я прачытаў у інтэрнэце пра гэтых аферыстаў – ім трэба, каб чалавек пераводзіў у наяўныя фальшывыя чэкі і рэшту ад запытанай сумы адсылаў самім аферыстам. Ноўтбукаў не існуе. Прыйшлі аж 2 банкаўскія карткі, і маць яго на абодвух маё імя напісана няправільна! Прыйшлі 3 пачкі кавы, якія мне паабяцалі даслаць паўтара месяца таму за ўдзел у анлайн сацапытанні. Оке. Пайшоў у банк, спытаў пра чэк, сапраўды фальшывы. Пра карткі пытацца ўжо не стаў, усё роўна марна. Пайшоў у мотовикл, думаў, можа праканае, не праканала, на ўсіх дакументах маё імя павінна быць аднолькавым. Пофіг, вырашыў паехаць дадому. 4 аўтобусы не зважылі на тое, каб спыніцца і зразумець маю патрэбу з'ехаць з Брайтана. Але карткі ўсё роўна мяняць трэба, да

IIrinaKseniaMoscow · 17 чэр 2009 г.Чытаць

Governors Island, Нью-Ёрк За 5 хвілін ад Манхэтэна знаходзіцца невялікі Губернатарскі востраў (Governors Island), кавалачак 19-га стагоддзя, які застыў у часе. Адной цудоўнай нядзелі, прачытаўшы пра гэты востраў у нейкай рэкламцы, мы даехалі да даўнтаўна і селі на паром, што ідзе туды. У той дзень у рамках аднаго з летніх фестываляў там была п'еса Шэкспіра, напаўаматарскі тэатр пад адкрытым небам. На гэтым востраве няма машын і натоўпаў турыстаў з фотакамерамі. Туды прыязджаюць, каб пакатацца на веласіпедах па дарогах без трафіку, зладзіць пікнік і паглядзець на хмарачосы Манхэтэна, якія стаяць прама на далоні як макеты. Але гэта далёка не ўсё. Прыязджаючы туды, адразу губляешся і нават не адразу разумееш чаму. Там пануе атмасфера мінулых стагоддзяў. На гэтым востраве ўсе будынкі невысокія і пабудаваныя досыць даўно; з калонамі, ляпнінай, сярод разложыстых дрэў і пятляючых дарожак, якія не закаваныя аўтамабільнымі дарогамі ў прамыя тратуары, яны выглядаюць як еўрапейскія сядзібы з пыльным налётам старажытнасці. Хто ў іх жыве? Што там было? Пра гэта я прачытала пазней. Тады мы хадзілі крыху зачараваныя і здзіўленыя. П'еса Шэкспіра, людзі, якія сядзяць на травіцы, сонца, старадаўнія будынкі - хто кажа, што ў Нью-Ёрку няма прыроды, той проста бачыў не ўсё. Такім чынам, Губернатарскі востраў ляжыць за адзін кіламетр ад самай паўднёвай кропкі Манхэтэна, і, дарэчы, афіцыйна з'яўляецца яго часткай (it is legally part of the borough of Manhattan). У летні час востраў адкрыты для наведвання і на яго можна патрапіць, сеўшы на бясплатны паром. Паромы ходзяць кожныя паўгадзіны ці гадзіну ад паўднёвай кропкі Манхэтэна, яны адпраўляюцца ад будынка Battery Maritime Building - гэта суседні будынак са Staten Island Ferry. Вельмі многія бяруць з сабой уласныя веласіпеды, і, чакаючы пасадкі на паром, натоўп дзеліцца прыкладна пароўну - «пешыя» і «людзі з транспартам», дзе для кожных асобная чарга. У пятніцу на востраве можна ўзяць веласіпед у пракат бясплатна (такая сістэма ёсць і на Манхэтэне ў некаторых месцах - ты бярэш байк, праводзіш сваёй пластыкавай карткай, проста каб пакінуць свае дадзеныя на выпадак невяртання веласіпеда, і калі ты яго своечасова вяртаеш, з цябе не здымаюць грошай). З 18-га і па 20-е стагоддзі востраў служыў для ваенных мэтаў. Там знаходзіліся форты, ваенныя ўмацаванні, і адпаведна дамы камандуючага складу. Да пабудовы ў Брукліне першага гарадскога аэрапорта Floyd Bennett Field, меркавалася, што ён будзе пабудаваны на Губернатарскім востраве. І там сапраўды з 1950 па 1960 гг. размяшчалася невялікая ўзлётна-пасадачная паласа для ваенных самалётаў. У 1985 г. за востравам афіцыйна прызналі яго гістарычную каштоўнасць. У снежні 1988 г. там адбылася сустрэча Рональда Рэйгана, Джорджа Буша-старэйшага і Міхаіла Гарбачова. У 2003 годзе ваенныя перадалі кіраванне востравам уладам штата Нью-Ёрк за сімвалічную суму ў $1, і Губернатарскі востраў адкрылі для публікі. Больш фактаў і гісторый на англійскай (або ўкраінскай) можаце знайсці ў Вікіпедыі: http://en.wikipedia.org/wiki/Governors_Island. Ад сябе яшчэ раз дадам, што гэта месца мала вядома звычайным турыстам, там можна знайсці абсалютна бязлюдныя лужкі нават у выхадныя. Выдатныя віды, паштовачная панарама, адзін з лепшых відаў на Манхэтэн. Ну і вывадак гусей, якія брыдуць па полі, дзе на заднім фоне хмарачосы - гэта незабыўнае ўражанне! P.s. а яшчэ я сустракала амерыканскую дзяўчынку - нявесту Чакі, у якой тата ваенны, з-за гэтага такія сем'і вельмі часта пераязджаюць; яна за свае 20 гадоў паспела пажыць ці пабываць амаль ва ўсіх штатах, а нарадзілася і расла яна на гэтым востраве!

EExchangeexchangeiec · 29 мая 2009 г.Чытаць

Нью-Ёрк, Нью-Ёрк Прыехалі ў Нью-Ёрк Ваў. Ён ашаламляльны! =)) Не памятаю дакладна, што і як было, але пешшу прайшоў вельмі шмат + купіў праязны на дзень метро за $5, як аказалася - дарэмна =/ Выпіў за гэты дзень чатыры літры кока-колы і з'еў 5 бананаў. Пачаў свой журнал даходаў/расходаў. Быў на Broadway, 5th Avenue, Times Sq, у Central Park'у перакусіў на траве, сярод пары соцень офісных супрацоўнікаў і такіх жа як я турыстаў і ўсякіх-ўсякіх. Паміж людзьмі скачуць вавёркі, наогул месца прыгожае, хоць і вытаптанае месцамі. Быў на Wall Street, нічога цікавага, праўда я туды дабраўся ўжо ноччу =) Памятаю толькі цёмныя сцены бясконцых хмарачосаў, вуліца нагадвае панурую цесную цясніну =) На заходзе сонца я прыйшоў да парку на самым носе Manhattan'а, адтуль ходзіць бясплатны паром на Staten Island. Паглядзеў здалёк на статую з гэтага парома - паром амаль цалкам забіты турыстамі, якія едуць чыста на статую свабоды паглядзець =)) Едуць туды, выходзяць і адразу садзяцца на паром назад =) Я чагосьці заблытаўся і не паспеў на ferry назад. Сядзеў потым на ветры над залівам, спрабаваў усвядоміць, што адбываецца... Была ідэя з'ездзіць на brighton beach, паглядзець і скупацца (эй, я ўжо тры дні не мыўся!), але занадта позна, у метро народу нікога, стрэмна далёка ехаць. Таму brighton beach я пакінуў на зваротны шлях... Але ў ваду хочацца, знайду думаю фантан, скупаюся. Гадзіну шукаў хоць якой-небудзь вадаём, знайшоў. У выніку чорны палісмен даў мне зразумець, што так фантан юзаць нельга =/ Сцука, я пайду пад кветкавай палівалкай мыцца! Сказана - зроблена =) Пераапрануўся ў чыстае, настрой зноў добры. На Times Square доўга фоткаўся з васьміногам =) Кайфовая штука! Усім вакол цікава, што гэта я там такое на край бачка мантажу... =)) На хмарачосе велізарны бягучы радок "Расія абвясціла аб пачатку вываду войскаў з тэрыторыі Грузіі". Тут многія лічаць, што Расія агрэсар, у тэліку пастаянна гэта мусоляць. Карацей а 3-й гадзіне ночы я паспеў на станцыю Port Authority. Яе дарэчы на ноч закрываюць на ўваход для тых хто без білета. Можна начаваць, што многія і робяць (праўда крыва, сэрца крывёй абліваецца калі глядзіш на іх, скручаных на сумках, газетках ці проста на падлозе =)). Ну ў мяне часу выпрабаваць спальнік няма - мне патрэбен аўтобус на Бостан. Дарэчы чарга і пасадка тут заняла каля гадзіны і маючы пінку/спальнік/шмоткі можна заняўшы месца ў чарзе на пасадку, камфортна размясціцца ў баку =) а не таўчыся перамінаючыся з нагі на нагу як астатнія пінгвіны =) Настрой у мяне выдатны! Дарога да Бостана проста цудоўная, 10 з 10! Я выдатна ўладкаваўся на двух сядзеннях, і пінка спатрэбілася, плюс у аўтобусе прахалодна а я ўспомніў што купляў спецыяльныя цёплыя мяккія шкарпэткі =)) Тэмпературны рэжым, асвятленне, віды з акна - наогул усё - лепш не ўявіць! Я люблю Greyhound аўтобусы!!

АГАлександр Горбачевmenus12 · 20 чэр 2010 г.Чытаць

Ну што ж, за два дні працы на Staten Island капітан авалодаў мноствам прафесій, як-от будаўнік, садоўнік, сталяр па гуме, чыёй баявой зброяй з'яўляецца лязо O_o. Яшчэ больш трэба авалодаць. Прыемна працаваць з чалавекам, якога ты разумееш, і які разумее цябе. Вядома, узнікаюць рознагалоссі ў плане падыходу да снарада, дзе капітанская руская душа хоча не тое каб схалтурыць, але калі блок гумовай падлогі выступае на міліметр, то тыпу і хрэн з ім)))) Але не. Трэба ўзяць усе 4 апошнія блокі і абрэзаць гэты міліметр, прычым акрамя як маленькім лязом, рэзаць больш няма чым. Ну, гэта дробязі, вядома, у астатнім працаваць значна прыемней, чым у той жа Tatiana, бо тут пакуль зарплатай не крыўдзілі, кормяць нядрэнна, і ёсць пра што пагаварыць і павучыцца (у плане друкарскай справы). Учора быў выхадны, які быў праведзены сапраўды па-капітанску! Быў здзейснены завяршальны рэйд па падачы дакументаў у Camp, і тыпу як з панядзелка капітан уступае на вучобу, аднак калі ў групе будзе перапаўненне, то я пайду толькі з наступнага тыдня. Далей быў паход па крамах за шмоткамі, дзе я ўзяў сабе класныя шорты і першыя ў сваім жыцці кеды (ну і па дробязях, майку, шлёпаўцы, каб на пляж хадзіць). Магу ад чыстага сэрца сказаць, што 150 баксаў былі выдаткаваныя з задавальненнем. Капітанскае вока зоркае! Пакуль капітан намотваў колы на ўваходзе станцыі Church Ave., шукаючы дробязь (на Church метраматы ніколі не прымаюць купюры чамусьці) і размаўляючы па тэлефоне, заўважыў безгаспадарчыя 20 баксаў, падхапіў, зваліў і быў такі xDDD. А надвор'е ўсё нашэптвала... ...і паслухаўшы яе, я ўпершыню за час тут праведзены зваліў на пляж. Пазагараў, скупаўся, карацей 2 гадзіны кайфаваў. Трохі пазней, увечары, капітанам Ravshan была высунута прапанова пайсці і даць па піве. Няма для гэтага лепшага месца, чым наш мінулы дом. 20 паверх, пралёт паміж дамамі, ветрык, і раптам РАПТАМ O_o, пачынаюць даўбаць тысячы феерверкаў недалёка ад нас, на boardwalk. Хрэн яго ведае, што ў іх было за свята, але затое можна было сядзець піць піва ўжо без дакораў сумлення, маўляў свята))))). І нарэшце, рэкамендацыі тым, хто да гэтага часу лічыць, што Brighton Beach гнілое месца і рабіць там абсалютна няма чаго – знайдзіце вялікую тоўстую бетонную сцяну (можна цагляную), адыдзіце метраў на 200 і з разгону ВБІЦЕСЯ АБ ГЭТУЮ СЦЯНУ. Coney Island месца гістарычнае і неверагодна прыгожае. Нават Manhattan не пакідае такога эстэтычнага адбітка. Так што нездарма мы тут жывем.

АГАлександр Горбачевmenus12 · 16 чэр 2010 г.Чытаць

Капітан любіць хатніх жывёл, але калі яны заводзяцца без яго ведама… Вяртаючыся да поста пра пераезды, успомнім, што ў працэсе пераезду мы выявілі мноства прадметаў інтэр'еру. Дагэтуль не можам нацешыцца. Аднак ёсць і адваротны бок у такой халявы. Наогул усё пачалося з таго, што неяк з пачатку тыдня было адчуванне, што аднекуль з'яўляюцца нябачныя камары… потым я перастаў звяртаць увагу. Пасля тыдня гэтых незразумелых адчуванняў, прачнуўшыся раніцай увесь чырвоны, я САПРАЎДЫ СПАЛОХАЎСЯ. Спалохаўся таму, што было незразумела, з-за чаго гэта ўсё адбываецца. Ці то з'еў нешта не тое, ці то чорт яго ведае. Сітуацыю пагоршылі выхадныя. Вядома, першай думкай з'яўляецца – трэба валіць у бальніцу. Тым больш што ў мяне ёсць страхоўка. Ну і што мне гэтая страхоўка? Яны камусьці тут патрэбныя? Тэлефануем у InterExchange у НЙ – “У нас выхадны, адпачывай бро”. Тэлефануем у ЦМА Цюмень – тое самае. Чытаем саму страхоўку, тэлефануем па нумары, які паказаны там – наогул не дазваніцца. LOL! Выдатна, раз усе так рвуцца мне дапамагчы… тэлефануем у бліжэйшы шпіталь: - Здрастуйце, ёсць тэма зайсці да вас на чарку спірту, расплаціцца магу сваёй страхоўкай на 50 кілабаксаў. - Амерыканская? - Не. - Тады мы клалі на тваю страхоўку. Хочаш, мы табе нашу мясцовую можам зрабіць, будзеш за прыём па 20-30 баксаў усяго аддаваць. - Ужо спатыкаюся аб парог, баюся не паспею да вас. Грошай неяк таксама выкідваць не хочацца незразумела за што. Падумаў, можа само пройдзе. Пашарыў у інтэрнэце на прадмет таго, што гэта можа быць, і прачытаў там нешта падобнае «у ложку сваім пашарся, а не ў інтэрнэце». Пераварочваю сваю халяўную раскладанку, а там халяўны заапарк аказваецца! Рознай пароды, афарбоўкі… Ну, я быў безумоўна рады, па-першае таму, што гэта не афрыканская чума, па-другое – у мяне з'явіліся хатнія жывёлы! Пасядзеўшы ноч на крэсле, капітан падумаў, што ў яго проста не хопіць крыві пракарміць такую вялікую сям'ю. І як у казцы, пра тое як бацькі вывелі сваіх дзяцей у лес, каб іх з'елі ваўкі, так і я зранку выцягнуў раскладанку на вуліцу, і паддаў усю сям'ю анафеме. Прычым на гэтых клапах прама было выгравіравана – Зроблена ў СССР. Мабыць, яны імігравалі разам з савецкімі перасяленцамі. З такой пародай змагацца трэба выключна савецкай методыкай – 10 чайнікаў стромкага кіпеню. Аднак другую ноч я таксама начаваў на крэсле, бо пакуль раскладанка стаяла і сохла, раптоўна пайшоў дождж. Наконт дома і красовак. Пошукі працы пачалі прыносіць плён. Капітан дазваніўся да мужыка, якому трэба прывесці ў стан стаяння яго капіравальную тэхніку. Окей. Месца знаходжання: Staten Island. Калі-як спросоння на 4-х трэйнах і адным аўтобусе я дашкалыгаў да гэтага Staten Island. На прыпынку мяне падхапіў дзядок, гадоў 70, завуць Аляксандр, выхадзец з заходняй Украіны. Мы паехалі да яго дадому, праз будаўнічую краму. Акрамя наладжвання апаратуры, першачарговай справай была пабудова доміка на яго заднім двары, куды ён хоча паставіць баксёрскую грушу, каб займацца xDDD. Карацей, замест профільнай працы сёння капітан быў у ролі дачнага будаўніка. Падрыхтоўка зямлі, выраўноўванне блокаў і зборка каркаса заняла прыкладна 8 гадзін. Атрымалася цалкам нядрэнна. Як даробім, выкіну фотку. Капітан працаваў аж да таго, што левы красовак парваўся ўпоперак O_o. Заўтра зноў ехаць туды. Радуе тое, што там праца заўсёды розная, але заўсёды ёсць.