Новы Арлеан: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

ALAnastassya LebedevaNastyaLebedeva · 28 кас 2012 г.Чытаць

Ліст ад 31 жніўня Адпраўнік: Анастасія Лебедзева, Аэрапорт Х'юстана, Тэхас Атрымальнік: Юля Кеда, Казахстан Прывітанне, Юль! Прыгоды працягваюцца. Я пішу гэтыя радкі і не магу паверыць, што гэта з намі здарылася. 9:40. Сядзім у тэрмінале Е. Цяжка апісаць тое, што мы толькі што перажылі. Так, мы прапусцілі самалёт! Як заўважылі Зомбі і Жэнька, падзеі як у кіно! Будзільнік празваніў а 5:30. Я пачула голас Ані: «Уставай хутчэй! Калі прапусцім першы аўтобус – спазнімся на самалёт!». Наш палёт да Флагстафа, Арызона а 9:20. Пра сняданак не можа быць і гаворкі. Прыйшоўшы на прыпынак, з дасадай выявілі, што аўтобус толькі што з'ехаў, і наступны будзе толькі праз паўгадзіны. Ну, думаю, час яшчэ ёсць. Мы спецыяльна раней усталі, каб хоць на другі аўтобус паспець. Парыўшыся ў кішэнях, не знайшлі дробных грошай. А ехаць нам з перасадкамі, яшчэ ў Арызоне трэба будзе на аўтобусе ехаць. Я пабегла назад у хостэл, дзе, вядома ж, дзверы зачыненыя. Размяняла дваццатку, бегам на прыпынак. Дыханне няроўнае, вось што значыць спортам не займацца. Аня злуецца. Настрою ніякага няма. Мы пасварыліся. Нарэшце прыйшоў аўтобус. Пагрузілі велізарны чамадан, прыехалі ў ДаўнТаун, там чакалі хвілін 30, можа больш. Прыехаў 102 аўтобус, які павінен быў адвезці нас у аэрапорт. Мы галодныя, як ваўкі, да аэрапорта гадзіна язды. «У аэрапорце паядзім – там павінен быць Макдак!» - кажа Аня. Прыехалі ў аэрапорт у тэрмінал С. Куды ж нам ісці? Аня паглядзела ў інтэрнэце, нашы авіялініі размешчаны ў тэрмінале А. Спусціліся ўніз, селі на цягнік, даехалі да тэрмінала А. Успомнілі, што чамадан важыць больш, чым трэба. Давялося перакладаць рэчы ў заплечнік. Потым прайшлі анлайн рэгістрацыю, узялі квіткі, аплацілі 25 долараў за чамадан. Голад дае пра сябе ведаць. Зірнулі на гадзіннік. Які Макдональдс?! У нас НЕМАЕ часу. Пасадка ЎЖО пачалася! Паглядзеўшы на квіток, мы з жахам выявілі, што наш вылет будзе з тэрмінала Е, да якога зноў на цягніку трэба ехаць! Спусціліся ўніз. Цягніка няма. Чакаем. Павінен кожныя тры хвіліны хадзіць. Дзе? Часу няма. Нервуемся. Пасадка ж ужо ідзе!!! Нам трэба яшчэ сек'юрыці прайсці! Цягнік! Нарэшце! Наш тэрмінал Е размешчаны побач з тэрміналам Д. Таму, калі мы выйшлі з цягніка, трэба было яшчэ знайсці наш тэрмінал. Падняліся ўверх на эскалатары і ўбачылі велізарную чаргу да сек'юрыці. Да адлёту 20 хвілін. Пасадка скончылася. Мы падыходзім да кожнага чалавека ў чарзе і просім прапусціць нас наперад. Людзі ўсе прапускаюць, жадаюць удачы. Хутка скінулі кеды, пагрузілі пажыткі ў спецыяльныя кантэйнеры, прайшлі праз спецыяльную рамку, і пабеглі далей! Бежым з другім чамаданам, у руках 2 рулоны фоташпалер, на шыі фоцік, кеды я надзела, як тапкі, Аня басанож! Як на зло, нашы вароты Е1 на самым канцы. Дабеглі, а нам кажуць, што самалёт толькі што паляцеў... На гадзінніку 9:17. Я не ведаю, што рабіць. Нам так цяжка было дастаць гэтыя квіткі. Дзе наш чамадан? Ляціць да Флагстафа праз Фінікс, а мы ў аэрапорце Х'юстана. Слёзы на вачах. Я нервуюся. Усё праз тое, што мы прапусцілі першы аўтобус! Аня таксама стамілася ад няўдач, нічога не хоча. Просім працаўніцу аэрапорта Буша нам дапамагчы. Яна тэлефануе іншай, кажа, што нам дапамогуць! З кім не бывае? Многія спазняюцца. Няўжо? Мне здаецца, што толькі нам не шанцуе. Асабліва пасля таго, што наш рэйс у Новы Арлеан адмянілі, і мы не ведалі, што рабіць. Прайшлі далей. Аня не можа знайсці свой тэлефон. «Усё праз тое, што ў мяне няма кішэняў у штанах! Яго няма куды пакласці!» Зноў няўдача! Пабегла назад да сек'юрыці шукаць тэлефон. Я чакаю. Іншая жанчына пагадзілася памяняць нам квіткі. Наступны рэйс у Фінікс а 11:29! І нас на яго пасадзяць! Як добра, што ў нас паміж рэйсамі 3 гадзіны чакання. Тады мы паспеем на свой самалёт з Фінікса да Флагстафа! Нам вельмі пашанцавала, што мы сустрэлі добрых людзей! Нам памянялі квіткі, Аня знайшла свой тэлефон! Сек'юрыці нічога не змаглі з ім зрабіць, кажуць, што ён на дзіўнай мове! Усё наладзілася! Мы ў пасляшокавым стане купілі каву ў Старбаксе, і проста селі за столік, каб мара

ALAnastassya LebedevaNastyaLebedeva · 28 кас 2012 г.Чытаць

Ліст ад 30 жніўня. Адпраўнік: Анастасія Лебедзева, Х'юстан, Тэхас Атрымальнік: Мама, Казахстан Прывітанне, мам! У нас усё проста выдатна! Мы ў Х'юстане, штат Тэхас. Па чацвяргах у большасць музеяў уваход бясплатны, таму мы запланавалі невялікі тур. Але спачатку мы наведалі Грын парк з прыгожым фантанчыкам і прыемнай атмасферай. Такая сабе аазіс у глыбіні даўнтаўна. Зайшлі ў Макдак, што каля Грэйхаўнда. Так, не параўнаць з нашым. Яблычных пірагоў чакалі доўга. Рэфілаў няма. Усюды дзіўныя людзі, непрыемна. Выправіліся ў Планетарый глядзець 20-хвілінны фільм – Ноч Тытаніка. Сядаеш у зручнае крэсла, а над тваёй галавой вялікі купал – сядзі і атрымлівай асалоду ад фільма. Нам расказалі ў падрабязнасцях пра нараджэнне таго самага злашчаснага айсберга, які стаў прычынай катастрофы. Паказалі трагедыю ва ўсёй яе велічы. Яшчэ наведалі палеанталагічную залу. Тут выстаўлены рэальныя астанкі формаў жыцця, якія існавалі раней. Пачынаючы ад трылабітаў, дробных марскіх насельнікаў, шаблязубых дагістарычных катоў, і заканчваючы дыназаўрамі, мамантамі і чалавекам! Такога мы яшчэ не бачылі. Адтвораныя ў рэальны рост, дыназаўры палохаюць сваімі памерамі. Так, яны існавалі! Калі б зараз па вуліцы прабегла такая велізарная пачвара))) Жах... Былі мы і ў іншым музеі – там была незвычайная выстава скульптур-мутантаў. Плюс фатаграфіі. Цікавыя рашэнні, колеры, ідэі. Эмацыйна. Уражліва. Гулялі пешшу, прайшлі даволі вялікую адлегласць. Увечары Аня сустрэлася з Куралай, якая цяпер вучыцца ў Х'юстане. А жывем мы ў хостэле з падарожнікамі з усяго свету. Пасябравалі з Кэтрын з Вялікабрытаніі. Яна расказала нам сваю гісторыю. Вельмі прыветная і адкрытая, яна расказала, што падарожнічае ўжо два месяцы, перасекла ўсю Канаду і паў-Амерыкі. Сустрэлася з мядзведзем на Алясцы, наведала Гранд-Каньён, Сан-Францыска і іншыя гарады. Мы тут не сумуем. Заўтра ляцім у Арызону. У Новы Арлеан патрапіць не атрымалася. Як там Алег, бульбу ўжо капаеце? Хутка прыедзем, не сумуйце! P.S. Едзім добра :)

ALAnastassya LebedevaNastyaLebedeva · 28 кас 2012 г.Чытаць

Ліст ад 29 жніўня. Адпраўнік: Анастасія Лебедзева, Х'юстан, Тэхас Атрымальнік: Юля Кеда, Казахстан Пішу з Х'юстана, Тэхас. Як мы тут апынуліся, спытаеш ты. Чаму не з Новага Арлеана? Планы давялося змяніць. Спачатку мы хацелі паехаць у Новы Арлеан аўтобусам на наступны дзень ці ў сераду. Думалі, зоймемся каякінгам там – усе вуліцы затопленыя, а з Норай не атрымалася. Але аказалася, што ўсе рэйсы адмянілі да пятніцы. УСЕ. І самалёты таксама. Ніхто туды не едзе. Горад закрыты. Ты, напэўна, па навінах бачыла, што там дзеецца з-за ўрагану. Мы не ведалі, што рабіць, і Аня прапанавала злавіць наш самалёт у Х'юстане. Новы Арлеан – Х'юстан – Арызона. Што ж, гэты горад давядзецца прапусціць. Грошы за аўтобус нам ніхто не вярнуў. Не прападаць жа білетам у Арызону! І вось праз дзіўны ланцужок падзей у наш каляндар вандроўніка трапіў Х'юстан! Загадзя забраніраваўшы хостэл і купіўшы новыя білеты на Greyhound, якія абышліся ў 50 баксаў, мы выехалі ў Х'юстан у аўторак пасля абеду. У Х'юстане цямнее а 7-й гадзіне. Таму калі мы выйшлі на станцыі Greyhound, што ў Даўнтаўне, сонца ўжо амаль села. З велізарным чамаданам мы папляліся ў напрамку, дзе меркавана павінен быў быць наш хостэл. Даўнтаун не бяспечны. Паўсюль цёмныя завулкі і падазроныя людзі, якія просяць дробязь. На шчасце, да хостэла было каля паўгадзіны шляху. На раніцу Аня тэлефанавала ў нашу авіякампанію спытаць пра пералёт. У нас былі білеты Новы Арлеан – Х'юстан – Фінікс – Флагстаф. Яны сказалі, што мы вымушаныя будзем заплаціць 1000 долараў толькі за тое, каб сесці на свой рэйс у сярэдзіне шляху – у Х'юстане. Якога? Настрой прапаў. Мы гулялі ў цудоўным парку з возерам і бясплатным вай-фаем, як раптам даведаліся такое. Якая 1000 баксаў? Адкуль мы возьмем лішнія грошы? Аня патэлефанавала ў Greyhound даведацца наконт білетаў у Арызону. Але тэлефон адключыўся. WTF?! Я кажу: трэба было застацца ў Даласе, чакаць аўтобуса, а мы захраслі тут. Пасварыўшыся з Аняй, мы вырашылі пайсці перакусіць, зарадзіць тэлефон і замовіць білеты на аўтобус праз інтэрнэт. Вакол так прыгожа, а мы не ў духу. Прайшлі праз парк скульптур. Уміратворае. Усе людзі адпачываюць, чытаюць, а мы не ведаем, што рабіць. ШТО рабіць? Пайшлі ў Starbucks. Заставалася спадзявацца, што калі мы загадзя адменім наш рэйс з Новага Арлеана, нам хоць частку сумы з 502 долараў вернуць. Аня патэлефанавала ў аэрапорт. Размаўляла вельмі доўга. Ёй сказалі, што наш пятнічны рэйс з Новага Арлеана таксама адмянілі! І яны памяняюць білеты! Мы паляцім у Флагстаф з Х'юстана. І плаціць не давядзецца! Мабыць, усё было наканавана: аўтобусы адмянялі, тэлефон адключаўся. Пасля такога стрэсу нам патрэбен быў выдатны фрапучына. Заадно вырашылі зладзіць невялікі шопінг – з такой нагоды. Усё, буду заканчваць. Спішамся!

ALAnastassya LebedevaNastyaLebedeva · 28 кас 2012 г.Чытаць

Ліст ад 28 жніўня. Адпраўнік: Анастасія Лебедзева, Далас, Тэхас Атрымальнік: Юля Кеда, Казахстан Як выратавацца ад камароў-забойцаў. Прывітанне, Юлка! Не паверыш, што з намі здарылася! Сёння мы павінны былі блукаць па вуліцах Новага Арлеана, але guess what, мы ўсё яшчэ ў Даласе. А ўсё чаму? Пачну з самага пачатку. Нора аказалася вельмі прыветнай, энергічнай і цікавай асобай. Жыве ў ціхім раёне недалёка ад возера. У яе ёсць два сабакі – хлопчык Дэрбі і дзяўчынка Мэйбл, якіх мы спачатку пабойваліся. Нора – заўзятая падарожніца. Яна была ў Мексіцы, Італіі, Кітаі, Францыі. Збіраецца наведаць Аргенціну і іншыя краіны. У вольны час наведвае будыйскі храм, заняткі ёгай, скалалазанне і займаецца каякінгам. А таксама іграе на гітары і любіць глядзець тэлеперадачы пра падарожжы. Слухае блюз і кантры. Вось такое міні-дасье. Усяго за некалькі дзён яна паказала нам увесь Далас! Мы і ў сапраўдных амерыканскіх закусачных пабывалі, і паслухалі спевы будыйскіх манахаў, і ў кіно хадзілі, і музеі не абмінулі! Вывучылі некалькі слоў па-тайску. Напрыклад, прывітанне «саваціка». І тайскай ежы пакаштавалі. Ездзілі да возера, фатаграфавалі. Бачылі дом Джорджа Буша. Прынамсі, так кажуць мясцовыя жыхары, але ніхто яго дагэтуль там не бачыў. Спачатку мы баяліся ехаць да возера з-за камароў – пераносчыкаў смяротнага віруса. Мы паадзявалі на сябе талстоўкі, кеды і джынсы. Усе ў нас пытаюцца: адкуль вы? А мы: з Фларыды – сонечнага штата. А цяпер пра самае галоўнае: Linkin Park былі AWESOME. Так, мы былі на іх канцэрце! Чэстэр за некалькі метраў спявае, крычыць! Песні былі і новыя, і старыя, чаго мы зусім не маглі прадбачыць. Усе падпяваюць, а мы гучней за ўсіх! Craaaaaaaaaaaawling iiiiiiiiiiiin my skiiiiiiiiiiiiiiiiin! These wooooooooooooooooounds, they wiiiiiiiil not heeeeeeeeeeeeaaaaaaal!!!!!!!! Фатаграфіі атрымаліся нядрэнныя, і відэа таксама. Раней мы не маглі і ўявіць, што трапім на канцэрт Linkin Park! Афігенна! Столькі станоўчых эмоцый! Жывы гук! Адарваліся! Рок он! Споўненыя светлых надзей, зараджаныя станоўчымі эмоцыямі, мы з Норай паехалі на станцыю Greyhound. У нас былі квіткі на 3 гадзіну ночы. Цёпла развітаўшыся з нашай новай тэхаскай сяброўкай, мы перакусілі і сабраліся рэгістраваць чамадан. Як раптам выявілася, што наш аўтобус у Новы Арлеан адменены! Шок. Прычынай стаў ураган Isaac, які насоўваўся. Давялося застацца ў Норы яшчэ на адну ноч. Спадзяёмся выехаць наступным аўтобусам. Напішам, калі трапім у Новы Арлеан! Удачы! Адыёс! #падарожжа #LinkinPark #Далас #НовыАрлеан #прыгода

ALAnastassya LebedevaNastyaLebedeva · 28 кас 2012 г.Чытаць

Ліст ад 25 жніўня. Адпраўнік: Анастасія Лебедзева, Аэрапорт Даласа, Тэхас Атрымальнік: Юля Кеда, Казахстан Hola! Рада была атрымаць твой ліст. Добра, што ты нас не забываеш і пішаш такія змястоўныя рукапісы. А цяпер перайду да навін. Месяц праляцеў неўзаметку, вось і пачалося наша падарожжа! Пішу табе з аэрапорта Даласа, што ў Тэхасе. Самалёт толькі што прызямліўся. Чакаем Нору – мы пазнаёміліся з ёй праз Couchsurfing. Прачытаўшы ў тваім лісце пра ліхаманку Заходняга Ніла, ачагом якой стаў Далас, мы знайшлі ў інтэрнэце жахлівыя лічбы – столькі людзей заразіліся ад смяротных укусаў камароў. І на працы нам усе казалі – навошта вы туды едзеце? Не трэба! Але мэта апраўдвае сродкі. Дарэчы, усе пасылкі з Amazon мы атрымалі, так што чакай падарункаў! Не думала, што будзе так сумна пакідаць Daytona Beach. Я буду сумаваць не толькі па амерыканскіх сябрах, але і па студэнтах з Расіі і Малдовы, з якімі разам працавала. У апошні вечар перад вылетам мы сабраліся на беразе акіяна, заказалі піцу і дзяліліся ўражаннямі ад лета, якое праляцела. Я адразу ўспомніла нашы пасядзелкі і тваю найсмачнейшую піцу! Светлы сум я пакуль пакіну, бо наперадзе The Big Trip! Толькі што сябры з Daytona напісалі, што ў іх пачаўся ўраган – своечасова ж мы паляцелі! Адказваючы на тваё пытанне, чаму першым прыпынкам мы выбралі Тэхас, я прыадкрыю-такі заслону таямніцы. Праз пару дзён мы пойдзем на канцэрт... Linkin Park! Чэстэр, Майк і кампанія, чакайце! І камары-забойцы нас не спыняць! А пакуль Linkin Park рыхтуюцца да выступу, я напішу пра нашы напалеонаўскія планы. Усе білеты на самалёты і аўтобусы ў нас даўно ўжо куплены, так што, думаю, усё будзе крута. Пасля Даласа паедзем у Новы Арлеан, што ў Луізіяне, затым у Флагстаф, Арызона – адтуль у нас заказаны тур па ўсходняй частцы Гранд-Каньёна. Наступны прыпынак – Сан-Францыска і нарэшце – Нью-Ёрк. У кожным горадзе будзем па тры дні, на Нью-Ёрк пакінулі чатыры. Не сумуй! Хутка пабачымся!

EExchangeexchangeiec · 29 мая 2009 г.Чытаць

Х'юстан, Тэхас Акрамя агляду горада, мне патрэбен быў інтэрнэт, каб адсачыць Hurricane Ike, бо я еду ў Новы Арлеан =/ Знайшоў бібліятэку, вельмі талковая, дзве гадзіны адседзеў за паўнавартасным інтэрнэтам, сфатаграфаваў яе нават =) Даўнтаўн мне таксама спадабаўся - хмарачосы як у 3D рэдактары намаляваныя, блакітныя, нерэальныя. Трамваі крутыя, з будучыні, цягні-штурхай =) Толькі з фантанамі і іншай забаўляльнай воднай байдой у х'юстанцаў бяда, на рэйках замуцілі фігню нейкую і ў цэнтральным парку ў іх хлоркай смярдзіць, і ўсё ў пене. З ураганам усё ў парадку, лічаць, што ён будзе ў раёне Х'юстана/Новага Арлеана праз чатыры дні, а я праз 4 дні буду якраз у Фларыдзе, адкуль небяспека да таго часу сыдзе. Усё мне падабаецца, бяру аўтобус на 3 дні (12:20 увесь распрададзены) на New Orleans. Дзіўна, што ў ім 4 чалавекі ўсяго =) Ехаць жудасна прыемна, я разлёгся на чатыры сядзенні ў спальніку.. =) Кайф =D па дарозе перыядычна засынаючы адзначаю, што пачаліся балоты, падобна на нашы звычайныя змяшаныя лясы, толькі тут, як кажуць, з кракадзіламі =) У бамжацкай вёсцы, дзе мы прыпынак перад заходам сонца зрабілі, мясцовы мент сказаў, што пад мостам жыве 14-футавы алігатар =) Я мост сфоткаў, а алігатар прыходзіць дадому толькі ноччу... PS Перад выездам мяне палохалі, што ў аўтобусах пастаянна ездзяць псіхі і крымінальнікі. Вось сёння на адным прыпынку селі чувак, які ўсю дарогу праіржаў пад сядзеннем, і пацан у белай робе з маячкамі на запясце і шчыкалатцы. На адным прыпынку ўвайшлі, на наступным выйшлі. Першы раз бачыў. І апошні.

ALAnastassya LebedevaNastyaLebedeva · 28 кас 2012 г.Чытаць

Ліст ад 28 жніўня. Отправитель: Анастасія Лебедзева, Далас, Тэхас Получатель: Юля Кеда, Казахстан Як спасці? ад камароў-камітэтаў. Прывітанне, Юлка! Не паверыш, што з намі здарылася! Сёння мы павінны былі блукаць па вулачках Новага Арлеана, але угадай што, мы ўсё яшчэ ў Даласе. А ўсё чаму? Пачну з самага пачатку. Нора аказалася вельмі прыветлівай, энергічнай і цікавай асобай. Жыве ў ціхім раёне недалёка ад возера. У яе ёсць дзве сабакі – хлопчык Дэрбі і дзяўчынка Мэйбл, якіх мы спачатку пабаяліся. Нора – захопленая падарожніца. Яна была ў Мексіцы, Італіі, Кітаі, Францыі. Можа наведаць Аргентыну і іншыя краіны. У вольны час наведвае будысцкі храм, заняткі ёгай, скалалазанне і займаецца каякінгам. А таксама грае на гітары і любіць глядзець тэлеперадачы пра падарожжы. Слухае блюз і кантры. Вось такое міні-дасье. За некалькі дзён яна паказала нам увесь Далас! Мы і ў сапраўдных амерыканскіх закусачных пабывалі, і паслухалі спевы будысцкіх манахаў, і ў кіно хадзілі, і музэі таксама не абмінулі! Вывучылі некалькі тайскіх слоў. Напрыклад, прывітанне «саватика». І тайскую ежу спрабавалі. Ездзілі да возера, фатаграфавалі. Бачылі дом Джорджа Буша. Прынамсі, так кажуць мясцовыя жыхары, але ніхто яго пакуль там не бачыў. Спачатку мы баяліся ехаць да возера з-за камароў – пераносчыкаў смяротнага віруса. Мы надзелі на сябе толстоўкі, кеды і джынсы. Усе нас пытаюць: адкуль вы? А мы: з Фларыды – сонечнага штату. А цяпер пра самае галоўнае: Лінкін Парк былі AWESOME. Так, мы былі на іх канцэрце! Чэстэр у некалькіх метрах спявае, крычыць! Песні былі і новыя, і старыя, чаго мы зусім не маглі ўявіць. Усе падпяваюць, а мы гучней! Craaaaaaaaaaaawling iiiiiiiiiiiin my skiiiiiiiiiiiiiiiiin! These wooooooooooooooooounds, they wiiiiiiiil not heeeeeeeeeeeeaaaaaaal!!!!!!!! Фатаграфіі атрымаліся нядрэнныя, і відэа таксама. Раней мы не маглі і ўявіць, што патрапім на канцэрт Лінкоў! Неверагодна! Столькі пазітыўных эмоцый! Жывое гучанне! Зажглі! Гэта рок! Прэапоўненыя светлымі надзеямі, зараджаныя пазітыўнымі эмоцыямі, мы з Норай паехалі на станцыю Грэйхаунда. У нас былі квіткі на 3 гадзіны ночы. Цёпла развітаўшыся з нашай новай тэхаскай сяброўкай, мы перакусілі і падрыхтаваліся зарэгістраваць чамадан. Як раптам выявілася, што наш аўтобус у Новы Арлеан адменены! Шок. Прычына — надыходзячы ўраган Isaac. Прыйшлося застацца ў Норы яшчэ на адну ноч. Спадзяемся выехаць наступным аўтобусам. Напішам, калі патрапім у Новы Арлеан! Удачы! Адьос!