Сталічны вакзал нібы адрэзаў горад ад усяго астатняга навакольнага свету. Электрычка з Ёганэсбурга трэсла нас больш за дзве гадзіны, значна, значна даўжэй, чым мы маглі сабе ўявіць. Да таго часу мы ўжо страцілі цярпенне і некалькі разоў засумняваліся, ці ў той бок нас вязуць? Ці правільна мы селі?! Аказалася, усё-такі, правільна! Вакзал знутры выглядаў старым, пашарпаным. Ім нібы заканчваўся Ёганэсбург і пачынаўся новы свет — свет горада Прэторыя. Выйшлі на прывакзальную плошчу, азірнуліся... Нічога! Праўда, стаміліся ад падарожжа і з цяжкасцю маглі атрымліваць асалоду. Але было ясна: у гэтым горадзе атрымаць асалоду ёсць чым. Самае цікавае: усё, што здалося прыкметным, было справа ад выхаду з вакзала. А злева — ну, так... Проста горад. Рушылі да аўтавакзала, даведвацца пра квіткі на Вікторыю Фоллс. Квіткі былі. Недарагія. Але толькі на заўтра. Падумалі, вырашылі: узяць можна. Вярнуцца да чатырнаццатага, да Віцькавага ад'езду, у любым выпадку паспеем! — Ну што, бярэм і гайда шукаць гатэль?! — прапанаваў я. — Давай наадварот! Спачатку знойдзем, дзе начаваць, а потым — па квіткі! — А якая розніца? — Раптам не знойдзем гатэль? — Знайсці-то знойдзем. Толькі вось па цане не ведаю, колькі абыдзецца. Ладна, давай па-твойму! Толькі спытай, да каторай працуе каса? — Да васьмі трыццаці! — разведваючы, паведаміў Віця. Глянулі на гадзіннік: чацвёртая гадзіна. — Добра, ідзем. Давай толькі для пачатку на вакзале ў даведачнай спытаем, няхай параяць нам з гатэлем! — прапанаваў я. Так і зрабілі. Параілі зусім побач, метрах у двухстах ад будынка вакзала — справа і за паваротам. — А па цэнах як? — спыталі мы ў кансультанта. — Прымальныя, — адказаў. Усё ясна! Абодва паставіліся да гэтага «прымальныя» недаверліва і давай блукаць, шукаць іншы гатэль. — Чорныя, як бачаць белых, лічаць, у іх грошай поўныя кішэні, можна ім і даражэй што-небудзь прапанаваць! — падзяліўся я сваёй, што склалася за апошнія некалькі месяцаў, думкай. Шукалі. Але то нас месца не задавальняла, то цана. Праходзілі хвілін трыццаць-сорак. У выніку ўсё ж вырашылі схадзіць-разведаць туды, куды нам прапанаваў звярнуцца кансультант-чорны. Высветлілася: ДОБРЫ ЁН ЧАЛАВЕК! І гатэль — прыгажосць! У іх праходзіў месяц зніжак і мы прыехалі за два дні да іх заканчэння, а, значыць, на зніжкі, па ўсіх параметрах, траплялі! Знялі танна цудоўны пакой са зручнымі ложкамі, душам і цудоўным выглядам з акна! Я быў на сёмым небе! Паглядзеўшы ў акно, адразу вызначыліся, куды можна схадзіць. Справа ўдалечыні красуецца ўніверсітэт ПАР і тэлевежа. А злева — разы ў два далей — стары будынак урада «Union Buildings». Велізарны, прыгожы! На пагорку. А яшчэ лявей і бліжэй да нас — цэнтр горада. Там — прыгожая вышынка. А вышынкі я люблю! Мяне ахапіла эйфарыя. — Ура-а!!!! — закрычаў я. Віцька таксама ўвесь свяціўся ад шчасця. Размясціліся. Асвяжальны душ, гарачая кава з салодкім рулетам. Свята жыцця і радасці! І Прэторыя адразу стала ў дзесяць разоў мілейшай! Пасля душа я давай скакаць на ложку. Ад невымоўнага захаплення! А шостай, без нічога, пайшлі па квіткі, узяўшы з сабой толькі грошы на іх і Віцькаў маленькі фотаапарат, які лёгка змясціўся ў кішэні шортаў. А КВІТКОЎ НА ВІКТОРЫЮ ФОЛЛС НЕ АКАЗАЛАСЯ! ІХ РАСПРАДАЛІ! — Ну і ладна, паедзем у Порт Элізабет заўтра! — зусім не засмуціўся Віця. А я засмуціўся. — А бо мы падабраліся так блізка да Вікторыі! Можа, ніколі больш у мяне не з'явіцца шанцу пабываць на гэтым вадаспадзе! — Ну, што цяпер?! Так, нармальна! З'ездзім на Індыйскі акіян, а потым, затое, пакуль я тут, на Сталовую гару слазіць паспеем! — А можа, усё ж, на вадаспад? На паслязаўтра возьмем! А там адразу ў Кейп, назад?! — Не, я не хачу так рызыкаваць! Не дай Бог, не паспею на свой рэйс! Квіткі да Порт Элізабет на наступны дзень яшчэ прадаваліся. На 15:30. І мы іх набылі. Пасля чаго, зусім расслабіўшыся, пайшлі гуляць. Вечарэла. Час набліжаўся да сёмай. Рушылі ў бок галоўнага (хутчэй за ўсё) універсітэта краіны. І тэлевежы. На самай справе, мы проста гулялі, не ставячы перад сабой канкрэтнай задачы дай
+2
