Крысціна, г. Дзяржынск, Ніжагародская вобласць «Я ніколі, як тут, куражачыся і радуючыся жыццю, нідзе не жыла! І нікому не дазволю сапсаваць мне задавальненне!» Крысціна БЕЗУМОЎНА, РЭСПУБЛІКА ПАЎДНЁВАЯ АФРЫКА З'ЯЎЛЯЕЦЦА АДНЫМ З НАЙДЗІЎНЕЙШЫХ МЕСЦАЎ У СВЕЦЕ!!! Для мяне гэта незалежная ісціна! Паўднёвая Афрыка цудоўная! Вялікая!!! Але, перш чым я пра гэта даведалася, мне трэба было пераадолець велізарную адлегласць, мабыць, што дае права назваць ПАР «Краем свету» (калі судзіць па аддаленасці яе ад нашай краіны і майго горада). Авіялініямі — тымі, што я ляцела — дабірацца давялося доўга-доўга! У ноч з васемнаццатага на дзевятнаццатае кастрычніка дзве тысячы восьмага года села на самалёт у Маскве, рэйс «Масква—Доха». З Дохі перасела на рэйс да Ёханэсбурга. А адтуль ужо ў Кейптаўн. Толькі дваццатага кастрычніка, вечарам, ногі мае ступілі на зямлю абяцаную, самага незвычайнага месца на зямлі, найстарэйшага, найпрыгажэйшага і першага горада краіны! Ляцець стамілася. Хоць палёт быў і дзіўным, ды і самалёт — хараство (шмат вольнага прасторы, можна выцягнуць ногі). Чысценька. Сцюардэсы добрыя, пастаянна наровяць то напаіць, то накарміць ???. А за ўвесь пералёт гэта рабілі разоў пяць — дома так не ем!!! Так што, хто галодны — вам па адрасе! Рэкамендую выбіраць доўгія пералёты — накормяць! У аэрапорце нас сустрэлі прадстаўнікі прымаючай арганізацыі (SASTS). Дапамаглі з багажом. Давезлі з камфортам да так званага SASTS-house, які стаў маім final destination in Cape Town. Гэта... скажам, такое незвычайнае месца. На кожнага (судзячы па розных водгуках хлопцаў, да якіх падсялілі мяне) можа зрабіць абсалютна рознаполюснае першае ўражанне. А якое маё? У цэлым станоўчае! Але не без «сюрпрызаў». Мы нядрэнна правялі час у першы дзень. Дапазна весяліліся ў клубе «ZULA», танцавалі. Там іграў хіп-хоп і рок. А непадалёк, з боку рэстарана, даносіліся гукі нацыянальных паўднёваафрыканскіх песень, як нам паведамілі мясцовыя хлопцы, у якіх мы спыталі: «Што гэта там іграе?» У хостэл вярнуліся толькі ў чатыры раніцы. Стаміліся. Заснула самым салодкім сном, маючы намер добра адспацца. Але тут-то мяне першы «сюрпрыз» і падсцераг. Праз, як здалося, зусім нядоўгую колькасць часу, пасля таго, як я заснула, да слыху даляцеў шум. Спачатку — грукат падаючага прадмета. Потым — яшчэ мацней — шыпячага патоку вады!!! Я падскочыла, спалохаўшыся. Дзяўчынка на суседнім ложку падскочыла следам. А справа аказалася няхітрай: у пакоі, куды мяне пасялілі, ёсць рабочая душавая кабінка. І вось адна з суседак па пакоі (а нас там размясцілі чацвярых на два двух'ярусныя ложкі) вырашыла прыняць душ. Чагосьці ёй прыспічыла прыняць яго прама ў пакоі, хоць на паверсе ёсць яшчэ цэлых тры душавыя! Мыйся — не хачу! Мала таго, паглядзеўшы на гадзіннік, мы выявілі, што вырашыла яна гэта зрабіць не раней — не пазней, а ў восем раніцы!!! Мы былі ў шоку! Зноў заснуць не змаглі, давялося ўставаць. У панядзелак (праграму разлічваюць так, каб пачыналася яна з першага дня тыдня) нас сабралі ў офісе САСТС. Каротка распавялі пра краіну, праграму, па якой кожны з нас прыехаў і будзе нейкі час тут знаходзіцца. І пра тое, што чакае нас у гэты першы тыдзень і пазней, калі ўсе раз'едуцца па розных кутках. Дарэчы, з краін Еўропы, па маім назіранні, хлопцы прыязджаюць часцей валанцёрамі. Згодам яны жывуць у мясцовых сем'ях, працуюць, у асноўным, нянямі, выхавальнікамі або настаўнікамі. Ні пра што ім асабліва не трэба марочыцца, іх кормяць і пояць, але праца іх неаплатная. Затое яны стопрацэнтна расслабленыя і атрымліваюць задавальненне ад жыцця. І іх праграмы, у адрозненне ад нашай, разлічаны ўсяго на тры-чатыры месяцы. У маёй групе, акрамя мяне, было толькі два чалавекі па рабочай праграме «Work in South Africa» (гэта чалавек з дзесяці-пятнаццаці). Немудрено: зарплаты тут ледзь адрозніваюцца ад ніжнягародскіх. Мы сябе назвалі «тры храбрэцы». То былі я, канадзец Бэн і Сара — англічанка (згодам, мае самыя блізкія сябры ў ПАР). ??? Пасля сходаў для нас правялі міні-экскурсію па цэнтры, якая стварыла ў мяне п
+2
