Amerikada, Qoyali tog'larda men badiiy tanqidning yagona oqilona usulini ko'rdim. Bardagi pianino ustida shunday yozuv bor edi: “Pianinochini otmang — u qo'lidan kelganini qilyapti”. Oskar Uayld 9-sentabr kuni ertalab soat 3 da uyg'ondik, chodir va narsalarimizni yig'ishtirdik va kemping ma'muriyatidan hech kim kelmagani uchun xotirjamlik bilan mashinaga o'tirib, yo'lga tushdik. Chodirimiz 2 kishilik bo'lgani uchun qizlar mashinada uxlashdi, bu ham yomon variant emas. Umuman olganda, agar uzoq safarga chiqmoqchi bo'lsangiz, ertalab soat 3-4 larda yo'lga chiqqan ma'qul. Soat 3 da bo'lsa yanada yaxshi. Insonning eng yaxshi uyqusi kechki soat 10 dan ertalabki 3 gacha bo'ladi va bu vaqtda haqiqatan ham uxlash kerak. Shu 5 soatlik uyqu davomida butun kun uchun kuch to'plab olish mumkin. Kechqurun yo'lga chiqish unchalik yaxshi variant emas, chunki katta ehtimol bilan rulda uxlab qolasiz. Shunday qilib, biz soat 3 da yo'lga chiqdik. Eski sxema bo'yicha — 2 soat men, 2 soat akam. Uxlab qolmaslik uchun tinmay gaplashib bordik. Shunday qilib, taxminan 5 soat yo'l bosdik. Keyin bir yoqilg'i quyish shoxobchasida juda yaxshi Texas restoranini topib qoldik va u yerda ovqatlanishga qaror qildik. Texas shtatida menga ayniqsa odamlar yoqdi. Hammasi juda mehmondo'st va sayyohlarga yaxshi munosabatda. Restoranda nonushta qilayotganimizda, zaldagi deyarli yarim odamlar biz bilan tanishib chiqishdi. Oxirida guruh bo'lib rasmga tushdik va yo'limizda davom etdik. Tez orada Texas shtatidan Nyu-Meksiko shtatiga o'tdik. Keyin yanada qiziqroq bo'ldi. El-Paso shahriga kirdik. Bu AQSh va Meksika chegarasidagi afsonaviy shahar. Shaharning Amerika qismi El-Paso, Meksika qismi esa Xuares deb ataladi. Bir safar internetda Xuares shahri haqida o'qigandim, u sayyoradagi eng jinoyatchi shahar deb tan olingan. U yerda narkobaronlarning doimiy urushlari bo'lib turadi, shuning uchun begunoh odamlar halok bo'ladi. Mana shunday. Ikki davlat chegarasi deyarli shahar markazidan o'tadi. 10-intersteytdan kambag'al Meksika juda yaxshi ko'rinadi. Yana Nyu-Meksiko shtatida chegara xizmati (Border Patrol) juda ko'p. Ularning soni oddiy avtomobillardan ham ko'proqdek tuyuladi. Shahardan chiqishda bizni chegara xizmati xodimlari tasodifiy blok-postda to'xtatishdi, mashinadan tushishni va pasportlarni ko'rsatishni buyurishdi. Ular mashina yukxonasini va vizalarimizni tekshirishdi, qayerga ketayotganimizni so'rashdi. Biz halollik bilan Ukrainadan kelgan talabalar ekanligimizni va Kaliforniyaga ta'tilga ketayotganimizni aytdik. Bunga ishonish qiyin emasdi, chunki o'sha paytda mashinamiz bir tomonida turli shtatlarning qisqartmalari va boshqa tomonida ulkan “Cali TRIP” yozuvi bilan yetarlicha bezatilgan edi. Qisqasi, ular bizga qarab jilmayishdi, yo'l bo'lsin deyishdi va qo'yib yuborishdi. Yana menga Amerika-Meksika chegarasi qanday ko'rinishi qiziq bo'ldi va biz to'g'ridan-to'g'ri o'tkazish punktiga bordik. Hech qanday g'ayritabiiy narsa yo'q. Oddiy 2 qavatli bino va uning yonida bir nechta patrul mashinasi. Men esa o'ylardimki... Yana ikki davlatni ajratib turadigan balandligi 2 metrli qizil rangli devor bor. Bir paytlar chegara yaqinida noqonuniy muhojirlar juda ko'p yugurib yurishi, yelkalarida katakli sumkalar bilan iflos holda yurishi haqida afsona eshitgandim. Bittasini ham ko'rmadik. Ko'rinishidan, ular tunda yugurishadi. Shu ruhda Nyu-Meksikoni ham bosib o'tdik. Bu yerda, cho'lda, biz yoqilg'i quyish shoxobchalari yetishmasligini his qila boshladik. Ilgari ular deyarli har 20-30 milda bo'lardi. Bu yerda esa 100 mil yo'l bosib, bittasini ham ko'rmaslik mumkin edi. Baribir cho'l-da. Keyin – Arizona. Kaliforniyadan oldingi oxirgi shtat. Biz hammamiz Arizonani doimo kaktuslar bilan bog'lardik. Ayniqsa, filmlarda ko'rsatilganidek, balandligi 2 metrli kattalarini ko'rishni juda xohlardim. Lekin bu yerda bizni umidsizlik kutib turardi. U yerda kaktuslar YO'Q. Kattalari, aniqrog'i. Shtat poytaxti Feniks shahridan o'tib, biz kaktuslar o'sadigan kichik hududni ko'rdik, u albatta t


+2




