Lombard Street: co jest w pobliżu, jak dojechać i kiedy jechać · 2026

SSSaniya Shonbayevashonbaeva99 · 6 gru 2019Czytaj

Mam, że tak powiem, szczególną więź z San Francisco. Kiedy słyszę tę nazwę, w głowie gra mi piosenka Scotta McKenzie „San Francisco”. I te wersy: „If you are going to San Francisco, be sure to wear some flowers in your hair...” Kocham to miasto, wiecie, to nie jest takie typowe amerykańskie miasto. Tak, są tam wieżowce, ogromne korki, wypasione fury, oczywiście można wymieniać bez końca, ale ono jest inne. Ludzie tam są jacyś inni, są bardziej życzliwi, do czegoś dążą, rozwijają się. A pogoda, jak dla mnie, jest najbardziej idealna. Przez cały rok +20, oczywiście latem może być trochę cieplej, a zimą chłodniej, ale to nie zmienia całego sensu. San Francisco przypomina mi trochę Włochy, gorąco polecam wybrać się do „Palace of Fine Arts”, wtedy zrozumiecie, co miałam na myśli. Architektura jest tam niesamowita, a domy wokół też bardziej przypominają europejskie. A jeśli pojechaliście w parze, to polecę wam romantyczne miejsce o nazwie „Shoreline Park”, prawda, że znajduje się w Dolinie Krzemowej, ale warto, najważniejsze – weźcie ze sobą jedzenie i koc, mówię wam, jest tam co podziwiać, zwłaszcza o zachodzie słońca. Oczywiście nie zapomnijcie o najważniejszych miejscach, takich jak Golden Gate Bridge, Pier 39, Lombard Street czy Twin Peaks. Są obowiązkowe do odwiedzenia. Byłam w San Francisco dwa razy, widocznie tak bardzo się zakochałam, że wróciłam tam po raz drugi. Moją pierwszą podróż w tym mieście zakończyłam wyprawą do „Lands End” i wiecie, taki krajobraz widziałam tylko na zdjęciach w internecie, i w tamtym momencie mimowolnie łzy napłynęły mi do oczu i było mi bardzo smutno, że za kilka godzin już wyjeżdżam. Dla mnie było to idealne miejsce pod każdym względem. A widok fal rozbijających się o skały – to zjawisko hipnotyzujące. Podczas drugiego pobytu cały dzień poświęciłam turystycznemu miasteczku Santa Cruz. Znajduje się około dwie godziny jazdy od San Francisco, może nawet mniej. Dla mnie to było małe Los Angeles, te same palmy, ta sama plaża, nie uwierzycie, nawet pogoda była +35, co jest bardzo rzadkie dla Północnej Kalifornii. Można tam dojechać samochodem albo autobusem. Jeśli podróżujecie w grupie, zamawiajcie Ubera lub Lyfta i śmiało jedźcie, cenowo nie wyjdzie drogo, ale jeśli jednak chcecie zaoszczędzić, to autobus też jest opcją. Szczerze mówiąc, mogłabym kontynuować jeszcze bardzo długo, bo kocham to miasto. Chcę zostawić niektóre miejsca jako moje osobiste wspomnienia o San Francisco. A wam radzę odwiedzić wyżej wymienione miejsca. Obiecuję wam – nie pozostaniecie obojętni.

SSanSIDORSSR · 13 gru 2009Czytaj

O tak...! Już świtało, bo w tych południowych stronach słońce budzi się tak wcześnie, i dlatego dziesięciopasmowa autostrada prowadząca w stronę miasta była przeciążona. Pracowici Amerykanie, popijając kawę ze Starbucksa, wciąż jeszcze dochodzili do siebie po śnie i kierowali swoje samochody do zaawansowanych technologicznie zakładów produkcyjnych Doliny Krzemowej, a my lecieliśmy na spotkanie z miastem-marzeniem, jak nam się wydawało, na spotkanie z San Francisco. Celowo wjeżdżając do miasta od północy, wyczekiwaliśmy zbliżania się do głównego synonimu miasta - mostu "Golden Gate", który wydaje się czerwony, a w rzeczywistości jest pomalowany na pomarańczowo. Pierwszy zakręt - za wcześnie, drugi zakręt - znowu nie trafiliśmy, i oto wreszcie, po trzecim zakręcie zobaczyliśmy zupełnie ogromne, a jednocześnie nieskończenie pełne wdzięku filary najsłynniejszego mostu Ameryki. Jest on naprawdę piękny, ogromny i bardzo pasuje do całego miasta. Odnosi się wrażenie, że to właśnie przy takim moście Europejczycy założyli kiedyś miasto San Francisco, albo San Fran, jak nazywają je miejscowi. Moim zdaniem najlepsze zdjęcia tego mostu dla zwykłego studenta-turysty mogą wyjść od strony przeciwnej do miasta. Właśnie tam znajduje się oszałamiający punkt widokowy, dający odlotowy widok nie tylko na most, ale na samo miasto, wyspę Alcatraz i całą zatokę. Cały sekret polega na tym, że jest to jedyny punkt widokowy położony powyżej poziomu mostu. Patrzysz na niego z góry. Wszystkie pozostałe dają widok z dołu lub na poziomie oczu, co, przyznacie, nie jest tak efektowne w przypadku ogromnych budowli. Jeszcze raz o moście. Warto go przekroczyć, ale warto też być gotowym na rozstanie z 6 dolarami na pay-tollu. To był pierwszy raz, kiedy zdecydowaliśmy się jechać płatną drogą, wcześniej z powodu skąpej mentalności zasadniczo omijaliśmy takie budowle, ale tym razem chciwość podpowiedziała, że jazda na około będzie tylko droższa i zdecydowaliśmy się. Jakież było nasze nieopisane szczęście, kiedy pracownik drogowy, siedzący w budce i odpowiedzialny za to, by ściągnąć z nas opłatę, zalecił, by nie szastać na przyszłość pieniędzmi, zachować 6 dolarów i wydać je na coś innego. Kiedy logicznie zadaliśmy mu pytanie "Dlaczego?", jasno wyjaśnił, że to był jego ostatni dzień i że nienawidzi swojej, prawie byłej, pracy. Hura! Jesteśmy w San Francisco! I ludzie tutaj myślą wyraźnie inaczej. Ledwo zaparkowawszy naszego "Tractorenka", nawiasem mówiąc, na niedozwolonym do tego terenie, wyruszyliśmy na zwiedzanie miasta. Jest ono prawdziwie ogromne, nierówne i położone na dość stromych wzgórzach. Ludzie tutaj uczą się chodzić inaczej, prowadzić inaczej i prawdopodobnie dlatego myślą inaczej. Chodzić tutaj można tylko wspinając się w górę, ledwo poruszając kolanami, albo z ulgą zbiegając w dół, bojąc się potknąć i rozbić nos. Prowadzić jest jeszcze straszniej, bo zawsze jedzie się pod górę na ślepo i istnieje prawdopodobieństwo wpadnięcia na jednego z trzystu tysięcy Chińczyków mieszkających w okolicy, albo w dół, i wtedy trzeba mieć dobre hamulce, żeby w porę ich użyć - my ich nie mieliśmy. Na pierwszy rzut oka miasto jest bardzo osobliwe, niepodobne do innych amerykańskich metropolii. Jest bardzo białe, nie ma zwykłych dwupiętrowych domków i zielonych trawników przed domem. Miasto jest jakby napakowane pudełkami pokrytymi białym tynkiem, które nie tylko mi przypomniały wysypisko śmieci. Ale ogólnie wszystkie te nierówności wyglądają bardzo nawet uroczo i jakoś tak zwiewnie. Aby nacieszyć się panoramą, wcale nie trzeba wylatywać w górę windą jakiegoś wieżowca, jak to tradycyjnie robi się w Nowym Jorku, Chicago czy gdziekolwiek indziej. Tutaj po prostu trzeba trochę popracować nogami i znaleźć się na szczycie jednego ze wzgórz, najlepiej na szczycie Russian Hill, który jest samym sercem miasta i z którego otwiera się doskonały widok na wszystkie cztery strony. Tutaj znajduje się również, według zapewnień, najbardziej krzywa ulica na świecie - Lombard street. Każdy pr