Richmond: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

TPTatsiana PalchankaTanechka_for_you · 3 wrz 2010Czytaj

Rozmawiam sobie z tatą na Skype: - Znalazłem twój blog w internecie! - .... O_O! (O mój boże! Nerwowo przypominam sobie, gdzie się wydało) - Czytałem całą noc! - I jak? - Bardzo ciekawe! Piszesz całkiem nieźle))))) - ...aha... (WPADKA!!!!) No dobra, to nie jest najważniejsze!) Najważniejsze jest to, że powodem, dla którego tu nie pisałam, jest właśnie ta rozmowa! Uznałam, że moi rodzice będą lepiej spać, jeśli będą myśleć, że mam dach nad głową, pracę i jedzenie) Więc musiałam użyć metody ręcznej i prowadzić bloga w notatniku, żeby potem podzielić się z wami emocjami i wrażeniami! Rodziców nieładnie jest oszukiwać, dlatego ich nie okłamałam) Po prostu zataiłam prawdę!) Moje plany na 2 tygodnie: - Richmond, VA - Fredericksburg, VA - Washington, DC - Baltimore, MD - Philadelphia, PA - New York, NY Mój budżet: - 270 $ Podróżuję z pomocą wspomnianej już przeze mnie strony couchsurfing.org. Znalazłam wcześniej ludzi, u których będę się zatrzymywać na tej stronie, przy czym po 2 osoby, żeby w razie czego mieć plan awaryjny!) No to co, ruszamy w podróż!!!

АКАнюта КоротаеваNytka · 2 lis 2009Czytaj

Obudziliśmy się wcześnie, o 8, na budzik, bo nie ma czasu na spanie, musimy zdążyć wszystko zobaczyć w NY, to nasz ostatni dzień tutaj. Noc minęła normalnie, ale spanie było niewygodne, kanapa była bardzo miękka i ciasno ))) ale byliśmy tak zmęczeni, że po prostu padliśmy, gdy tylko dotknęliśmy poduszki i było już wszystko jedno. Rano poszliśmy do pralni prać ciuchy. Lesza poszedł do pracy. Póki wrzuciliśmy do maszyny, poszliśmy na plażę. Oto on... ocean... niebieski... czysty... ale w zasadzie to samo, co morze) Ludzi mało, pewnie dlatego, że 10 rano. Opalaliśmy się, kąpaliśmy w oceanie, otworzyliśmy sezon kąpielowy w tym roku =) fale... ocean... piasek prawie biały... pięknie. Zabraliśmy ciuchy i poszliśmy szykować się na spacer. Zdecydowaliśmy pojechać zobaczyć zieloną ciotkę, czyli Statuę Wolności, ale nie wyszło, spóźniliśmy się 10 minut, ostatni statek odpłynął. Szkoda. Ale co zrobić. Wpadniemy w drodze powrotnej, kiedy będziemy lecieć do Rosji. Za 3 miesiące =). Pojechaliśmy odebrać wypłatę Goszy. Póki na niego czekaliśmy, weszliśmy z Anią do Apple center skorzystać z Wi-Fi. Wow!!!! To robi wrażenie! Zarówno centrum, jak i sam laptop są wygodne, fajne, nowoczesne, chcę taki dla siebie)))) byliśmy tam chyba z godzinę. Przyszedł Lesza, pojechaliśmy do Chinatown. No... myśleliśmy – to duży rynek traktorowy z kupą Chińczyków))))) ale nie, tam są chińskie sklepy, typu Calvin Klein, Levis itd. No naturalnie wszystko podróbka. Jeansy, bluzy po 12$ itd. Poszliśmy do chińskiego McDonalda – o, zgrozo ))) próbowaliśmy zapytać Chińczyka o McFlurry, zaczął nam tłumaczyć w swoim łamanym chińsko-angielskim, z czym nam go dać. Było bardzo zabawnie ))) w rezultacie musieliśmy pokazywać palcami, z czym. Tam już cały sklep się włączył =) Mda. Pogadaliśmy, kupiliśmy, poszliśmy. Więcej nic nie kupiliśmy, kubki - I love NY kosztują 6$, zdecydowaliśmy, że drogo i nie będziemy wydawać pieniędzy, których i tak mało. Kupimy potem. Pojechaliśmy na Brighton Beach - dzielnicę Rosjan. Rzeczywiście. Bardzo dużo Rosjan wokół, można nawet powiedzieć Rasza, kurczę! ))) zobaczyliśmy kawiarnię – Skovorodka. ))) Zjedliśmy pizzę za 4$ z Anią na dwoje. Tak sobie znowu. Jedzenie – obrzydliwe. Chce się normalnego jedzenia, a nic nie ma! Doszliśmy do oceanu, przechodzący obok mówili nam „Cześć” =). Byliśmy na nim 15 minut, bo nie było czasu, zrobiliśmy parę fotek i pojechaliśmy do domu. Czas 20:00, zdecydowaliśmy wyjechać dziś w nocy do stanu Wirginia, szukać tam pracy, Gosza ma tam znajomych. Będziemy mieć na to nadzieję. Dlatego nie ma już czasu na spacery. W domu próbowaliśmy namówić Leszę, żeby pojechał z nami, ale nie, nie zgodził się((((((( Bardzo żal było się z nim rozstawać, dobry chłopak. Odprowadził nas do metra, Ania i ja mieliśmy po walizce, a Gosza 2 duże, nie do udźwignięcia walizki. Trzeba było wyjechać do 00:00, bo kończył się termin biletu w metrze. Wyjechaliśmy. Dojechaliśmy do Bus Station, wzięliśmy bilety do Richmond za 69$, wsiedliśmy do Greyhounda i pojechaliśmy. Czas 2 w nocy. Jedziemy szybko, miękko, drogi równe, w Rosji tylko marzyć o takich =) Gosza powiedział – blisko, 3 godziny... Jechaliśmy 7 godzin =) on sam się zdziwił ))) pomylił się. Nie udało się wyspać, zdrzemnęliśmy się. Rano - jechaliśmy przez przedmieścia Waszyngtonu, nie zrobiło wrażenia. Wieżowców nie ma. Samo miasto może i lepsze. Zobaczyliśmy Biały Dom – aaaaaaa, wyciągaj szybko aparat!!!!!!!! zrobiliśmy fotkę =))) zadowoleni. Richmond... przyjechaliśmy... wzięliśmy taksówkę... Ashland....

АСАлеся Селезневаforkgalaxy · 31 paź 2009Czytaj

Na drogę wzięliśmy więcej bananów, pączków (które w jakiś sposób ukradziono nam w autobusie, a co najciekawsze: dlaczego akurat pączki??) i czystą wodę. Droga do NY byłaby jeszcze do zniesienia, gdyby nie ta dwu-trzygodzinna przesiadka w Richmond. W drodze do Myrtle łatwo to zapamiętaliśmy, bo był wczesny ranek i byliśmy dość wyspani. Ale ta była w środku nocy, a my, przyzwyczajeni do wylegiwania się o tej porze w swoim łóżku, staliśmy (bo nie było gdzie usiąść) przy wyjściu do wejścia na pokład. Ręczne przenoszenie w takich momentach całego „dobytku” zgromadzonego przez lato wydawało nam się bardzo ciężką próbą. Wielokilometrowe zbliżanie się do NY czuć już w New Jersey, kiedy malutki autobusik z logo chudego geparda lawiruje między ogromnymi wywrotkami. Ten krajobraz NY w szaro-niebieskiej mgle, jak obłąkana, cudem sfotografowałam przez rząd głów siedzących w autobusie (szkoda tylko, że iglicy Empire nijak nie udało mi się uchwycić). Byłam jak w gorączce! Właśnie tak go sobie wyobrażałam! Jeszcze taki nowy i tajemniczy, ale już całkiem bliski... Tunel Lincolna, przez który trzeba było przejechać do głównej w kraju stacji Greyhound, wydał mi się zbyt długi. I oto wyszliśmy w egipskich ciemnościach na ziemię NYC (w ciemnościach, bo autobus z Myrtle przyjeżdża na poziom minus dwa). Wydostaliśmy się na światło dzienne. Było około 7 rano. Oddaliśmy wszystko, co zbędne do przechowalni, założyliśmy plecaki i wyszliśmy w wielki i nieznany świat... Hałas, szum samochodów, morze ludzi, zaskakująco lekkie i świeże powietrze natychmiast przeniknęły w nas i poniosły jak po falach ulicami. Nawet nie będę opisywać swoich odczuć, to i tak zrozumiałe. Zdumiewało mnie chociaż to, że dwóch gapiących się na wszystko ludzi nikt nie popchnął, nie zadeptał (żadne porównanie z Moskwą, oczywiście!), byliśmy całkowicie bezpieczni, nowy ogromny świat okazał się dobry i przyjazny. Nogi szły same, skręcając tam, gdzie chciały, a chciały prosto do Empire. Poznałam go od razu, po tej sylwetce sfotografowanej w autobusie. Wchłaniamy w siebie wszystko, co wokół, a ja oprócz wrażeń mechanicznie wchłaniam porcję za porcją z każdej jadłodajni Dunkin Donuts, McDonald's, Burger King... mrożona kawa Iced Mocha, którą będę pić aż do samej Filadelfii. I tak, niepostrzeżenie przechodziliśmy godzin osiem, aż zrozumieliśmy, że trzeba wziąć pełną wycieczkę czerwonymi autobusami bez dachu za 70$. Bilety kupiliśmy na ulicy od ciemnoskórego pana, który w jakieś 5 minut wyjaśnił nam wszystko o trasach, gdzie wysiąść, żeby pogapić się na interesujący zabytek, powiedział, że w bilet wchodzą wszystkie możliwe wycieczki, włącznie z wjazdem na Empire i statuę.

ЭКЭкономист, Кризис, США или Джамшут в Америкеguest_15638 · 21 wrz 2009Czytaj

No i zaczęły się problemy z tymi autobusami. Siedzę w Richmond, ogłaszają nasz autobus, podchodzę do drzwi, a tuż przed wejściem mówią nam, żeby zabrać rzeczy z autobusu, bo mamy przesiadkę na inny. Zabrałem swoje rzeczy i poszedłem z powrotem na dworzec, ogłosili, że kurs będzie dopiero za 2 godziny, no cóż, czekamy 2 godziny. Rozgadaliśmy się z Amerykanami, wielu mówiło, że jechali 4 dni autobusem z Las Vegas. Minęły 2 godziny, kazali nam czekać jeszcze pół godziny, i w końcu zaczęło się wsiadanie, powiedzieli nam, że jedziemy do Waszyngtonu, wszyscy byli zdziwieni, bo w założeniu mieliśmy jechać do Baltimore, a potem do Nowego Jorku, no cóż, pojechaliśmy, całą drogę ryczało dziecko, wielu było już na skraju wytrzymałości, 4 godziny nieustannego dziecięcego krzyku.

ЭКЭкономист, Кризис, США или Джамшут в Америкеguest_15638 · 21 wrz 2009Czytaj

Zmienił nam się kierowca, jak zawsze Afroamerykanin. Zacząłem już rozumieć ich mowę, wcześniej w ogóle nic nie kumałem. Na przykład, zrozumiałbyś "ge nama na"? To znaczy "Brama numer dziewięć", a takich przykładów jest mnóstwo. Pojechaliśmy z nim do Richmond, ja nawet nie wysiadałem z autobusu, chciało mi się spać...