Newark: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

DDDmitrii DvornikovBonhamJohn · 31 paź 2012Czytaj

I tak nadszedł ten fatalny dzień. 10 września. Pierwsza myśl po przebudzeniu: ostatni dzień w Stanach. Czekała mnie jeszcze dłuższa droga niż zwykle na Manhattan. Jechałem na Brooklyn do Leny, u której zostały moje walizki. Pamiętam, jak mi tłumaczyła: "Zawsze wsiadaj w pociągi w kierunku Downtown, nie chcesz trafić do Bronxu, stary, naprawdę nie chcesz!" Długa, bardzo długa droga do Leny, a potem czekanie, aż uda mi się zwrócić jej uwagę. Rzecz w tym, że wtedy nie miałem amerykańskiego telefonu, a domofon w jej domu nie bardzo działał. W końcu przyjechałem, wołałem ją, rzucałem kamykami w okno i na szczęście po pół godzinie w końcu otworzyła mi drzwi. "-Nic nie zapomniałeś? -Chyba nie!" W końcu i tak zostawiłem pudełko po iPodzie ze starym odtwarzaczem i aparat fotograficzny. Drobiazgi, Lena później mi to wszystko przywiozła. Autobus do Newark. Dziwne, ale to właśnie stamtąd wylatywałem. Ostatni raz patrzę na panoramę Manhattanu. Mieszane uczucia, mimo wszystko. Kiedy wjechaliśmy do Jersey, od razu przypomniały mi się słowa z serialu "Jak poznałem waszą matkę": "Ted, nie możesz przeprowadzić się do New Jersey! Teeed! To przecież New Jersey!" Odprawa, bagaż. To już wszystko. Czas pożegnać Lenę. Haha, żegnaliśmy się tak, jakbyśmy mieli się już nigdy nie zobaczyć, chociaż tydzień później siedzieliśmy już razem na uczelni i narzekaliśmy sobie nawzajem, jak bardzo chcemy wrócić. Wsadziłem ją do autobusu powrotnego do Nowego Jorku, ona wylatywała zaledwie dzień później. Pamiętam, jak błąkałem się po lotnisku, zjadłem w McDonaldzie, wszedłem do Duty Free, żeby kupić ojcu karton amerykańskich Marlboro. No cóż, to by było na tyle. Wszystko pamiętam jak przez mgłę, głowa była przepełniona jednocześnie dwoma diametralnie przeciwnymi pragnieniami: wrócić do domu i zostać tutaj. Cóż, postanowiłem być grzeczny i nie robić głupstw, więc wsiadłem do samolotu. Dalej, myślę, nie ma sensu opowiadać. Tak skończyło się moje najlepsze lato, najbardziej pamiętne, pełne głupich, śmiesznych historii, nowych przyjaciół i niezapomnianych wrażeń. To ogromne doświadczenie, nie tylko językowe. To doświadczenie przetrwania, prawdziwego przetrwania, tutaj trzeba myśleć głową, kręcić się i robić wszystko, żeby ułatwić sobie życie. Bez tego, niestety, bardzo łatwo zepsuć sobie lato. Mimo wszystkich problemów i trudności przed wyjazdem i w trakcie wyjazdu—a było ich jak zwykle pod dostatkiem—jestem szalenie szczęśliwy, że przeszedłem przez 7 kręgów piekła i trafiłem do Stanów. Dziękuję wszystkim bliskim, przyjaciołom, wykładowcom, którzy stawiali łatwe egzaminy, dziękuję chłopakom, których miałem okazję poznać w USA, dziękuję Janus Inc. za tak wspaniałe miejsce pracy i Pontiac, dziękuję, dziękuję, dziękuję.

VVolhaOlya_Mag · 25 sty 2010Czytaj

Przylecieliśmy do Newark z niewielkim opóźnieniem, w rezultacie byliśmy tam o północy. Zebrało się nas czworo samotnych rosyjskich podróżników i siedzieliśmy. Jeden odszedł i zostaliśmy we troje, troje Białorusinów w zupełnie nowym kraju. Siedzieliśmy obok walizek i rozmawialiśmy przez około 5 godzin. Nikt nie odważył się wyjść o tej porze na ulicę. Było tam zimno, na lotnisku znacznie cieplej, a dokąd można było pójść o tej porze?? Więc zabawialiśmy się nawzajem opowieściami i przy okazji nie chciało nam się spać. Bliżej 5 rano poszliśmy szukać wyjścia i drogi do Nowego Jorku. Okazało się to dość proste. Na przystanku spotkaliśmy czarnoskórą kobietę, pomogła nam wsiąść do "właściwego" autobusu, czyli nie za 5 dolarów, a za 1,5) Już w środku poznaliśmy jeszcze jednego Amerykanina, który podpowiedział nam, gdzie wysiąść, żeby wsiąść do metra i wszystko pokazał. Ale mieliśmy jeszcze 2 godziny. Odpoczęliśmy, zrzucając torby. A potem znów się rozdzieliliśmy. I oto jesteśmy we dwoje - 2 nowicjuszy w tym mieście. Zadzwoniłam do hostelu, który był bliżej. Okazał się całkiem zabawnym miejscem. Tam się osiedliłam, żegnając się ze swoim towarzyszem. Zostawiłam torby w hostelu i pobiegłam oglądać to światowe miasto. Początkowo przepełniały mnie po prostu nieopisane odczucia - podziw, drżenie, zachwyt... chodziłam z zadartą głową, okresowo zamykając usta. Co mnie od razu uderzyło - to to, że wszyscy w ciągu dnia (a było to około 12 godziny) chodzą w adidasach lub klapkach. A przecież to Manhattan!!!! Ani jednej dziewczyny na obcasach. I wszyscy gdzieś lecą, spieszą się, rozmawiają przez telefon... Później, już rozmawiając ze znajomą rosyjską dziewczyną, powiedziała mi, że to normalne, a ja, ubrana w lekką sukienkę i szpilki, zupełnie tu nie pasuję, wyglądam bardzo "europejsko". Wieczorem moja amerykańska sąsiadka powiedziała mi, że zmarł Michael Jackson, przy czym ona sama prawie płakała. Nigdy nie byłam fanką jego twórczości, a w zasadzie to jego twórczości nie znałam. Ale co działo się z Nowym Jorkiem następnego dnia! Ludzie zbierali się w parkach, gdzieś jeszcze śpiewali jego piosenki... To było bardzo piękne. Przez 2 dni spędzone w tym mieście zrozumiałam, że nie jest ono takie wspaniałe. Powietrze jest okropne - albo tak mi się wydawało po moim "czystym" Mińsku, albo to wszystko przez upał, ale oddychało się dość ciężko. Pieszo obeszłam cały Manhattan, raz byłam w metrze i nauczyłam się, gdzie znajdują się wszystkie biblioteki publiczne - właśnie stamtąd można było spokojnie wyjść do internetu)) Opuszczałam to miasto bez większego żalu, czekała mnie jeszcze bardzo długa droga do Maryland, ale wtedy nie wiedziałam, że będzie ona taka długa!!!

UUSAblogi · 2 paź 2009Czytaj

Kurczę, tak bardzo chciałam zacząć opis mojej podróży od pierwszego dnia, ale jak zwykle u mnie, wszystko zostaje na ostatnią chwilę. Ale najwyraźniej szop, który mieszka obok naszego domu, sprowokował mnie do wypełnienia tego bloga po 5 dniach. Znaczy, leciałam świetnie, nie spałam, rozmawiałam z chłopakami, fotografowałam chmury i słuchałam radia na wysokości kilku tysięcy metrów. W Waszyngtonie byliśmy strasznie zmęczeni, wcześniej w Rosji nie spałam przez dobę, a zmiana stref czasowych wprawiła mój organizm w SZOK. Znaczy, po tym, jak R. i ja w końcu dotarliśmy do Newark, odkryłam zaginięcie telefonu komórkowego, który nie wiem po co wzięłam. Ale haczyk w tym, że w Waszyngtonie nawet działał!!! Koniec, komórka zniknęła. Jeszcze włamali się do walizki, wszystko tam przekopali... Cudownie. Szukanie mieszkania mocno mnie zmęczyło. 3 w nocy na Brooklynie ze złamaną walizką na zawsze zostanie w mojej pamięci. Potem był Manhattan i jazzowe schronisko dla studentów. Pierwsza próba nawiązania kontaktu z krewnymi przez Skype nie przyniosła sukcesu. Rozmowa z czarnoskórym wprawiła mnie w szok co do mojej znajomości angielskiego, cholera!!!!! Dzień 1. Z rana pełni energii poszliśmy szukać mi komórki... nie chce mi się pisać, do zobaczenia...