Kansas City: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

AKAryna Khinevich20 gru 2022Czytaj

Nieoczekiwana podróż… Czy ja jestem w filmie? Dokładnie to pomyślałam, lądując w Chicago… Myślałam, że będę czuć się zupełnie inaczej na innym kontynencie, 9000 mil od domu. Od dnia, w którym wylądowałam w Chicago, byłam w filmie, którego częścią nie spodziewałam się stać. Pamiętam dzień, w którym wyjechałam z domu… Pamiętam niezapomniane uczucie świeżego powietrza na twarzy, gdy tego dnia wyszłam za drzwi. Niosąc dwie duże walizki i udając, że jestem silnym, umięśnionym facetem. Spojrzałam na jasnoniebieskie niebo i wszystko, co mogłam poczuć, to wolność i dziwne uczucie czegoś zupełnie nieznanego wchodzącego w moje życie. Pamiętam, że byłam cicho, gdy wujek wiózł mnie na lotnisko, a także czułam wzrok mamy na sobie przez całą drogę. Nie mogłam nic powiedzieć. Po prostu patrzyłam przez okno na piękne krajobrazy mojego kraju i myślałam: „Jak u licha poradzę sobie z 3 lotami będąc zupełnie sama…?” Pamiętam świadomość pełnej odpowiedzialności za siebie, którą poczułam, żegnając się z mamą na lotnisku. Byłam wtedy zdana na siebie, co było zarówno najlepszą, jak i najtrudniejszą częścią mojej podróży. Ale czekaj, jaka podróż? Moja podróż z Global UGRAD. Nigdy nie znajdę wystarczającej liczby słów, aby opisać, jak bardzo jestem wdzięczna za bycie absolwentką Global UGRAD. I nigdy nie znudzi mi się mówienie ludziom, dlaczego muszą aplikować do tego programu. Prawdopodobnie teraz to moja praca. Po prostu mówienie ludziom, że mogą. Że mogą zostawić wszystkie lęki i niepewności za sobą. Dlaczego zdecydowałam się wziąć udział w programie Global UGRAD? Ta okazja przyszła do mnie przypadkiem. Jeden z moich przyjaciół opublikował ją w mediach społecznościowych, zobaczyłam to i coś we mnie od razu kliknęło. Po prostu poczułam w sercu, że nie mogę zawieść mojego wewnętrznego dziecka, ponieważ po prostu będę żałować, jeśli nie spróbuję. Więc to zrobiłam. Spróbowałam i zadziałało. Dlatego jestem tutaj, mówiąc ludziom, że oni też mogą to zrobić. Szczerze mówiąc, proces aplikacji do Global UGRAD był trochę przerażający dla dziewczyny z pierwszego roku, którą wtedy byłam. Uzyskanie transkryptu z dziekanatu wydawało się skomplikowane, ponieważ programy wymiany były ledwo wspierane na mojej uczelni. Kolejnym wyzwaniem było poproszenie profesorów o napisanie dla mnie listów polecających, a także znalezienie inspiracji potrzebnej do stworzenia przyzwoitego eseju. Nie wiedziałam, czego się spodziewać po złożeniu wniosku. Po prostu cierpliwie czekałam i miałam nadzieję, że coś na mnie czeka. I rzeczywiście tak było. Pamiętam, ile radości i ekscytacji poczułam, gdy osoba z ambasady USA w Mińsku zadzwoniła do mnie i zaprosiła na rozmowę kwalifikacyjną, która odbyła się około trzy tygodnie później. Pomyślnie przeszłam rozmowę, potem zdałam egzamin TOEFL i ostatecznie zostałam finalistką programu Global UGRAD. Koordynatorzy programu umieścili mnie na Emporia State University, za co jestem naprawdę wdzięczna. Jednak kiedy po raz pierwszy otrzymałam od nich wiadomość, że zostałam umieszczona w Emporii, byłam bardzo rozczarowana… Dlaczego? Po prostu sprawdziłam to miasto w przeglądarce i pokazało mi, że to małe miasteczko w Kansas z populacją 25 000 ludzi. Więc jedyną myślą, która przyszła mi do głowy, było: „Cóż, w porządku mamo, skończę w tej wiosce…” Właściwie cieszę się, że nie miałam żadnych oczekiwań, ponieważ kiedy tam dotarłam, ta „wioska” pokazała mi najjaśniejsze życie, jakie mogłam sobie wyobrazić. Dokładnie pamiętam, co czułam, gdy mój samolot wylądował w Chicago… Inny kontynent, inni ludzie, inna mentalność. Myślałam, że będę tam zupełnie sama, bez przyjaciół. Dlatego z niepokojem planowałam moją samotną podróż do Nowego Jorku, nie mając pojęcia, że spotkam tak wiele bratnich dusz, by wspólnie to wszystko odkrywać. Pamiętam, jak błąkałam się po KCI (Kansas City International Airport) po moim trzecim locie i szukałam ludzi, którzy mieli mnie zabrać do Emporii. I już tam, na lotnisku, spotkałam uroczą koreańską dziewczynę, która potem została moją

AKAryna Khinevich20 gru 2022Czytaj

Niespodziewana podróż… Czy jestem w filmie? Właśnie o tym pomyślałam, lądując w Chicago… Pomyślałam, że poczuję się zupełnie inaczej będąc na innym kontynencie, 9000 mil od domu. Od dnia, w którym wylądowałam w Chicago, byłam w filmie, którego nie spodziewałam się stać częścią. Pamiętam dzień, w którym opuściłam dom… Pamiętam niezapomniane uczucie świeżego powietrza dotykającego mojej twarzy, kiedy tamtego dnia wyszłam za drzwi. Niosąc ze sobą dwie duże walizki i udając, jakbym była silnym umięśnionym facetem. Spojrzałam na jasnoniebieskie niebo i wszystko, co czułam, to wolność i dziwne uczucie czegoś całkowicie nieznanego wkraczającego w moje życie. Pamiętam, że milczałam, gdy wujek odwoził mnie na lotnisko, a jednocześnie czułam spojrzenie mamy skierowane na mnie przez całą drogę. Nie mogłam nic powiedzieć. Po prostu patrzyłam przez okno na piękne krajobrazy mojego kraju i myślałam: «How on Earth can I handle 3 flights being completely alone...?» Pamiętam uświadomienie sobie pełnej odpowiedzialności za siebie, które poczułam, żegnając się z mamą na lotnisku. Byłam wtedy sama, co było zarówno najlepszą, jak i najtrudniejszą częścią mojej podróży. Ale zaraz, jaka podróż? Moja podróż z Global UGRAD. Nigdy nie będę miała wystarczająco słów, by opisać, jak wdzięczna jestem, że jestem absolwentką programu Global UGRAD. I nigdy nie zmęczę się mówieniem ludziom, dlaczego muszą się ubiegać o udział w tym programie. To chyba teraz moja praca. Po prostu mówić ludziom, że mogą. Że mogą zostawić wszystkie lęki i niepewności za sobą. Dlaczego zdecydowałam się wziąć udział w Programie Global UGRAD? Ta możliwość trafiła do mnie przypadkiem. Jedna z moich przyjaciółek zamieściła to w mediach społecznościowych, zobaczyłam to i od razu coś we mnie zaiskrzyło. Po prostu poczułam w sercu, że nie mogę zawieść mojego wewnętrznego dziecka, bo będę żałować, jeśli nie spróbuję. Więc spróbowałam. Zaryzykowałam i zadziałało. Dlatego jestem tutaj, mówiąc ludziom, że oni też mogą to zrobić. Szczerze mówiąc, proces aplikacyjny do Global UGRAD był dość przerażający dla pierwszorocznej dziewczyny, którą wtedy byłam. Wydawało się skomplikowane zdobycie mojego wykazu ocen z dziekanatu, ponieważ programy wymiany są rzadko zachęcane na moim uniwersytecie. Innym wyzwaniem było poproszenie profesorów o napisanie dla mnie listów polecających oraz znalezienie inspiracji potrzebnej do napisania porządnego eseju. Nie wiedziałam, czego się spodziewać po złożeniu formularza zgłoszeniowego. Po prostu cierpliwie czekałam i miałam nadzieję, że coś na mnie czeka. I rzeczywiście coś było. Pamiętam, ile radości i podekscytowania poczułam, kiedy osoba z Ambasady USA w Mińsku zadzwoniła do mnie i zaprosiła na rozmowę kwalifikacyjną, która odbyła się około trzy tygodnie później. Pomyślnie przeszłam rozmowę, potem zdawałam egzamin TOEFL i w końcu zostałam finalistką Programu Global UGRAD. Koordynatorzy programu umieścili mnie na Emporia State University, za co jestem naprawdę wdzięczna. Jednak kiedy po raz pierwszy otrzymałam wiadomość od nich, że zostałam przydzielona do Emporia, bardzo się rozczarowałam… Dlaczego? Po prostu wyszukałam to miasteczko w przeglądarce i pokazało mi, że to małe miasteczko w Kansas z populacją 25 000 osób. Więc jedyna myśl, która przyszła mi do głowy, była: «No cóż, mamo, skończę w tej wiosce…» Właściwie cieszę się, że nie miałam żadnych oczekiwań, bo kiedy tam dotarłam, ta „wioska” pokazała mi najjaśniejsze życie, jakie mogłam sobie wyobrazić. Dokładnie pamiętam, co czułam, kiedy mój samolot wylądował w Chicago… Inny kontynent, inni ludzie, inna mentalność. Myślałam, że będę tam całkowicie sama, bez przyjaciół. Dlatego z niepokojem planowałam moją samotną podróż do Nowego Jorku, nie mając pojęcia, że spotkam tyle bratnich dusz, by zwiedzać wszystko razem. Pamiętam, jak błąkałam się po KCI(Kansas City International Airport) po moim trzecim locie i szukałam tam ludzi, którzy mieli mnie zabrać do Emporia. I już tam, na lotnisku, spotkałam uroczą Korea