Фотаздымкі раўнін амаль усе кудысьці падзеліся. Як і ўспаміны пра гэтыя 3 дні. Проста ехалі.. Пасля Blue Ridge дарога яшчэ нейкі час вядзе нас па рэштках Great Smokies, а затым выкочваецца на Кентуккійскія раўніны. Калі шчыра, зразумела гэта становіцца толькі з-за знакаў "Welcome to Kentucky" і Кентуккійскіх нумароў. Так - усё як нейкая Саратаўская вобласць)) Тут ёсць адно крутое месца - самая доўгая пячора ў свеце, Mammoth Cave. Мы самі не былі, але пасля наведвання іншай пячоры (пра яе пазней) і зносін з гідам, зразумелі, што яна павінна быць вельмі крутая. Па фотках, падобна, і праўда так.. А мы ямо ў мясцовым KFC (а як жа інакш)) і едзем далей. Потым Ілінойс з нязменнай карцінкай за акном і дурным абмежаваннем на трасах (мы, вядома, едзем не павольней, чым звычайна, але так хутка адносна іншых ехаць непрыемна=)). Наперадзе Місуры каля месца ўпадзення ў Місісіпі і Сент-Луіс. Оо, думаем, вялікая рака... Тут жа даведваемся мінімальныя ў Амерыцы патрабаванні, каб лічыцца такой. Высвятляецца, што вялікай ракой тут лічыцца рака, шырынёй максімум паў Нявы ў месцы ўпадзення ў Фінскі заліў або як Волга ля самых яе вытокаў. Сент-Луіс прыкольны, але набярэжная прамысловая, а сам брудны, а так нічога, атмасфера нібы нейкая ёсць. Аднак, спяшаемся, таму не вельмі ловім, якая менавіта) Потым выязджаем наогул на прамую, якая вядзе роўненька на захад. Навігатар просіць праз 1000 км з'ехаць налева, так што выключаем апарат і працягваем рух. Часу гадзін 5 вечара, сонца ўсё бліжэй падкочваецца па небе злева, пакуль, нарэшце, не завісае прама перад намі ля самага краю гарызонту. Машыну залівае золатам, народ задаволена мружыцца на задніх сядзеннях. Пагоня за зоркай працягваецца хвілін 45, пакуль яна не хаваецца недзе кіламетрах у 50 далей). Потым праязджаем начны Канзас-сіці (дарэчы нядрэнны) і зноў спім. На раніцу зноў у дарогу. Вакол зноў пагорыстая мясцовасць, як і ўсю дарогу да гэтага. Ідэальна роўныя раўніны пачынаюцца пазней і доўжацца гадзін 5-6. Н-да, паняцці пра веліч у амерыканцаў, вядома, кульгаюць) Вакол кукуруза, сіласы і іншыя прынады 60-х :) Чакаем горы. Да Дэнвера кіламетраў 30, а іх усё няма. Раптам падымаемся на чарговы пагорак - і перад намі проста сцяна. Не пікі ўдалечыні. Не пагоркі. Проста сцяна з гор кіламетра па 2 вышынёй. Тут жа адзнака, што мы ўжо як у 1,5 км над узроўнем мора. Неблага. Дэнвер - так сабе гарадок. Нічога прыкметнага, акрамя адсутнасці Bank of America. Ён тут чамусьці забаронены. Так што застаёмся без наяўных. Спім і едзем на наступны дзень у Rocky Mountains.


+2


