Houston: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

ATAnastasiya Taranava13 lip 2019Czytaj

Nowy Jork jest bardzo drogi. Serio, jeden posiłek kosztuje tyle, co moje wydatki na tydzień w Mińsku. Ale przyjazd tutaj bez pieniędzy to nie problem – da się przeżyć, i to całkiem nieźle. ⠀ Przygotowałam małą listę miejsc, do których można pójść i dobrze się bawić. ⠀ 1. High Line Park Wyjątkowość parku polega na tym, że został zbudowany na dawnych torach kolejowych 10 metrów nad ziemią. To nie tylko świetna okazja, by „wznieść się” ponad hałaśliwy zgiełk nowojorskich ulic, ale także by cieszyć się oazą natury w samym środku betonowej dżungli. ⠀ 2. Amerykańskie Muzeum Historii Naturalnej Nawet jeśli nie jesteś fanem „Nocy w muzeum”, wizyta jest obowiązkowa. Dlaczego umieściłam to muzeum na liście dla „budżetowego turysty”? Ponieważ nie ma tu stałej ceny. Zwiedzający mogą zapłacić za wstęp tyle, ile uznają za stosowne (choć sugerowana cena biletu to 22 USD). ⠀ 3. Ogrody botaniczne Wstęp do ogrodu jest bezpłatny w środy i soboty od 10:00 do południa. Ponadto we wtorki można bezpłatnie podziwiać wspaniałą kolekcję storczyków w Ogrodzie Botanicznym w Brooklynie. 4. Kino pod gołym niebem Najpopularniejszym miejscem wśród kinomanów jest Bryant Park, gdzie w każdy poniedziałkowy wieczór odbywają się masowe pokazy. Ponadto w poniedziałki filmy można oglądać na Coney Island (tuż przy morzu), we wtorki – na dachu Bronx Terminal Market w Bronksie, w środy – w parkach Hudson River i McCarren, w czwartki – w Brooklyn Bridge Park, a w soboty – na Roosevelt Island. ⠀ 5. Wycieczki piesze Całego Nowego Jorku oczywiście nie da się obejść pieszo, ale niektóre dzielnice można dokładnie poznać, dołączając do bezpłatnych wycieczek prowadzonych przez entuzjastów. Na przykład w każdy piątek w południe odbywa się bezpłatna wycieczka po Times Square (zbiórka uczestników – Times Square Visitors Center, między 47. a 46. ulicą). Po East Side można pospacerować w niedziele od 11:00; punkt zbiórki – na rogu ulic East Houston i Ludlow Street. Wiele organizacji prowadzi bezpłatne wycieczki po Harlemie, Greenwich Village, Dolnym Manhattanie, Central Parku i innych ciekawych miejscach, ale trzeba śledzić harmonogram takich wydarzeń i rejestrować się na nie z wyprzedzeniem. ⠀ 6. I zakończę niezastąpionym placem – Times Square Zakładam, że utkniesz tu na długo. Wspaniały plac z ciekawostkami i popularnymi sklepami, takimi jak M&Ms, Disney itp.

DKDinara Kantbek29 lis 2015Czytaj

Jeśli opowiedzieć o moich podróżach, to ja i moja przyjaciółka Sam pojechałyśmy na zachód, nie było nam łatwo się na to zdecydować ze względu na krótki termin, jej bilet powrotny był 10 dni wcześniej. Udało nam się wszystko poprawnie zaplanować. I wyruszyłyśmy do San Francisco, Las Vegas i Los Angeles. To była naprawdę przygoda życia. Jak biegałyśmy po lotniskach, autobusach, metrze. Kupowałyśmy bilety na autobusy prosto w Greyhound przez internet (tak wychodzi o wiele taniej) i prosiłyśmy pracowników dworca o wydrukowanie nam. W San Francisco zostawiłyśmy bagaże przyjaciółki, kupiłyśmy bilet na 11 w nocy i wyruszyłyśmy oglądać most „Złote Wrota”, nie miałyśmy pojęcia, że tam jedzie, jak wracać z powrotem na dworzec i czasu mało zostawało. Mimo to pojechałyśmy. Bałyśmy się, że możemy się spóźnić, nie znałyśmy rozkładu autobusów. Ale najważniejsze, zdążyłyśmy się sfotografować, przypadkiem poznałyśmy jednego arabskiego podróżnika z Dubaju, on prosił sfotografować go, a my mu takie wiecie, my się śpieszymy, u nas czasu mało, zaczął wypytywać i powiedział, że ma wynajęty samochód, i może nas z radością podwieźć do potrzebnego miejsca. Gdyby nie on, na pewno byśmy się spóźniły. Od 7 rano nic nie jadłyśmy, byłyśmy strasznie głodne, w samolocie jedzenie nie wchodziło w cenę biletu. Zostawało jeszcze pół godziny, szukałyśmy sklepów, nic takiego nie zobaczyłyśmy. Wbiegłyśmy do jednej restauracji, chyba elitarnej, wy byście widzieli nasz wygląd, szorty, trampki, bluza, w rękach pakiet, kelner zobaczywszy nas aż się przestraszył i spojrzał takim spojrzeniem jak „Co wy tu zgubiłyście?”... Z biletami jak my robić nie warto, z SF do Las Vegas wtedy skończyły się bilety, musiałyśmy jechać przez Los Angeles, nam trzeba było w każdym razie jechać do LA na końcu, ponieważ nasz bilet powrotny do Bostonu był z LA. W Los Angeles znalazłam na stronie Palaka z Indii, on przeprowadził się niedawno z Nowego Jorku z pracy. Napisał, że z przyjemnością przyjmie nas. Złożyło się nawet tak, że on był w Vegas w ten sam dzień kiedy my przyjechałyśmy. Spotkał nas, odwiózł do centrum miasta i nawet zabrał nasze bagaże do Los Angeles. Tak, tak, ja ufałam wszystkim, choć ja i jego pierwszy raz w życiu widzę, ale intuicja mnie nie zawiodła. Pospacerowałyśmy po Las Vegas. Fantastyczne miasto. Wchodzisz do jednego hotelu zapominasz o wszystkim. Kasyno, Bellagio, Caesars Palace... 8 września... Rano Palak nas teraz spotkał w Los Angeles. Wszystko, co ty widziałaś do tego w telewizorze teraz przed twoimi oczami. „Universal pictures”, „Hollywood walk of fame”, „Hollywood”, najlepszy na świecie „Disneyland”, my brałyśmy wycieczkę gdzie pokazują domy wszystkich hollywoodzkich gwiazd w Beverly Hills jak Bruno Mars, Johnny Depp, Avril Lavigne, Tom Cruise, Jennifer Lopez, dom gdzie zginął wielki piosenkarz Michael Jackson, hotel gdzie z życiem pożegnała się Whitney Houston i wielu innych. 11 września... Z podróży ja przyjechałam do swojego rodzinnego Hyannis, a przyjaciółka wyjechała do Nowego Jorku. Pobyt tam 3-4 dni mi stawało się smutno, że wszyscy studenci wyjechali, kto do domu, kto podróżować, wszyscy turyści rozjechali się. I ja zebrałam wszystkie swoje rzeczy nie doczekałam się Saltanat, którą czekałam, pożegnałam się z każdym z osobna i zdecydowałam wyjechać. Wszyscy przyjeżdżali życzyć mi szczęścia, podarowali suweniry. To było bardzo miłe. Było smutno uświadamiać, że wszystko się skończyło. Kiedy Matt i Katherine mnie ostatni raz żegnali u Matta były na oczach łzy. On powiedział „Gdzie byś nie była, ja będę modlić się żeby z tobą wszystko było dobrze”... Najważniejsze kupiłam bilet z Bostonu do Nowego Jorku, a z Hyannis do Bostonu myślałam najpóźniejszy o 10, a okazało się o 8, czas był już 6 wieczorem, dziękuję panu Richardowi, że zabierając mnie przypomniał i zaproponował najpierw kupić bilet a nie zabierać bagaże. Ja zmieściłam się w 2 godziny, zrobiłam wszystko niezbędne wchodziłam do Dunkin i do Stop and Shop pożegnać się z kolegami i bez 10 minut byłam na

ALAnastassya LebedevaNastyaLebedeva · 28 paź 2012Czytaj

List z 31 sierpnia Nadawca: Anastasija Lebedeva, Lotnisko w Houston, Teksas Odbiorca: Julia Keda, Kazachstan Cześć, Jul! Przygody trwają. Piszę te słowa i nie mogę uwierzyć, że to nam się przydarzyło. 9:40. Siedzimy w terminalu E. Trudno opisać to, co właśnie przeżyłyśmy. Tak, spóźniłyśmy się na samolot! Jak zauważyli Zombi i Żenia, wydarzenia jak z filmu! Budzik zadzwonił o 5:30. Usłyszałam głos Ani: „Wstawaj szybko! Jeśli przegapimy pierwszy autobus, spóźnimy się na samolot!” Nasz lot do Flagstaff w Arizonie jest o 9:20. O śniadaniu nie ma mowy. Przychodząc na przystanek, z żalem odkryłyśmy, że autobus właśnie odjechał, a następny będzie dopiero za pół godziny. No, myślę, czas jeszcze jest. Specjalnie wstałyśmy wcześniej, żeby choć na drugi autobus zdążyć. Przeszukując kieszenie, nie znalazłyśmy drobnych. A musimy jechać z przesiadkami, jeszcze w Arizonie trzeba będzie jechać autobusem. Pobiegłam z powrotem do hostelu, gdzie oczywiście drzwi były zamknięte. Rozmieniłam dwudziestkę, biegiem na przystanek. Oddech nierówny, oto co znaczy nie uprawiać sportu. Ania jest zła. Humoru brak. Pokłóciłyśmy się. W końcu przyjechał autobus. Załadowałyśmy ogromną walizkę, przyjechałyśmy do centrum, tam czekałyśmy z 30 minut, może dłużej. Przyjechał autobus 102, który miał nas zawieźć na lotnisko. Jesteśmy głodne jak wilki, do lotniska godzina jazdy. „Na lotnisku zjemy – tam powinien być Makdak!” - mówi Ania. Przyjechałyśmy na lotnisko do terminalu C. Gdzie mamy iść? Ania sprawdziła w internecie, nasze linie lotnicze znajdują się w terminalu A. Zeszłyśmy na dół, wsiadłyśmy do pociągu, dojechałyśmy do terminalu A. Przypomniałyśmy sobie, że walizka waży więcej niż trzeba. Musiałyśmy przełożyć rzeczy do plecaka. Potem przeszłyśmy odprawę online, wzięłyśmy bilety, zapłaciłyśmy 25 dolarów za walizkę. Głód daje o sobie znać. Spojrzałyśmy na zegarek. Jaki McDonald's?! My NIE mamy czasu. Boarding JUŻ się zaczął! Patrząc na bilet, z przerażeniem odkryłyśmy, że nasz lot będzie z terminalu E, do którego znowu trzeba jechać pociągiem! Zeszłyśmy na dół. Pociągu nie ma. Czekamy. Powinien jeździć co trzy minuty. Gdzie? Czasu nie ma. Denerwujemy się. Boarding już trwa!!! Musimy jeszcze przejść przez kontrolę bezpieczeństwa! Pociąg! W końcu! Nasz terminal E znajduje się obok terminalu D. Więc kiedy wysiadłyśmy z pociągu, trzeba było jeszcze znaleźć nasz terminal. Wjechałyśmy schodami ruchomymi do góry i zobaczyłyśmy ogromną kolejkę do kontroli bezpieczeństwa. Do odlotu 20 minut. Boarding zakończony. Podchodzimy do każdej osoby w kolejce i prosimy, żeby nas przepuściła. Ludzie wszyscy przepuszczają, życzą szczęścia. Szybko zrzuciłyśmy buty, załadowałyśmy rzeczy do specjalnych pojemników, przeszłyśmy przez specjalną bramkę i pobiegłyśmy dalej! Biegniemy z drugą walizką, w rękach 2 rolki fototapety, na szyi aparat, buty założyłam jak kapcie, Ania boso! Na złość, nasza bramka E1 jest na samym końcu. Dobiegłyśmy, a nam mówią, że samolot właśnie odleciał… Na zegarku 9:17. Nie wiem, co robić. Tak trudno było nam zdobyć te bilety. Gdzie nasza walizka? Leci do Flagstaff przez Phoenix, a my jesteśmy na lotnisku w Houston. Łzy w oczach. Denerwuję się. Wszystko przez to, że przegapiłyśmy pierwszy autobus! Ania też zmęczona niepowodzeniami, niczego nie chce. Prosimy pracownicę lotniska Bush o pomoc. Dzwoni do innej, mówi, że nam pomogą! Komu się nie zdarza? Wielu się spóźnia. Naprawdę? Wydaje mi się, że tylko nam nie wychodzi. Zwłaszcza po tym, jak nasz lot do Nowego Orleanu odwołali i nie wiedziałyśmy, co zrobić. Poszłyśmy dalej. Ania nie może znaleźć swojego telefonu. „Wszystko przez to, że nie mam kieszeni w spodniach! Nie ma gdzie go włożyć!” Znowu pech! Pobiegła z powrotem do kontroli bezpieczeństwa szukać telefonu. Czekam. Inna kobieta zgodziła się zmienić nam bilety. Następny lot do Phoenix o 11:29! I nas na niego wsadzą! Jak dobrze, że mamy 3 godziny czekania między lotami. Wtedy zdążymy na swój samolot z Phoenix do Flagstaff! Miałyśmy dużo szczęścia, że spotka

ALAnastassya LebedevaNastyaLebedeva · 28 paź 2012Czytaj

List z 30 sierpnia. Nadawca: Anastasija Lebiediewa, Houston, Teksas Odbiorca: Mama, Kazachstan Cześć mamo! U nas wszystko w porządku! Jesteśmy w Houston w Teksasie. W czwartki większość muzeów ma darmowy wstęp, więc zaplanowaliśmy małą wycieczkę. Ale najpierw odwiedziliśmy Green Park z piękną fontanną i przyjemną atmosferą. Taka oaza w samym centrum miasta. Wstąpiliśmy do McDonalda, który jest blisko Greyhounda. Tak, nie ma co porównywać z naszym. Na szarlotki czekaliśmy długo. Nie ma dolewek. Wszędzie dziwni ludzie, nieprzyjemnie. Poszliśmy do Planetarium obejrzeć 20-minutowy film – Noc Titanica. Siadasz w wygodnym fotelu, a nad głową masz wielką kopułę – siedź i ciesz się filmem. Opowiedzieli nam szczegółowo o narodzinach tego nieszczęsnego góry lodowej, która stała się przyczyną katastrofy. Pokazali tragedię w całej jej okazałości. Odwiedziliśmy też salę paleontologiczną. Wystawione są tu prawdziwe szczątki form życia, które istniały wcześniej. Począwszy od trylobitów, małych stworzeń morskich, szablozębnych prehistorycznych kotów, a skończywszy na dinozaurach, mamutach i człowieku! Czegoś takiego jeszcze nie widzieliśmy. Odtworzone w rzeczywistych rozmiarach dinozaury przerażają swoją wielkością. Tak, one istniały! Gdyby teraz po ulicy przebiegła taka ogromna bestia))) Straszne... Byliśmy też w innym muzeum – była tam niezwykła wystawa rzeźb-mutantów. Plus zdjęcia. Ciekawe rozwiązania, kolory, pomysły. Emocjonalnie. Imponująco. Chodziliśmy pieszo, przeszliśmy dość duży dystans. Wieczorem Ania spotkała się z Kuralaj, która teraz studiuje w Houston. A mieszkamy w hostelu z podróżnikami z całego świata. Zaprzyjaźniliśmy się z Catherine z Wielkiej Brytanii. Opowiedziała nam swoją historię. Bardzo przyjazna i otwarta, powiedziała, że podróżuje już dwa miesiące, przejechała całą Kanadę i pół Ameryki. Spotkała niedźwiedzia na Alasce, odwiedziła Wielki Kanion, San Francisco i inne miasta. Nie nudzimy się tutaj. Jutro lecimy do Arizony. Do Nowego Orleanu nie udało się dotrzeć. Co tam u Olega, kopiecie już ziemniaki? Niedługo przyjedziemy, nie tęsknijcie! P.S. Jemy dobrze :)

ALAnastassya LebedevaNastyaLebedeva · 28 paź 2012Czytaj

List z 29 sierpnia. Nadawca: Anastasija Lebiediewa, Houston, Teksas Odbiorca: Julia Keda, Kazachstan Piszę z Houston w Teksasie. Zapytasz, jak się tu znalazłyśmy. Dlaczego nie z Nowego Orleanu? Plany trzeba było zmienić. Początkowo chciałyśmy pojechać do Nowego Orleanu autobusem następnego dnia lub w środę. Myślałyśmy, że popływamy tam kajakiem – wszystkie ulice są zalane, a z Norą nie wyszło. Ale okazało się, że wszystkie rejsy odwołano do piątku. WSZYSTKIE. Samoloty też. Nikt tam nie jedzie. Miasto jest zamknięte. Pewnie widziałaś w wiadomościach, co się tam dzieje z powodu huraganu. Nie wiedziałyśmy, co robić, a Ania zaproponowała, żebyśmy złapały nasz samolot w Houston. Nowy Orlean – Houston – Arizona. Cóż, to miasto trzeba będzie pominąć. Pieniędzy za autobus nikt nam nie zwrócił. Ale nie mogłyśmy pozwolić, żeby bilety do Arizony przepadły! I tak, przez dziwny zbieg okoliczności, Houston trafiło do naszego kalendarza podróży! Rezerwując wcześniej hostel i kupując nowe bilety na Greyhound, które kosztowały 50 dolców, wyjechałyśmy do Houston we wtorek po obiedzie. W Houston robi się ciemno o 7. Więc kiedy wysiadłyśmy na stacji Greyhound w Downtown, słońce już prawie zaszło. Z ogromną walizką wlókłyśmy się w stronę, gdzie przypuszczalnie miał być nasz hostel. Downtown nie jest bezpieczne. Wszędzie ciemne zaułki i podejrzani ludzie proszący o drobne. Na szczęście do hostelu było około pół godziny drogi. Rano Ania dzwoniła do naszej linii lotniczej, żeby zapytać o lot. Miałyśmy bilety Nowy Orlean – Houston – Phoenix – Flagstaff. Powiedzieli, że będziemy musiały zapłacić 1000 dolarów tylko za to, żeby wsiąść do naszego rejsu w połowie drogi – w Houston. Co? Humor zniknął. Spacerowałyśmy po pięknym parku z jeziorem i darmowym Wi-Fi, kiedy nagle się o tym dowiedziałyśmy. Jakie 1000 dolców? Skąd weźmiemy dodatkowe pieniądze? Ania dzwoniła do Greyhound, żeby dowiedzieć się o bilety do Arizony. Ale telefon się wyłączył. WTF?! Mówię: trzeba było zostać w Dallas, czekać na autobus, a my utknęłyśmy tutaj. Pokłóciwszy się z Anią, postanowiłyśmy pójść coś zjeść, naładować telefon i zamówić bilety na autobus przez internet. Wokół tak pięknie, a my nie w humorze. Przeszłyśmy przez park rzeźb. Uspokaja. Wszyscy ludzie odpoczywają, czytają, a my nie wiemy, co robić. CO robić? Poszłyśmy do Starbucksa. Pozostawało mieć nadzieję, że jeśli wcześniej odwołamy nasz rejs z Nowego Orleanu, zwrócą nam przynajmniej część z 502 dolarów. Ania dzwoniła na lotnisko. Rozmawiała bardzo długo. Powiedzieli jej, że nasz piątkowy rejs z Nowego Orleanu też odwołali! I wymienią bilety! Polecimy do Flagstaff z Houston. I nie trzeba będzie płacić! Widocznie wszystko było przeznaczone: autobusy odwoływali, telefon się wyłączał. Po takim stresie potrzebowałyśmy świetnego frappuccino. Przy okazji postanowiłyśmy zrobić małe zakupy – na taką okazję. Wszystko, kończę. Napiszemy do siebie!

VViktormorfeus929 · 5 lis 2010Czytaj

Houston. Największe miasto stanu Teksas. Postanowiłem poświęcić mu całą stronę mojej opowieści. Piękne miasto, jakby nie patrzeć. Tak więc następnego dnia rano obudziliśmy się około 11 w garażu Ricka, wypoczęci i gotowi do dalszej drogi. Postanowiliśmy, że ten dzień w Houston będzie dniem odpoczynku. Kiedy się obudziliśmy, Rick jeszcze spał. Nigdy nie dowiedzieliśmy się, czym zajmuje się w życiu. Nawet nie wiem, czy gdzieś pracuje. Ale jest dobrym człowiekiem i bardzo gościnnym. Zjedliśmy i poszliśmy pospacerować po mieście. A właściwie pojechaliśmy). Nawet nie wiem dlaczego, iść nie było daleko, ale mimo wszystko pojechaliśmy do centrum, zaparkowaliśmy samochód i poszliśmy się rozejrzeć. Centrum Houston jest niewielkie, ale piękne. Naprawdę można je obejść w 1 godzinę. Cóż, tak właśnie zrobiliśmy. Obejrzeliśmy wieżowce, zrobiliśmy zdjęcia, wypiliśmy kawę i postanowiliśmy jeszcze pojechać do sklepów, może coś kupić. Pojechaliśmy na obrzeża miasta do “Macy’s”. Potem zauważyłem, że te Macy’s są prawie wszędzie takie same. I nie widziałem sensu w wożeniu jakiejś rzeczy z Teksasu przez cały kraj. W sumie nic tam nie kupiliśmy. Wróciliśmy jeszcze raz do Ricka, żeby spakować rzeczy i pożegnać się z nim, zjedliśmy i około 3 po południu ruszyliśmy w stronę Kalifornii. Ponieważ, jak już mówiłem, ten dzień był dla nas dniem relaksu, postanowiliśmy jechać, dopóki nie będziemy zmęczeni, gdzieś do wieczora, a potem położyć się spać gdzieś w górach (namiot, 2 poduszki i koce wzięliśmy ze sobą). W sumie tak właśnie zrobiliśmy. Przejechaliśmy jeszcze jakieś 6-8 godzin. I zatrzymaliśmy się niedaleko miasta San Antonio w centrum stanu Teksas, gdzieś w górach. Zatrzymaliśmy się na kempingu. Za pomocą nawigacji GPS można znaleźć wszystko, w tym kempingi. Tak po prostu przy drodze namiotu w Ameryce stawiać nie wolno, tylko w wyznaczonych do tego miejscach, czyli na kempingach. Tak więc – znaleźliśmy kemping, wjechaliśmy tam. Stało tam już kilka przyczep. Nikogo z administracji nie znaleźliśmy, bo było już późno, ale za to znaleźliśmy ogłoszenie, w którym było napisane, że ludzie, którzy przyjechali w nocy, powinni wypełnić ankietę (którą można było wziąć ze skrzynki na ankiety), włożyć pieniądze (jakieś 30-40 dolców za samochód za noc) i ankietę do koperty, i wrzucić kopertę do skrzynki na koperty. Tak właśnie zrobiliśmy. Z wyjątkiem ostatniego punktu. To znaczy, pieniądze do koperty włożyliśmy, ale nigdzie jej nie wrzuciliśmy :). Postanowiliśmy, że jeśli przyjadą właściciele, to po prostu oddamy im tę kopertę z pieniędzmi. Dalej, według starego schematu, wzięliśmy prysznic (na wszystkich kempingach są całkiem niezłe łazienki z prysznicami), wypiliśmy po piwie i położyliśmy się spać, bo jutro czekał nas bardzo trudny dzień.

VViktormorfeus929 · 5 lis 2010Czytaj

Więc, 7 września o 3 nad ranem, we czwórkę wyruszyliśmy z Myrtle Beach w Karolinie Południowej w kierunku Los Angeles w Kalifornii. Pierwszy poważny postój postanowiliśmy zrobić w Houston w Teksasie. W ciągu 20 godzin jazdy musieliśmy pokonać 1150 mil (jedna mila to 1,6 km). Zadanie nie należało do łatwych. Ale ponieważ mieliśmy mało czasu na całą podróż, musieliśmy się spieszyć; nie mogliśmy sobie pozwolić na miesiąc jeżdżenia po Ameryce, a fizycznie też byśmy nie wytrzymali. GPS. Zapomniałem dodać. Oczywiście bez nawigacji GPS nie wyjechalibyśmy poza Manteo. W Ameryce po prostu nie da się jeździć bez GPS. Nawet z nim było nam ciężko na 10-pasmowych autostradach i 5-poziomowych węzłach. Postanowiliśmy kupić GPS w K-mart (jeden z dużych supermarketów, które mieliśmy na wyspie) w celu użycia go, a po powrocie do domu zwrócenia go do sklepu. W Ameryce to proste. Postanowiliśmy z tego skorzystać. Nikt nawet nie pyta, dlaczego zwracasz sprzęt. To po prostu twoje prawo. W K-mart dali nam nawet 90 dni na zwrot. I jeszcze jedno, postanowiliśmy pomalować nasz samochód żółtym markerem. Po prostu tak jest jakoś jaśniej i wszyscy zwracali na nas uwagę. Na masce napisaliśmy „Lapata - drug saldata” (nie myślcie, że to literówka!) i dorysowaliśmy reflektorom rzęsy :). A w miejscu, gdzie powinny być przednie tablice rejestracyjne, pojawił się napis „VASAMENT”. Po lewej stronie zapisywaliśmy wszystkie skróty stanów, przez które przejeżdżaliśmy, ze strzałkami. I ludzie naprawdę zwracali na nas uwagę. Prawie na każdej stacji benzynowej rozmawialiśmy z przypadkowymi ludźmi, którzy ciągle zadawali nam te same pytania: co jest napisane z przodu? Na co odpowiadaliśmy, że to terminologia wojskowa, bo przetłumaczenie głębokiego sensu frazy „Lapata – drug saldata” na angielski i wyjaśnienie tego przeciętnemu Amerykaninowi było trudne. Postanowiliśmy jechać po dwie godziny – dwie godziny za kierownicą ja, dwie godziny brat. Dziewczyny całą drogę tylko spały na tylnym siedzeniu i właściwie nie widziały Ameryki, chyba że im się przyśniła. Bardzo dobrze, że nasza stara „Mazda” miała wygodne skórzane siedzenia i tempomat – rzecz, która pozwala jechać z ustawioną prędkością bez naciskania pedału gazu i regulować prędkość samochodu przyciskami na kierownicy. Kolejnym plusem tego samochodu jest to, że spalał całkiem mało benzyny – za 10 dolarów przejeżdżaliśmy około 100 mil. Poprzedniego wieczoru zadzwoniłem do faceta, u którego mieliśmy mieszkać w Houston, i powiedział, że wszystko „ok” i czeka na nas. Powiedziałem, że przyjedziemy gdzieś bliżej 11 wieczorem (to w bardzo idealnym wariancie, i szczerze mówiąc, nie bardzo na to liczyłem). Na rękę nam było to, że tego dnia musieliśmy przekroczyć jedną strefę czasową i mieliśmy godzinę zapasu. Do 8 rano zgodnie z planem dojechaliśmy do Atlanty w stanie Georgia. Zatrzymywaliśmy się tylko na tankowanie i kawę. Jedliśmy w biegu w samochodzie – kto nie prowadził, ten jadł. Dalej jazda stała się trochę ciekawsza, bo za oknem zrobiło się jasno. Ale nie czuliśmy wielkiego zachwytu – krajobrazy za oknem były praktycznie takie same. Więc po prostu rozmawialiśmy i jechaliśmy. Do 4 po południu przejechaliśmy cały stan Alabama i postanowiliśmy zatrzymać się na jedzenie. Wybór padł na kuchnię chińską – najtańsze jedzenie w Ameryce. I czasem smaczne. To zależy od szczęścia. Nam wtedy się poszczęściło. Zrobiliśmy postój w małym miasteczku Biloxi w stanie Missisipi, znaleźliśmy tam chińską restaurację, zjedliśmy, umyliśmy nogi w Zatoce Meksykańskiej i ruszyliśmy dalej. Przed nami było jeszcze około 400 mil. Do Houston musieliśmy jeszcze całkowicie przejechać stan Luizjana. Wszystkie stany są do siebie podobne, zwłaszcza we wschodniej części USA, więc nie zawsze zauważaliśmy, że jesteśmy już w innym stanie. Pod wieczór zaczął padać silny deszcz. I prawie cały teksański odcinek drogi przejechaliśmy w deszczu. Było ciężko, bo wcześniej przejechaliśmy prawie 18 godzin non-stop. I kiedy zobaczyliśmy światła Houston, u mojego brata z

Przed tą podróżą nie wiedziałam o Teksasie prawie nic. Czas mijał i powoli przyzwyczaiłam się do nowego życia. Z mojego osobistego dziennika: „Przyzwyczaiłam się już do tego, że moja waga tutaj to ponad 100, wzrost to trochę ponad 5, że kalorie nie są w 100 gramach, a w porcji, a benzyna nie w litrach, a w galonach. Na zewnątrz jest zazwyczaj około 100 stopni, a prędkość naszego samochodu to około 50. I wszystkie te mile, funty, jardy i stopnie Fahrenheita nie doprowadzają mnie już do szału tak, jak na początku. Spokojnie odliczam monety przy kasie, chociaż w pierwszych dniach w panice wyciągałam banknoty i modliłam się, żeby nikt nie pytał mnie o drobne. Niestandardowe arkusze wydają się teraz standardowe, a waga pokazująca ponad 100 nie przeraża już tak bardzo. Kiedy nowy znajomy mówi, że mieszka 30 mil od nas, mam dość jasne wyobrażenie, jak daleko to jest, a jeśli głębokość rzeki wynosi około 2 jardów, rozumiem, że jeśli się postaram, mogę sięgnąć dna. Do wszystkiego można się przyzwyczaić. I to jest niesamowicie fajne i interesujące”. A w sierpniu wyznałam miłość temu stanowi, pisząc taki post na Instagram: „W Teksasie nie da się nie zakochać. Pewnie dla wielu brzmi to dziwnie, ale tak jest. Kiedy dowiedziałam się, że ze wszystkich stanów Ameryki trafił mi się Teksas i spędzę lato z kowbojami na pustyni wśród kaktusów, rozpłakałam się. Poważnie szlochałam. Ale to tylko moja niewiedza i mnóstwo stereotypów, które miałam w głowie. Teraz po prostu dziękuję losowi za to, że jestem właśnie tutaj. Teksas to najlepsze, co mogło mnie spotkać. Po prostu dlatego, że jest niesamowity. To jedyny stan, który naprawdę ma historię. Ogromną i wielką (na zdjęciu, nawiasem mówiąc, jest Alamo – misja katolicka, która służyła jako twierdza podczas rewolucji teksańskiej. Teraz to najsłynniejsza atrakcja historyczna San Antonio, a może i całego stanu). Teksas jest liderem w kraju nie tylko pod względem powierzchni, ale także liczby ludności. Pod względem powierzchni ustępuje tylko Alasce (Teksas jest większy od wielu państw, w tym od każdego kraju w Europie), a pod względem liczby ludności – Kalifornii (na przykład stan Nowy Jork jest na trzecim miejscu). Jest tu niesamowita przyroda, ciepło i słonecznie (w ostatnich dniach oczywiście nie bardzo, ale w zasadzie jest dobrze) i niesamowicie pięknie. Czasami patrzę na mijane krajobrazy i nie mogę uwierzyć, że jestem w Teksasie. A jacy tu są ludzie – nawet nie możecie sobie wyobrazić. Prawdziwie życzliwi, otwarci i przyjaźni. No i oczywiście kochający wolność. Wszystkiego oczywiście nie da się opowiedzieć, ale to niesamowite miejsce. Wszyscy marzą o przyjeździe do Ameryki i odwiedzeniu Nowego Jorku i Kalifornii, ale mało kto marzy o Teksasie. A szkoda. Stan Samotnej Gwiazdy. Stan, nad którym zawsze będą powiewać sześć flag. Zostawię tu monetę na wszelki wypadek. Who knows, jak to mówią”. Co dał nam Teksas? Spacerowaliśmy po San Antonio, pływaliśmy łódką i przeszliśmy wzdłuż i wszerz River Walk, zaglądając do różnych sklepików i restauracji. Chodziliśmy na meksykańskie targi i dziwiliśmy się, dlaczego wszyscy mówią po hiszpańsku. Odwiedziliśmy muzeum historii Bullock i Kapitol w mieście Austin. Wstaliśmy o 5:30, żeby spędzić dzień wolny w ogromnym Houston, a w rezultacie spędziliśmy cały dzień w niesamowicie interesującym muzeum NASA i zobaczyliśmy Zatokę Meksykańską w Galveston. Spacerowaliśmy po nocnym Austin, gdzie w każdym barze działo się szaleństwo i grali muzycy. Skakaliśmy z klifu do studni, która początkowo wydaje się jakąś otchłanią. Chodziliśmy do najfajniejszych restauracji, ciągle próbowaliśmy nowych dań, a pewnego razu jedliśmy kolację w sombrero. Muzycy śpiewali specjalnie dla nas, a my z zachwytu zamykaliśmy oczy. Jeździliśmy na najfajniejszych kolejkach górskich w Six Flags, spływaliśmy na oponach po rzece, chodziliśmy po sklepach z antykami, a nawet byliśmy na prawdziwym uniwersytecie. Pływałam z dwoma retrieverami w rzece i otrzymałam dziesiątki oświadczyn. Karmiliśmy zebry z ręk