Już wspominałem w poprzednich historiach, że ciągle wpadam w jakieś tarapaty podczas moich podróży. Jest to jednocześnie stresujące i nerwowe, ale też ciekawe przygody, a na koniec szalone doświadczenia i historie. Te same, którymi zazwyczaj dzielę się ze wszystkimi, którzy jadą za ocean, żeby nie wpadali w takie same kłopoty. Ci, którzy czytali poprzednie blogi, być może pamiętają spóźnienie na pociąg, długą podróż autobusem, długi, różne choroby, a to był dopiero pierwszy rok:) W tym roku, po Nowym Jorku, postanowiłem odwiedzić mojego starego przyjaciela Weldona, który kiedyś dawno temu uczył mnie od zera całego kunsztu gotowania. Nigdy nie zapomnę, jak wszedłem do kuchni po raz pierwszy, a on zwrócił uwagę, że mam nieodpowiednie i śliskie buty, a potem pokazał, jak prawidłowo trzymać nóż. Tak, całe życie źle trzymałem nóż. W zasadzie wszyscy trzymają go źle. Ale nie o tym mowa. Samolot do Miami, tam około 3 godziny tranzytu, gdzie planowałem pospacerować po lotnisku. A czemu nie? Bagaż przecież już ładowali z samolotu do samolotu. Ale właśnie tutaj zaczynają się przygody. Wszystko zaczęło się w Nowym Jorku, kiedy już spokojnie siedziałem w samolocie i czekałem na start. Samolot trochę się spóźnił, ale potem ruszył na pas startowy, trochę pojeździł, a potem wrócił do „bramki”. Ogłoszono, że są usterki techniczne i trzeba poczekać. Tutaj dopadła mnie panika. Nie mogłem sobie przypomnieć, gdzie jest mój laptop. Sprawdzam bagaż podręczny, a go tam nie ma! Po prostu milcząc biegnę do bramki i nawet nie słuchając stewardess, wybiegłem z samolotu z krzykiem, że zapomniałem laptopa. W zasadzie nie wolno wychodzić z samolotu po wejściu na pokład. Kto wie, co tam w środku zostawiłeś? Tak się złożyło, że laptopa wyjąłem podczas kontroli bagażu podręcznego, która znajdowała się na drugim końcu lotniska. Umierając z zadyszki, ledwo tam dobiegłem. Oczywiście już go tam nie było. Pytam prawie krzycząc: „Nie widzieliście laptopa? 30 minut temu zapomniałem...” Młody Afroamerykanin, dla którego najwyraźniej sytuacja była absolutnie typowa, po prostu otwiera jakiś mały sejf, sprawdza go, a potem pyta, czy było na nim coś? No tak. Była na nim szara, przypominająca wełnę teczka. Wyjaśniłem mu to, a on oddaje mi mój laptop. Nie wierzyłem własnym oczom! Z takim samym szalonym biegiem wróciłem do samolotu i spokojnie usiadłem na miejscu, ale okazało się, że biegałem na próżno. Ponieważ posiedzieliśmy jeszcze 20 minut, a potem ogłoszono, że naprawdę coś jest nie tak i lot opóźni się o kolejne 3 godziny. Powiedzieli: „Czy możecie państwo opuścić samolot? Idziemy naprawiać!” Oczywiście było nieprzyjemnie. Przy wyjściu, przy bramce, kobietę-przedstawiciela American Airlines zaatakowano pytaniami, co zrobić z biletami tranzytowymi, na które oczywiście się spóźnimy. Na co ona tylko powiedziała, że szansa jest, ale możecie iść i zmienić. Poradzili zadzwonić pod specjalny numer. A pod tym numerem poinformowano mnie, że status mojego biletu jeszcze się nie zmienił i nie mogę go zmienić. Powiedzieli: idźcie i zmieńcie przy wyjściu z lotniska, gdzie się rejestrowaliście. Wyszedłem, tam gigantyczna kolejka. Włączyłem swoje skandaliczne korzenie i zacząłem naskakiwać na menedżera, dlaczego mam stać w kolejce z powodu błędów firmy? Dobrze czy źle porozmawialiśmy, ale powiedział, że nic nie może zrobić. W końcu podszedł do mnie inny menedżer i przeprowadził przez linię VIP. Tam w 5 minut zmienili mi bilet. Tylko teraz to już nie był Nowy Jork-Miami-Austin (Teksas), a Nowy Jork-Miami-Dallas (Teksas)-Austin (Teksas), no, biorąc pod uwagę, że tranzyt między Dallas a Austin, a także czas lotu są minimalne, to nie było straszne. No, prawda, trzeba było czekać, aż naprawią samolot w Miami. I tam miałem nie małe czekanie. Musiałem od nowa przechodzić kontrolę przy wejściu (tym razem wszystko sprawdziłem. Tak, laptopa już nie zgubiłem.) Rozumiecie, że trzeba być ostrożniejszym z takimi rzeczami? Bo na przykład w moim kraju przy kontroli bagażu nie proszą o wyjmowanie la
+2
