Cleveland: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

AAliyaastana_85855875237 · 31 paź 2012Czytaj

Jechałam z chłopakiem autobusem i trafili nam się bardzo weseli sąsiedzi... z przodu nerwowa ciężarna żona z mężem, który spełniał każdą jej zachciankę, oraz mężczyzna, który często bywa w Vegas i opowiedział nam, gdzie warto pójść i jak najlepiej wydać zbędne dolary))). Ach, Las Vegas, miasto wolności i wielkich możliwości... Po przebraniu się na dworcu autobusowym poszliśmy szukać przygód i wydawać pieniądze. W pierwszym lepszym hotelu wzięliśmy przewodnik i ruszyliśmy na wielki plac. Pod długim telewizyjnym kopułowym zadaszeniem, ciągnącym się przez kilka przecznic, delektowaliśmy się koncertem jakiegoś zespołu, a potem byliśmy świadkami niesamowitego, magicznego widowiska - fajerwerków, które wydawały się tak blisko, na wysokości 4-5 piętra, ale na tak wielką skalę - przez 5-6 przecznic (przez przecznice rozumiem odległość od jednej alei do drugiej, mam nadzieję, że rozumiecie, co nas tak bardzo zachwyciło). Potem zagraliśmy w kasynie... No cóż, mm... Byliśmy dzielni, wygraliśmy 10 dolarów. Później, spacerując ulicami Vegas, chcieliśmy zobaczyć miasto z wysokości, ale przyszliśmy trochę za późno, więc po prostu popatrzyliśmy na nie z okna ostatniego piętra Stratosphere... Piękne miasto, wolne, nie takie jak wszystkie ;). Następnie, zabrawszy walizki i wsiadłszy do taksówki, poprosiliśmy o zatrzymanie się przy najbardziej krzywym budynku w Nevadzie. Okazało się, że to szpital - no i kto ma taką wyobraźnię - oto ktoś, kto potrafił wywrócić wszystko do góry nogami w naszej wyobraźni i wcielić to w życie :). Nasz samolot leciał przez Cleveland w stanie Ohio... Przesiedliśmy się do samolotu na 40 osób))) był taki słodki :) i wylądowaliśmy w Waszyngtonie...

ВВикторияmoscowmain_788129275248 · 4 lis 2010Czytaj

Cleveland, Ohio. Dzień minął, a my znów musieliśmy wsiąść do autobusu i jechać, tym razem już 12 godzin, do Cleveland w stanie Ohio. 12 godzin minęło całkiem szybko, właściwie bardzo wygodnie wyszło, że wszystkie nasze przejazdy zaplanowaliśmy na noc, więc budząc się, byliśmy już w innym mieście. (Swoją drogą, mała rada dla tych, którzy będą podróżować autobusami: nawet jeśli na zewnątrz panuje wyczerpujący upał, wyciągnijcie bliżej ciepłe swetry i wełniane skarpetki, ponieważ w autobusach działają klimatyzatory, a ja, na przykład, bardzo marzłam, jeszcze bardzo pomogła mi moja poduszka podróżna, bo kiedy siedzi się tyle godzin, oczywiście szyja sztywnieje.) Właściwie to właśnie na tym punkcie całej naszej wycieczki nalegałam ja. Nasuwa się pytanie dlaczego? To, można powiedzieć, był jeden z celów mojej podróży w ogóle... Rock & Roll Hall of Fame – miejsce, w którym marzyłam, by być. Podczas całej naszej podróży każde miasto witało i żegnało nas deszczem. Oprócz Cleveland. Przyjechaliśmy i od razu pojechaliśmy do hotelu, który wcześniej upatrzyliśmy w internecie. Szybko się zbierając, pojechaliśmy do tego samego miejsca, z powodu którego przyjechaliśmy. To święte miejsce Rock & Rolla przywitało nas bulwarem o tej samej nazwie, dalej pięknymi ogromnymi gitarami i to wszystko już nastrajało na odpowiednią falę, czuliśmy, że jesteśmy już gdzieś całkiem blisko. I tu rozpostarł się piękny i ekscytujący widok – to był ON, Rock & Roll Hall of Fame, do którego trafiają tylko wielcy muzycy. Płacąc, wydaje mi się, około 20$ za wstęp, cieszyliśmy się tą wspaniałością do zamknięcia. Tam były i kostiumy Elvisa, Beatlesów, Michaela Jacksona, ABBA..., gitary Jimiego Hendrixa, Joan Jett..., sale Lesa Paula i Bruce'a Springsteena, rękopisy piosenek licznych znanych grup, trampki Johnny'ego Ramone'a i koszulka Sida Viciousa, plakaty Nirvany i winyl Pearl Jam oraz jeszcze mnóstwo-mnóstwo różnych skarbów legendarnych postaci epoki Rock & Rolla. Oczywiście nie wszystko zdążyłam obejrzeć, więc zaplanowałam wycieczkę również na następny dzień. Potem oczywiście postanowiliśmy zobaczyć trochę miasto. I znów spotkaliśmy się z półpustym miastem. Było takie uczucie, że przeszła przez nie epidemia i wszyscy ludzie po prostu się wyprowadzili. Spacerując po wyludnionych ulicach, w końcu natknęliśmy się na jedną uliczkę, gdzie było wiele różnych restauracji i pomyśleliśmy, że wszyscy mieszkańcy tego miasta najwyraźniej zgromadzili się właśnie w tym miejscu. Następnego ranka ja, z nowym entuzjazmem, wyruszyłam znów do świętego miejsca rock and rolla. A moja Miss Universe poszła wzbogacać się kulturą sztuki – do muzeum miejskiego. Znów obchodząc wszystkie piętra i każdy kąt, oglądając filmy z nagród w specjalnej sali kinowej, kupując parę koszulek w sklepiku muzealnym, ja, zmarznięta przez cały dzień do szpiku kości z powodu działających na pełną moc klimatyzatorów, byłam całkowicie nasycona i przesiąknięta atmosferą tamtych lat. Wychodząc na ulicę, żeby choć trochę się ogrzać, zostałam zaskoczona przez deszcz, który nas prześladował. Spotkawszy się z Miss Universe, zaczęliśmy myśleć, co właściwie teraz robić, dokąd iść. Nasz autobus odjeżdżał po północy, czas jeszcze był, więc trzeba było się czymś zająć. To „czymś się zająć” znalazło nas samo, przy czym natychmiast... „Gdyby nie deszcz i zimne kawiarnie” – myśleliśmy, kiedy w końcu zwróciliśmy uwagę na idących dużą kolumną ludzi w jednakowych strojach, którzy coś przy tym wykrzykiwali. Szli tak, niekończącym się strumieniem, przez 10 minut, po czym postanowiliśmy ruszyć w stronę naszego hotelu. W drodze na przystanek z niekłamanym zdziwieniem zauważyliśmy, że ta kolumna ludzi nie kończy się, a nawet przeciwnie, zaczyna rosnąć. Pomimo deszczu i chłodu, ludzie byli z dziećmi i w każdym wieku. Prawie wszyscy byli w płaszczach przeciwdeszczowych i strojach, na których widniał napis “Browns”. I my, oczywiście, logicznie domyśliliśmy się, że to był futbol. Futbol amerykański! Kto nie chce zobaczyć na własne oczy t

AAlexsadus · 18 paź 2010Czytaj

Jak zauważyliście, spóźniłem się z aktualizacją bloga, ponieważ wydarzyło się tak wiele rzeczy i nie miałem czasu, a dokładniej nie miałem gdzie pisać =( Przepraszam. Delegacja! Dzisiaj zadzwonili z pracy, kazali przygotować się na 3-dniowy wyjazd do Stamford i zabrać prawo jazdy!!! Stamtąd przeprowadza się do Chicago rosyjski profesor wraz z żoną. Notatka* przemknęła mi przez myśl myśl o drenażu mózgów za granicę…. Do Stamford jechaliśmy taką trasą: Chicago – Indianapolis – Columbus – Cleveland, a potem przez stan Pensylwania do Stamford. W drodze powrotnej powierzono mi samochód! Ten, którym dotarliśmy do bazy, gdzie wzięliśmy ciężarówkę, to w Indianapolis. Autostrady w USA są bardzo dobre, ale nie zapominajmy, ile to kosztuje podatników! Przez całą podróż na autostrady wydaliśmy około 200$!!! I mogę dodać, że istnieją też alternatywne drogi podobne do naszych tras =D mam na myśli z jednym pasem ruchu, a nie z dziurami i innymi nieszczęściami. I nawiasem mówiąc, na tych drogach jest bardzo mało samochodów, więc jeśli chcecie zaoszczędzić trochę pieniędzy i zobaczyć przyrodę, to jedźcie drogami innymi niż autostrady. Po drodze zauważyłem bardzo wielu podróżujących emerytów, są tam całe autobusy z nimi! Zamieszczam zdjęcia krajobrazów i wszystkiego, co napotkaliśmy po drodze. J Szczęśliwie dojechawszy do Stamford i załadowawszy ciężarówkę po brzegi, już mieliśmy odjeżdżać, ale profesor poprosił, żebyśmy po drodze wstąpili do jego syna odebrać telewizor. Ten pomysł od razu mi się nie spodobał! Mimo wszystko spełniliśmy jego prośbę. I już po przyjeździe do Chicago, kiedy wyładowaliśmy wszystkie rzeczy i meble, chwyciwszy za telewizor, odkryliśmy…..oooooooooo…fuck! pękł mu ekran!!! Cena telewizora to 1300$, a za tę pracę zapłacili nam 2200$ - benzyna - nocleg - autostrada - telewizor = 0!!!!!!!!fuck!!!!!!!!! Ale mi i tak zapłacili moje 400$))))))))) PS W USA naprawdę cenią pracę i na różne sposoby ją zachęcają, bonusami, napiwkami itp., płacili nam nawet po 20$ dziennie tylko za to, że wychodzisz do pracy, więc te pieniądze już zarobiłeś, niezależnie od tego, czy zamówienie zostanie anulowane, czy wystąpią inne okoliczności siły wyższej)

AAlexsadus · 3 lip 2010Czytaj

24/06/10 Po spotkaniu z Glebem na JFK, postanowiliśmy w pierwszej kolejności kupić bilety lotnicze do Chicago, ale nic z tego!!! Bilety podrożały ze 120 do 200 dolarów :0 Tego się kompletnie nie spodziewaliśmy. Po sprawdzeniu lokalnego Internetu, zdecydowaliśmy się jechać autobusem za 105 dolarów. Po dotarciu do Port Authority (dworzec autobusowy) w Nowym Jorku kupiliśmy bilety, a ponieważ autobus odjeżdżał o 22:25, mieliśmy jeszcze około 3 godziny, żeby zobaczyć Nowy Jork :) Uwaga: W USA bilety na autobusy międzymiastowe mogą być sprzedawane w nieograniczonej liczbie, więc radzę ustawić się w kolejce jak najwcześniej, inaczej po prostu zabraknie dla was miejsca i będziecie musieli czekać na następny autobus. Co właśnie nam się przydarzyło! Ogólnie byłem zaskoczony, bo słyszałem, jak dobrze wszystko jest zorganizowane w USA, to mnie rozczarowało ( Autobusem czekało nas około 17 godzin jazdy! Dobrze, że jechaliśmy w nocy i udało się wyspać) Rano dotarliśmy do Cleveland. Wszystko, co wiedziałem o tym mieście, to to, że jest to największe miasto stanu Ohio. Z okna autobusu Cleveland sprawiało wrażenie centrum przemysłowego. Populacja z pewnością nie przekracza miliona. Miasto jest niepozorne i moim zdaniem zajmuje jedno z pierwszych miejsc pod względem przestępczości i wysokich podatków. Więc do Cleveland już nie postawię stopy)))) A oto Chicago! Zbliżając się do miasta, czuć było ruch metropolii) Z okna roztaczał się wspaniały widok na ogromne wieżowce (5 z 10 najwyższych budynków w USA znajduje się w Chicago) Bogaty Obama jest z Chicago, mam nadzieję, że uda mi się zobaczyć jego dom))) Bardziej szczegółowy przegląd Chicago będzie na osobnej stronie. Po kilku telefonach do naszego przyjaciela z CouchSurfing, Josepha, nie udało nam się dodzwonić( Ale mieliśmy jego adres! Pojechaliśmy do jego domu... Znalezienie domu Josepha okazało się nie takie łatwe! W stanie strasznego zmęczenia błądziliśmy po ulicach w poszukiwaniu potrzebnego adresu. Na ulicy było ciemno, a perspektywa spania w parku nas nie cieszyła( W końcu, po znalezieniu właściwego domu, ucieszyliśmy się, ale po tym, jak drzwi otworzyła starsza kobieta i powiedziała, że nie zna żadnego Josepha, uśmiech z naszych twarzy zniknął natychmiast! I oto stoimy w całkowitej ciemności, pod ledwo świecącą latarnią, z mapą formatu A1 i nie wiedząc, co robić dalej, nagle słyszymy w języku nie naszym ojczystym: - hej chłopaki, może wam pomóc!? - to był Randy *uwaga: pomoc w USA można otrzymać, nie spodziewając się tego! Ludzie tutaj są bardziej ufni i gotowi pomóc w każdej chwili, odkładając wszystkie swoje sprawy. Randy wyjaśnił nam, że po prostu pomyliliśmy ulicę! Najśmieszniejsze jest to, że numery domów na przeciwległej ulicy są takie same! Odprowadził nas do domu Josepha i obiecał pomóc z zakwaterowaniem na czas naszego 3-miesięcznego pobytu w Chicago) Joseph okazał się fajnym gościem! Od razu pokazał, gdzie możemy spać i wziąć prysznic) PS oto jak zupełnie obca osoba może wam pomóc) i jest to zupełnie normalne zjawisko w Ameryce;)

SSanSIDORSSR · 31 paź 2009Czytaj

Prawdopodobnie najdłuższa trasa, jaką pokonaliśmy. Około 1000 mil. Przerażeni tą myślą, postanowiliśmy nie stresować się i nie męczyć całej nocy, zmieniając się za kierownicą, tylko po prostu zatrzymać się gdzieś na nocleg. Pieniędzy mieliśmy na styk, za to mnóstwo koców) Dlatego postanowiliśmy zasnąć prosto pod gwiazdami, na łonie natury. Szczerze mówiąc, znalezienie miejsca pod gwiazdami często nie jest łatwe. Wszystkie lasy i krzaki to zazwyczaj czyjaś własność prywatna. A jeśli wjedzie się w jakąś głuszę, to komfortowy sen może nie wyjść z powodu zbyt dużej wilgoci, suchości, strachu itp. Wyjście znaleźliśmy w kempingach. Miejsca na terenach dzikiej przyrody, gdzie oficjalnie dozwolone jest rozbijanie namiotów, parkowanie samochodów i rozpalanie ognisk. Prawda jest taka, że za kemping trzeba płacić w 90% przypadków. Prywatny kemping kosztuje więcej, ale często jest lepiej wyposażony, natomiast państwowe pola są niedrogie, ale można je znaleźć tylko w parkach narodowych lub stanowych i rezerwatach przyrody. Tak właśnie zrobiliśmy tej nocy. Po prostu wyszukaliśmy w GPS najbliższy State Park i zatrzymaliśmy się tam. Kiedy wjeżdżaliśmy, była już północ, nikt nie wziął od nas pieniędzy. Pomyśleliśmy, że trzeba będzie zapłacić rano, przy wyjeździe. Ale przy wyjeździe też nikt nas nie zatrzymał. I znaleźliśmy sposób na oszczędzanie na noclegach do końca lata. Po prostu parki stanowe zamykają się o 22:00 i otwierają o 8:00 rano. Jeśli przyjedziesz i wyjedziesz w tym przedziale czasowym, to po prostu nie ma komu płacić! Z tego korzystaliśmy przez całe lato. Warto też dodać, że mieliśmy szczęście tej nocy i na kempingu odkryliśmy darmowy prysznic, co było bardzo przydatne, bo nie myliśmy się od Old Orchard Beach. Namiotów nie mieliśmy, więc wykombinowaliśmy spanie bez nich. Ja spałem na dachu auta, owinięty trzema kocami, Sańka spał pod autem w śpiworze. A dziewczyny, są drobne, rozkładały się na siedzeniach w aucie. Czasami się zmienialiśmy, ale istoty sprawy to nie zmieniało. Do tej pory uważam, że najlepsze miejsce było na dachu, kiedy zasypiasz i widzisz gwiazdy, Drogę Mleczną i spadające meteoryty. Mmmmm... Po przebudzeniu rano ruszyliśmy w stronę Cleveland. Środkowy Zachód zaczął się dla nas w Ohio. I okazał się taki, jak go sobie wyobrażaliśmy. Goły step w 100% pokryty kukurydzą. Tutaj nawet nie strasznie było korzystać z autostrady, bo była to absolutnie prosta, bez najmniejszych zakrętów droga, ciągnąca się aż po horyzont. Jako pikantna odmiana za oknem czasami migały domki farmerów i kilka beczek do przechowywania ziarna jako obowiązkowy dodatek do nich. Zbliżając się do Cleveland, droga zaczęła się poszerzać. W efekcie z dwupasmowej szosy rozrosła się do 8-10 pasów w jednym tylko kierunku. Mmmm... Cleveland było pierwszym na naszej drodze prawdziwie dużym miastem po Bostonie. Swoją drogą, całkiem sympatyczne miasto. Przyciągało też jego położenie nad jeziorem i jego burzliwa przeszłość przemysłowa. Rewolucję przemysłową czuło się wszędzie. Liczne zakłady, opuszczone fabryki, tory kolejowe przecinające miasto, już przestarzałe wieżowce niegdyś wielkich firm. Udane dzielnice mieszkaniowe, gdzie kiedyś, nie tak dawno temu, osiedlali się przemysłowcy ze swoimi rodzinami. Swoisty symbol potężnej w przeszłości siły przemysłowej kraju. Teraz Cleveland, niestety, jest po prostu niczym niewyróżniającym się miastem, gdzie nie ma szczególnych atrakcji, i to, że po prostu powoli przejechaliśmy przez nie ze wschodu na zachód, w zupełności nam wystarczyło. Kontynuowaliśmy naszą podróż przez niezmienne krajobrazy Środkowego Zachodu. Za Ohio przywitała nas Indiana, potem południowe Michigan, ale nic się nie zmieniało. Nawet nie zauważylibyśmy różnicy, gdyby nad drogą nie widniały ogromne napisy "Welcome to ...". Wszystko staje się inne, gdy tylko ominiesz najbardziej wysunięty na południe punkt jeziora Michigan, zbliżając się do Chicago!

SSanSIDORSSR · 31 paź 2009Czytaj

Pędzimy autostradą, już świta, a do Niagary zostało jeszcze półtorej godziny drogi. Góry już dawno ustąpiły miejsca zielonym równinom i uprawom, a wąskie górskie dróżki – szerokim autostradom. Nowy Jork to w ogóle bardzo technokratyczny stan. Jest tu znacznie więcej samochodów, ludzi, miasta płynnie przechodzą jedno w drugie, tworząc największą aglomerację na świecie. Ale w tym wszystkim nie ma żadnego piękna. Skąpą przyrodę i typowe miasta w tych stronach urozmaica tylko jeden cud natury – wodospad Niagara. Wodospad Niagara to jeden z największych na świecie i największy w Ameryce Północnej. Jego popularność wynika prawdopodobnie z bardzo dogodnej lokalizacji na granicy kanadyjsko-amerykańskiej i łatwego dostępu dla turystów. Wodospad tworzą wody rzeki Niagara, która oddziela Stany od jej klonowego sąsiada. Na obu brzegach rzeki znajdują się miasta o tej samej nazwie Niagarra Falls. Tylko jedno należy do stanu Nowy Jork, a drugie do prowincji Ontario. Samo miasto Niagarra Falls to dość skromne miejsce. Choć ogólnie nie różni się zbytnio od innych miast stanu. Szerokie ulice, szare domy, szereg hoteli w strefie przybrzeżnej i niemal całkowity brak zieleni. Nie było tam absolutnie nic do roboty, więc ruszyliśmy prosto nad brzeg, kierowani szumem spadającej wody. W ogóle jeszcze na pół godziny przed miastem można zobaczyć ogromną chmurę pary, wznoszącą się na kilkaset metrów. Za pierwszym razem można pomyśleć, że to spaliny z jakiejś fabryki celulozowo-papierniczej albo płonąca partia chińskich trampek. Samo widowisko jest oczywiście fascynujące. Tysiące ton wody powoli toczą się ku przepaści i wykonując swobodny lot z wysokości 50 metrów, rozbijają się o skały i głazy na dole. Co więcej, imponuje nie sam wodospad, a raczej jego rozmiar. Sam wodospad dzieli się na ogromne części, które nazywają się Północna i Południowa Niagara. Tutaj czekało nas pierwsze rozczarowanie: zobaczyć Niagarę w całej okazałości można tylko z przeciwległego, kanadyjskiego brzegu, do czego trzeba uzyskać osobną wizę. Od strony USA można ją podziwiać tylko pod kątem 60 stopni. Przeciwległy brzeg i miasto w ogóle wyglądają na znacznie bardziej rozwinięte i zadbane. Małe Las Vegas, jak wyjaśnili nam miejscowi mieszkańcy. Amerykańska młodzież w każdy weekend przekracza granicę przez łączący most, żeby powłóczyć się po barach i kasynach, które w Kanadzie są dozwolone, tak jak wszędzie, od 18 lat, a nie od 21 jak w Stanach Zjednoczonych. Jedyny sposób, aby w pełni obejrzeć wodospad od strony amerykańskiej – to przepłynąć prosto pod nim na małym kutrze. Cała ta przyjemność kosztuje 12 dolarów i w zasadzie jest warta swojej ceny. Dają ci jasnoniebieski płaszcz przeciwdeszczowy, który w zasadzie nie chroni przed wilgocią, która jest u podnóża, bo nie bez powodu rozpryski wody widać z 15 mil od miasta. U podnóża wodospadu jest taka burza wodna, że po prostu nic nie widać. Ledwo zdążyłem schować aparat, aby zachować go na całą trasę. Tutaj jako rekomendację mogę doradzić, aby nie popełniać naszych błędów i wziąć krótką, szybkoschnącą odzież i klapki, inaczej trzeba będzie jeszcze długo suszyć nogi. Ale przy całej swojej wielkości wodospad Niagara to widowisko na godzinę, spędzanie tutaj całego weekendu, moim zdaniem, jest po prostu głupie. Warto jednak zostać i popatrzeć na oświetlone w nocy wody. To oświetlenie stale zmienia swój odcień, sprawiając, że Niagara staje się to czerwona, to zielona... Fascynujące. Byliśmy zmęczeni, mieliśmy dość! Usiedliśmy w jakiejś kawiarni, aby zaspokoić naturalną potrzebę głodu i wyznaczyć naszą dalszą trasę. Długo się o to nie spieraliśmy, staliśmy u bram środkowego zachodu, więc postanowiliśmy ruszyć prosto do Chicago, robiąc przystanek tylko w Cleveland...