Քլիվլենդ, Օհայո. Օրն անցավ, և մենք կրկին պետք է նստեինք ավտոբուս և գնայինք, այս անգամ արդեն 12 ժամ, մինչև Քլիվլենդ, Օհայո նահանգ։ 12 ժամը բավական արագ անցավ, իրականում շատ հարմար ստացվեց, որ մեր բոլոր տեղաշարժերը մենք պլանավորել էինք գիշերվա համար, այնպես որ արթնանալիս մենք արդեն հայտնվում էինք մեկ այլ քաղաքում։ (Ի դեպ, մի փոքր խորհուրդ նրանց, ովքեր ճանապարհորդելու են ավտոբուսներով. նույնիսկ եթե դրսում տապ է, հանեք մոտիկ պահեք տաք սվիտերներ և բրդյա գուլպաներ, որովհետև ավտոբուսներում աշխատում են օդորակիչները, և ես, օրինակ, շատ էի մրսում, նաև ինձ շատ օգնեց իմ ճանապարհորդական բարձիկը, որովհետև երբ նստում ես այդքան ժամ, իհարկե, պարանոցը ծանրանում է։) Իրականում, մեր ճամփորդության հենց այս կետի վրա ես էի պնդել։ Հարց է առաջանում՝ ինչո՞ւ։ Սա, կարելի է ասել, իմ ճամփորդության նպատակներից մեկն էր ընդհանրապես... Ռոք-ն-ռոլի փառքի սրահը՝ մի վայր, որտեղ ես երազում էի լինել։ Մեր ամբողջ ճամփորդության ընթացքում յուրաքանչյուր քաղաք մեզ դիմավորում և ճանապարհում էր անձրևով։ Բացի Քլիվլենդից։ Ժամանեցինք և անմիջապես գնացինք հյուրանոց, որը նախապես նայել էինք ինտերնետում։ Արագ հավաքվելով՝ գնացինք հենց այն վայրը, որի համար էլ եկել էինք։ Ռոք-ն-ռոլի այս սրբազան վայրը մեզ դիմավորեց համանուն պողոտայով, այնուհետև գեղեցիկ հսկայական կիթառներով, և այս ամենը արդեն տրամադրում էր անհրաժեշտ ալիքին, մենք զգում էինք, որ արդեն ինչ-որ տեղ շատ մոտ ենք։ Եվ այստեղ բացվեց հիանալի և հուզիչ տեսարան՝ դա ՆԱ էր՝ Ռոք-ն-ռոլի փառքի սրահը, որտեղ հայտնվում են միայն մեծ երաժիշտները։ Վճարելով, կարծեմ, մոտ 20$ մուտքի համար՝ մենք վայելում էինք այս շքեղությունը մինչև փակվելը։ Այնտեղ կային և՛ Էլվիսի, Բիթլզի, Մայքլ Ջեքսոնի, Աբբայի հագուստները..., Ջիմի Հենդրիքսի, Ջոան Ջեթի կիթառները..., Լես Պոլի և Բրյուս Սփրինգստինի սրահները, բազմաթիվ հայտնի խմբերի երգերի ձեռագրերը, Ջոնի Ռամոնի կեդերը և Սիդ Վիշեսի շապիկը, Նիրվանայի աֆիշները և Փերլ Ջեմի վինիլը և ևս բազմաթիվ-բազմաթիվ տարբեր գանձեր Ռոք-ն-ռոլի դարաշրջանի լեգենդար գործիչների։ Իհարկե, ոչ ամեն ինչ հասցրեցի դիտել, ուստի պլանավորեցի էքսկուրսիա նաև հաջորդ օրվա համար։ Հետո, իհարկե, որոշեցինք մի փոքր էլ քաղաքը տեսնել։ Եվ կրկին մենք հանդիպեցինք կիսադատարկ քաղաքի։ Այնպիսի զգացողություն էր, որ դրանով անցել է համաճարակ, և բոլոր մարդիկ պարզապես տեղափոխվել են։ Զբոսնելով անմարդաբնակ փողոցներով՝ մենք վերջապես հանդիպեցինք մի նրբանցքի, որտեղ կային շատ տարբեր ռեստորաններ, և մտածեցինք, որ այս քաղաքի բոլոր բնակիչները, երևի, կուտակվել են հենց այս վայրում։ Հաջորդ առավոտ ես, նոր ոգևորությամբ, կրկին ուղևորվեցի ռոք-ն-ռոլի սրբազան վայր։ Իսկ իմ Միսս Տիեզերքը գնաց հարստանալու արվեստի մշակույթով՝ քաղաքային թանգարան։ Կրկին շրջելով բոլոր հարկերը և յուրաքանչյուր անկյունը, դիտելով պարգևատրումների տեսանյութերը հատուկ կինոդահլիճում, գնելով մի քանի շապիկ թանգարանի խանութում, ես, ամբողջ օրը մրսելով մինչև ոսկորներս՝ օդորակիչների լի հզորությամբ աշխատելու պատճառով, լիովին հագեցած էի և ներծծված այդ տարիների մթնոլորտով։ Դուրս գալով փողոց՝ գոնե մի փոքր տաքանալու համար, ես անակնկալի եկա մեզ հետապնդող անձրևից։ Հանդիպելով Միսս Տիեզերքին՝ մենք սկսեցինք մտածել, թե ինչ անել հիմա, ուր գնալ։ Մեր ավտոբուսը մեկնում էր կեսգիշերից հետո, ժամանակ դեռ կար, այնպես որ պետք էր մեզ ինչ-որ բանով զբաղեցնել։ Այդ «մեզ ինչ-որ բանով զբաղեցնելը» գտավ մեզ ինքնուրույն, ընդ որում՝ ակնթարթորեն... «Եթե չլիներ անձրևը և սառը սրճարանները»,- մտածում էինք մենք, երբ վերջապես ուշադրություն դարձրինք միանման հանդերձանքով մեծ շարասյունով քայլող մարդկանց, որոնք ինչ-որ բան էին բղավում։ Նրանք քայլում էին այդպես՝ անվերջ հոսքով, 10 րոպե, որից հետո մենք որոշեցինք շարժվել դեպի մեր հյուրանոցը։ Կանգառի ճանապարհին մենք, անկեղծ զարմանքով, նկատեցինք, որ մարդկանց այս շարասյունը չի վերջանում, այլ ընդհակառակը՝ սկսում է աճել։ Չնայած անձրևին և զովին՝ մարդիկ երեխաների հետ էին և բոլոր տարիքի։ Գրեթե բոլորը անձրևանոցներով էին և համազգեստներով, որոնց վրա փայլում էր «Browns» գրությունը։ Եվ մենք, իհարկե, տրամաբանորեն կռահեցինք, որ դա ֆուտբոլ էր։ Ամերիկյան ֆուտբոլ։ Ո՞վ չի ուզում սեփական աչքերով տեսնել ֆիլմերում հարյուր անգամ դիտված այս տեսարանը։ Մենք բացառություն չէինք։ Թրջված կեդերով ճպճպացնելով և հաղթահարելով տաք և չոր հագուստով լինելու մեր սարսափելի


+2


