Bethany Beach: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

SSShalgyn Seifullashalgyn1 · 15 gru 2017Czytaj

Ameryka nigdzie nie zniknęła! Albo mój pierwszy w życiu wyjazd za granicę! A więc, Najprawdopodobniej każdy człowiek planuje i stara się spędzić swoje lato DOSKONALE. W końcu lato to coroczny, trzymiesięczny słodki kawałek życia. Moje lato w Ameryce było najbardziej pamiętne. O wyjeździe do Ameryki marzyłem od 2012 roku, kiedy byłem jeszcze na drugim roku studiów, wtedy moi przyjaciele latali już tam na krótkoterminowe letnie kursy językowe. Ich wrażenia z Ameryki nie tylko mnie zmotywowały, ale także doprowadziły do działania i rezultatu. Po dostaniu się na uczelnię we wrześniu, od razu zarejestrowałem się w International Exchange Center na program Work and Travel USA 2017 w mieście Ałmaty. Bardzo starannie przygotowywano nas do wyjazdu, etapami informowano i wyjaśniano wszystkie zasady, za co jestem bardzo wdzięczny naszym koordynatorom. Wszystko było zaplanowane już zimą: gdzie będziemy mieszkać, jak będziemy dojeżdżać, kto będzie naszym pracodawcą i jak to wszystko będzie przebiegać. I wreszcie, po udanej rozmowie z konsulem w kwietniu i otrzymaniu J-1 Visa, po raz pierwszy w życiu wsiadam do samolotu niemieckiej linii Lufthansa. Po udanym lądowaniu na lotnisku w New Jersey „EWR”, pojechaliśmy odebrać innych studentów z lotniska w Nowym Jorku „John F. Kennedy”, w środku było tyle emocji, że Ameryka naprawdę czekała i nigdzie nie zniknęła, właśnie wtedy, w drodze na inne lotnisko poczułem oddech miasta, rytm, gdzie wszyscy się spieszą i gdzie każdy jest zajęty tylko swoją sprawą, gdzie od razu widać, że czas ma dla nich naprawdę ogromne znaczenie. W końcu nie bez powodu mówi się CZAS TO PIENIĄDZ. Wielkość tego miasta naprawdę odpowiadała moim oczekiwaniom. Wszystko jest tak, jak w filmach: wieżowce, wilgotność powietrza, przyjaźni ludzie i wszystkiego jest pod dostatkiem. Miasto, które niszczy wiele stereotypów swoją kulturą i populacją. W Ameryce wiek nie jest ważny, jeśli człowiek nawet po 25 roku życia chce pójść na studia licencjackie, dla nich to normalne, u nas wyglądałoby to tak, jakby człowiek stracił swoje lata edukacji. Następnie, po tym jak spotkaliśmy innych studentów, czekała nas droga do Bethany Beach, w stanie Delaware. Do naszego punktu docelowego dotarliśmy Shuttle bus firmy E-Point, która zajmuje się specjalnie przyjmowaniem i odprowadzaniem J-1 students. I oto jesteśmy w Bethany Beach, zakwaterowaliśmy się, rano poszliśmy do pracodawcy poznać lokalnych pracowników naszej restauracji, wszystko poszło zgodnie z planem: prezenty i pamiątki z Kazachstanu, przyjazne nastawienie i życzliwe uśmiechy. Nasz zespół składał się z chłopaków i dziewczyn z Rosji, Kazachstanu, Rumunii i Macedonii. Ciekawie było poznawać nie tylko kultury amerykańskie, ale także europejskie. Nawet w najbardziej zajęte i ciężkie dni praca z nimi była bardzo zabawna.

NBNatasha Belyaevasolnyshko_1994 · 24 lis 2015Czytaj

Chyba jeśli nie liczyć podróży na Krym samochodem, nigdy nigdzie nie jechałam tak długo, jak do mojego amerykańskiego celu – maleńkiego miasteczka wypoczynkowego Bethany Beach na wschodnim wybrzeżu Stanów. 3 godziny samochodem z rodzinnego Witebska do Mińska, 1 godzina – lot z lotniska w Mińsku do Moskwy, 6-godzinna przesiadka na „Szeremietiewie”, 9-godzinny lot do Nowego Jorku, 8-godzinne oczekiwanie na transfer na JFK i wreszcie 4 ostatnie godziny – i byłam na miejscu: chłopaki z E-Point dostarczyli mnie prosto pod drzwi mojego nowego „domu”. Ale (!) wszystkie te, wydawałoby się, nieskończone okresy czekania na „pogodę nad morzem”, szczerze mówiąc, były warte dwóch krótkich startów i lądowań samolotu. Mogę czekać w nieskończoność, żeby tylko znów poczuć to zabawne drętwienie rąk i nóg, kiedy ryczący gigant wznosi się w powietrze i płynnie opada na pas startowy. Siedzisz z zaciśniętymi oczami, wciśnięta w fotel, a serce bije jak szalone – jesteś całkowicie ogarnięta jakimś wirem oczekiwania na nowe, w dołku ssie. Jak to będzie w nieznanym kraju? Jak ja tam będę? Czy sobie poradzę? Strumień pytań atakujących świadomość jest nieskończony. W uszach ulubione piosenki, w plecaku pod nogami aparat, kilka książek, świeży Kinfolk i paczka orzechów w kokosie (takie można znaleźć tylko w domu – fakt) – pełna „bojowa” gotowość. Mam ulubiony, zniszczony notatnik ze szkicami, dialogami na zajęcia z konwersacji, listami to-do i jakimiś notatkami, żeby nie zapomnieć – ta rzecz przeszła ze mną nie jeden rok i nie jedną podróż. Na pierwszej stronie koślawy napis ołówkiem – moje swoiste motto, my state of mind: Wandering re-establishes the original harmony which once existed between man and the universe. Bo tak właśnie jest, bo Anatole France nie skłamał, chłopaki. Tylko w podróżach odnajdujemy siebie, więc przy każdej okazji – pakuję plecak i ruszam w drogę. Na spotkanie wszystkiemu.

NBNatasha Belyaevasolnyshko_1994 · 24 lis 2015Czytaj

Gwałtowny wiatr, strugi wody z nieba, jakieś rozmazane światła w oddali – witaj, Nowy Jork, w końcu się spotkaliśmy! Oczywiście nie do końca tak cię sobie wyobrażałam, ale jednak. Serce bije „tudysz-tudysz”, mózg: „misja numer 1 – znaleźć swoją walizkę wśród setek innych, misja numer 2 – znaleźć ludzi z E-Point, którzy dowiozą mnie do domu”. Czy jest tu w ogóle ktoś rosyjskojęzyczny, hej? Kontrola przeszła, pieczątka w paszporcie postawiona, misja numer 1 pomyślnie wykonana – walizka jest ze mną. Misja numer 2.. Swoją drogą, tak, E-Point to bardzo fajna organizacja, która zajmuje się dosłownie wszystkim, co związane ze studenckim latem „Work and Travel” w dość przystępnych cenach: szukaniem zakwaterowania na czas pobytu w Stanach, transportem z lotniska i z powrotem, organizacją wycieczek do miejsc w kraju, które cieszą się największym zainteresowaniem turystów, i w sumie to tyle. Jest małe „ale”, ten zespół działa tylko na wschodnim wybrzeżu, w takich kurortach jak Ocean City, Bethany Beach, Rehoboth Beach i Easton. Jeśli latem wybierasz się do jednego z nich, uważaj się za szczęściarza. Z Nowego Jorku dowiozą cię prosto pod próg amerykańskiego „domu” – szybko, z głośną muzyką w głośnikach. Chciałam postawić kropkę przy „komfortowo”, ale potem pomyślałam, że ten punkt jest nieco wątpliwy, więc zostańmy przy pierwszych dwóch. Szybko i z muzyką – ege-heeej! Tak wyglądał superpojemny terenowy pojazd „E-Point”, którym w sierpniu dotarliśmy do Waszyngtonu. Znalezienie ich przedstawiciela nie było trudne: chłopak z ogromnym białym banerem w białej koszulce – wszystko z logo – stał z kubkiem kawy tuż przy wejściu do terminalu 1 lotniska JFK i rozmawiał ze studentami, którzy już się wokół niego zebrali. Podchodzę, melduję się. Wszyscy coś żywo dyskutują. Słucham. I nagle ktoś zadaje mi pytanie. Myślę sobie, no teraz im pokażę, czyżbym trzy lata na uniwersytecie uczyła się angielskiego na darmo?! I jakoś nie wyszło, nie odpowiedziałam, wykrztusiłam z siebie jakieś zdanie na poziomie ucznia szkoły podstawowej, zmieszałam się i zamilkłam. Czy ktoś mówi po rosyjsku, chłopaki? Nikt. Czech po czesku, trójka z Rumunii po rumuńsku, dziewczyna z Austrii stoi samotnie z boku – gdzie ja trafiłam? Do tego czekanie na odjazd trwało wieczność. Lot ostatniej grupy studentów opóźnił się o parę godzin, a bez nich nie mogliśmy ruszyć. Na zewnątrz nie da się wyjść – ulewa, może by coś zjeść (zupa albo ziemniaki z kotletem byłyby super), – wszędzie fast food – a kęs nie przechodzi przez gardło, sprawdzam telefon – bateria padła. Zaczęłam się zastanawiać, czy naprawdę mi się tu podoba. (Uwaga!) Po 8 godzinach w końcu ruszyliśmy w drogę. W małym „mikrobusie” na 14 miejsc siedziało nas 18 osób, a może i więcej. No jak, „siedziało”, ledwo się mieściliśmy, wciskając torby pod nogi – jedziemy, i dobrze, i fajnie – wszyscy byli zbyt zmęczeni, żeby zwracać uwagę na niedogodności. 10 minut po odjeździe już smacznie chrapaliśmy przy dźwiękach amerykańskiej muzyki pop, opierając głowy na ramionach osób siedzących obok. Niedługo „dom”, niedługo „dom”, niedługo.. Bethany!<3

NBNatasha Belyaevasolnyshko_1994 · 23 lis 2015Czytaj

Swoje lato 2014 próbowałam urozmaicić, jak tylko było to możliwe: miesiąc pracowałam jako wychowawczyni w przedszkolu, miesiąc smażyłam się na daczy, a pod sam koniec sezonu wybraliśmy się z mamą na parę tygodni na skalisty Krym. Wrzesień przywitałam szczęśliwa, opalona i wypoczęta. Chyba jednak wszystko, co się dzieje, dzieje się po coś. Chyba tak musiało być. 9 września 2014 skończyłam 20 lat. Dziadkowie, ciocie, wujkowie, przyjaciele i rodzice – wszyscy uznali, że pieniądze będą lepszym prezentem dla takiej dorosłej panienki niż jakieś niepotrzebne rzeczy, które potem będą się kurzyć na półce, więc po tej ważnej dacie w kalendarzu do moich uczciwie zarobionych w przedszkolu groszy dołączyła dość solidna suma, i pomyślałam, że jeśli zacisnę pasa i będę oszczędzać jeszcze na batonikach czekoladowych w ciągu roku szkolnego, to mój amerykański sen może jednak ziścić się latem 2015 roku. Taty postanowiłam nie wtajemniczać w swoje plany (i tak już się nacierpiał), ale z mamą podzieliłam się swoimi zamiarami: zgodziła się pomóc finansowo. Po jakimś czasie babcia też została wtajemniczona w naszą tajemnicę i w ten sposób utworzyliśmy małą, kobiecą, sekretną wspólnotę rodzinną, która działała bardzo sprawnie aż do mojego wyjazdu do Stanów. Na początku października 2015 roku szłyśmy z przyjaciółką ulicami Mińska do lokalnego oddziału CMO z niezbędnym do udziału w programie pakietem dokumentów i żywo snułyśmy plany na nadchodzące lato. W biurze przy ulicy Maksima Tanka przywitała nas miła dziewczyna, która od razu zapytała, studentkami jakich uczelni jesteśmy, a ponieważ w tamtym czasie byłam studentką uczelni językowej w Witebsku, a moja przyjaciółka brała już udział w międzynarodowych programach wymiany, testu ze znajomości języka angielskiego nie musiałyśmy przechodzić – uwierzono nam na słowo, że znamy język. Opowiedziałyśmy, dlaczego chcemy wziąć udział w programie, czego od niego oczekujemy, zadałyśmy 1001 interesujących nas pytań miłej pracownicy biura – otrzymałyśmy 1001 wyczerpujących odpowiedzi i parę przydatnych rekomendacji od niej samej, zapoznałyśmy się z warunkami umowy o udział w programie, podpisałyśmy ją, tego samego dnia opłaciłyśmy pierwszą ratę w banku, a wieczorem świętowałyśmy pierwszy krok ku sukcesowi w jednej z centralnych kawiarni Mińska. Miesiące mijały błyskawicznie. Googlowałyśmy miejsca, które chciałyśmy zobaczyć w Stanach, szukałyśmy festiwali muzycznych, które miały się tam odbyć w ciągu lata – planowałyśmy, zmieniałyśmy plany tysiące razy, budowałyśmy nowe – byłyśmy całkowicie pochłonięte nadchodzącymi przygodami. Szukanie Job Offer-ów nie było dla nas czymś time consuming ani exhausting: przyjaciele, którzy nie raz byli w Stanach przez Work and Travel, skontaktowali się ze swoim pracodawcą, który zgodził się przyjąć nas do swojego zespołu. „Baja Beach House Grill”, Bethany Beach, Delaware, witaj! Kontynuowałyśmy marsz ku sukcesowi. Spraw pozostało już bardzo niewiele. W połowie marca jechałyśmy z plecakami na ramionach nocnym autobusem Witebsk-Moskwa, żeby zrobić ostatni krok na drodze do Stanów – otrzymać amerykańskie wizy. O 6 rano byłyśmy gdzieś na obrzeżach metropolii, o 8 jadłyśmy śniadanie w pustej jadłodajni blisko stacji metra „Barrikadnaya”. Denerwowałyśmy się strasznie. Ja setny raz powtarzałam w myślach 6 punktów swoich praw z amerykańskiego Pamphlet, moja Masza przebiegała wzrokiem listę przybliżonych pytań zadawanych przez konsulów na rozmowie kwalifikacyjnej. Wierzcie mi, nawet jeśli macie idealny angielski, a swoje prawa w Stanach znacie tak dobrze, że obudzeni w nocy wyrecytujecie je wszystkie bez ani jednego zająknięcia, od uczucia drżenia w kolanach i „twistów” w brzuchu przed rozmową nie da się uciec – wszyscy przez to przechodzą. O 9 trzęsłyśmy się przed drzwiami konsulatu, śpiewając wersy z The White Stripes – Seven Nation Army (to był swoisty hymn naszego dnia): „I'm gonna fight 'em all. A seven nation army couldn't hold me back”. O wpół do dziesiątej ochroniarz wpuścił nas do ś

DDariaPerovskaya · 7 lip 2012Czytaj

Przede wszystkim muszę opowiedzieć o miejscu, w którym mieszkam, gdzie rzucił mnie los. Bethany Beach to małe miasteczko wypoczynkowe nad brzegiem Oceanu Atlantyckiego. Szczerze mówiąc, początkowo to miejsce wywoływało u mnie panikę i chęć jak najszybszej ucieczki do bardziej cywilizowanego stanu lub miasta, ale później uspokoiłam się i chyba przesiąkłam oceanicznym powietrzem i spokojem mojej amerykańskiej kurortowej "wioski". Dom. 7 osób (i same dziewczyny!) na jedną łazienkę (!!! oh god), mieszkamy z amerykańską rodziną – małżeństwem, które adoptowało dwoje czarnoskórych dzieci. Byłoby o wiele spokojniej, gdyby nie te maluchy krzyczące o 7-8 rano.

DDariaPerovskaya · 29 cze 2012Czytaj

23.05.12 Loty przez Moskwa-Mediolan-Nowy Jork były męczące, ale do zniesienia. W Mediolanie czułam się trochę niekomfortowo, mimo że zaczęłam uczyć się włoskiego, ale zrozumienie czegokolwiek było trudne. Obserwowanie tego wszystkiego było zabawne, tylko Włosi potrafią tak szybko paplać ) W samolocie zakochałam się w dwóch stewardach, boże, byłam gotowa zostać we Włoszech. New York. Opuszczając mury lotniska, wyraźnie zdawałam sobie sprawę, że w tym kraju będzie mi wygodnie. To hałaśliwe i wiecznie spieszące się gdzieś miasto nie może nie zostawić śladu w sercu i nie zapaść w pamięć. Time Square okazał się takim małym miejscem, przynajmniej nie tak sobie to wyobrażałam. Po drodze przypadkiem spotkaliśmy rodaka, który pracuje jako taksówkarz i pomaga studentom, podobnym do nas, dojechać do celu. Byłam dobrze poinformowana o takich przygodach, ale ostatecznie okazał się dobrym facetem, pomógł dojechać do hotelu, który zarezerwowaliśmy przed przyjazdem do stanów, a do tego jeszcze wyposażył nas w inne nie mniej ważne informacje. Dojechaliśmy do hotelu, szczęśliwi i zmęczeni. Plan na wieczór - pospacerować po Central Park, z sukcesem spalił na panewce, nie zauważyliśmy, jak zasnęliśmy. Poranek przygotował inne niespodzianki - spóźniając się na poranny autobus, nie dość, że wymienili nam bilet na wieczorny autobus za darmo, to jeszcze zdążyliśmy obejść w ciągu 7-8 godzin prawie połowę Nowego Jorku. Bethany Beach. Kiedy autobus przyjechał do Dover, pierwszą rzeczą, która przyszła mi do głowy, było "wtf? r u kidding me? to przecież wioska." I to naprawdę jest village, coś w rodzaju domków letniskowych, gdzie przyjeżdżają odpoczywać jak do kurortu. Plusy - ocean, cisza, odpoczynek od miejskiej rutyny; minusy - populacja składa się w większości z emerytów, którzy jeżdżą wypasionymi samochodami (i nie żartuję!), nastolatków i jeśli masz szczęście, można znaleźć młodzież (jeśli masz szczęście!). greyhound.com - tutaj możecie on-line zamówić bilet na autobus do potrzebnego wam miejsca, będąc jeszcze w Rosji.

YSYerkebulan Sotsialyerkebulan.sotsial · 12 gru 2025Czytaj

Work and Travel USA dla studentów na Instagramie: "Prezentujemy film nagrany przez Yerkebulana o jego letniej pracy i podróży w Bethany Beach po udziale w programie Work and Travel USA. Dziękujemy, @sotsialee!" Wideo: https://www.instagram.com/reel/DCjx93TNqhS/?igsh=MXFjeW44eXQ0ZDRhbQ==

DDariaPerovskaya · 29 cze 2012Czytaj

23.05.12 Loty przez Moskwę-Mediolan-Nowy Jork były męczące, ale do zniesienia. W Mediolanie czułam się trochę niekomfortowo, mimo że zaczęłam uczyć się włoskiego, ale zrozumienie czegokolwiek było trudne. Obserwowanie tego wszystkiego było zabawne, tylko Włosi potrafią tak szybko paplać ) W samolocie zakochałam się w dwóch stewardach, boże, byłam gotowa zostać we Włoszech. New York. Opuszczając mury lotniska, wyraźnie zdawałam sobie sprawę, że w tym kraju będzie mi wygodnie. To hałaśliwe i wiecznie spieszące się miasto nie może nie zostawić śladu w sercu i nie zapaść w pamięć. Time Square okazał się takim małym miejscem, przynajmniej nie tak sobie to wyobrażałam. Po drodze przypadkiem spotkaliśmy rodaka, który pracuje jako taksówkarz i pomaga studentom, takim jak my, dotrzeć do celu. Byłam dobrze poinformowana o takich przygodach, ale ostatecznie okazał się dobrym facetem, pomógł dojechać do hotelu, który zarezerwowaliśmy przed przyjazdem do stanów, a do tego wyposażył nas w inne nie mniej ważne informacje. Dojechaliśmy do hotelu, szczęśliwi i zmęczeni. Plan na wieczór - spacer po Central Park - z sukcesem spalił na panewce, nie zauważyliśmy, jak zasnęliśmy. Poranek przygotował inne niespodzianki - spóźniając się na poranny autobus, nie dość, że bezpłatnie wymienili nam bilet na wieczorny autobus, to jeszcze zdążyliśmy obejść w 7-8 godzin prawie połowę Nowego Jorku. Bethany Beach. Kiedy autobus przyjechał do Dover, pierwszą myślą, która przyszła mi do głowy, było "wtf? r u kidding me? to przecież wioska." I to naprawdę jest village, coś w rodzaju domków letniskowych, gdzie przyjeżdżają odpoczywać jak do kurortu. Plusy - ocean, cisza, odpoczynek od miejskiej rutyny; minusy - populacja składa się w większości z emerytów, którzy jeżdżą wypasionymi samochodami (i nie żartuję!), nastolatków i jeśli masz szczęście, można znaleźć młodzież (jeśli masz szczęście!). greyhound.com - tutaj możecie on-line zamówić bilet na autobus do potrzebnego wam miejsca, będąc jeszcze w Rosji.