Baltimore: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

SSSaniya Shonbayeva6 gru 2019Czytaj

Oprócz tych miast byłam również w Los Angeles, Las Vegas, Baltimore i Denver. Przejdę przez nie szybko i opowiem o tym, co najważniejsze. W przypadku wyjazdu na Zachód, nie kupujcie wycieczki. Jeśli jedziecie na własną rękę, to: - oszczędzacie pieniądze - sami regulujecie czas, w moim przypadku było go skrajnie mało. Na każde miasto trzeba było poświęcić mniej niż jeden dzień, a dla dużego miasta to bardzo mało - nie dostosowujecie się do nikogo, tworzycie własny plan podróży. Gdybym miała jechać jeszcze raz, zorganizowałabym wszystko sama. Lepiej wydać nerwy teraz, a potem spokojnie podróżować i cieszyć się. Los Angeles było jednym z dużych miast. Nawet nie przejechaliśmy 1/4 części. Droga zabiera większość czasu, więc wygospodarujcie jak najwięcej godzin i bawcie się dobrze. Jestem bardziej niż pewna, że w Los Angeles jest co oglądać. Las Vegas w ogóle nie zapadło mi w duszę. Według mnie, jeden dzień to dla niego aż nadto. Główna ulica „Strip” to jedyne, na co można popatrzeć. A poza hotelami i kasynami, nic więcej nie zobaczycie. Jeśli oczywiście jesteście osobami hazardowymi, to będzie wam odpowiadać, bo kasyna są tam na każdym kroku. I najważniejszy czynnik, który mnie odepchnął, to klimat. Latem panuje upał, temperatura powyżej 40 stopni Celsjusza. Jedyny czas, kiedy można pospacerować, to noc. Wydało mi się bezduszne, wszędzie rozpusta, pełno nietrzeźwych mężczyzn, którzy próbują znaleźć swoją ofiarę. Jeśli odpowiada wam taka atmosfera, to biegiem do Las Vegas. Jest jeszcze jedno miejsce, o którym wcześniej nie wspominałam. Miejsce, gdzie możecie poczuć adrenalinę – „Six Flags”. Ponieważ uwielbiam kolejki górskie i tego typu rozrywki, nie mogłam tam nie pojechać, inaczej bym sobie tego nie wybaczyła. Six Flags to raj zarówno dla dorosłego, jak i dla dziecka. Ten park rozrywki jest w wielu stanach Ameryki. Pojechałam do tego, który był położony najbliżej mnie. Uwierzcie mi, tyle emocji za jednym razem nie doświadczycie nigdzie indziej, dlatego radzę koniecznie pojechać i zobaczyć to na własne oczy.

СМСергей Мигин19 gru 2014Czytaj

20 sierpnia. 6 rano. Międzynarodowe lotnisko w Baltimore. Ręka zdrętwiała mi już trzeci raz po kolejnej próbie zaśnięcia choć na pół godziny przed lotem. Moja wycieczka po zachodnich Stanach Zjednoczonych zaczynała się właśnie dziś, właśnie z tego lotniska „Baltimore/Washington lub po prostu BWI”. Las Vegas, Wielki Kanion, Los Angeles, San Francisco – to wszystko miałem odwiedzić w ciągu tygodnia z nową grupą wycieczkową, w której byli głównie ludzie z krajów WNP, więc bariera językowa w ogóle nie była odczuwalna. Ogłoszenie o wejściu na pokład. Lot do Las Vegas liniami Southwest. Znów jestem w drodze, znów pełen nadziei i emocji, znów przygody, ale tym razem muszę przelecieć 2 strefy czasowe ze wschodu na zachód... „EasyUSA” – tak nazywa się organizacja Andrieja Szyłowa, który organizuje niesamowite tygodniowe wycieczki po głównych miejscach Zachodu. Powitał nas na lotnisku w Las Vegas – „McCarran”. Krótka odprawa i już jedziemy minibusem, wszyscy 23 z różnych miast wschodniego wybrzeża. Przejeżdżając obok głównych hoteli, pomyślałem o tym, jak daleko zaszedłem od domu i dokąd może zaprowadzić prosta chęć spełnienia marzenia, byłem w lekkiej euforii i sennym, ale przyjemnym stanie wewnętrznym. Kiedy jechaliśmy, po raz kolejny szturchnąłem Aikę, żeby spojrzała na hotel „Bellagio.Plaza” – zakwaterowano nas w tym hotelu w dzielnicy Downtown Las Vegas, tuż naprzeciwko słynnej Freemont street, gdzie istnieje unikalny system realizujący wideo-show w formie „kina” na ogromnym ekranie w kształcie łukowatej kopuły, przykrywającej całą ulicę. Trudno to sobie wyobrazić, trzeba to zobaczyć. Przespałem cały dzień i obudziłem się już o 21:13 z myślą: „Mda! I co mam teraz zrobić w mieście, gdzie wszystkie potrzeby materialne i fantazyjne są zebrane w jednym miejscu”, - i pół godziny później szedłem już Freemont street i cieszyłem się widowiskiem. Wszędzie ludzie, ludzie, ludzie... Takie uczucie, jakby czekali na zapadnięcie zmroku. Miasto, które nie śpi 24 godziny na dobę, ludzie, którzy nie śpią 24 godziny na dobę, tutaj wszystko nie śpi, ludzie z całego świata imprezują tu dniami i nocami. A ja założyłem słuchawki i wsiadłem do autobusu jadącego do centrum Vegas. W centrum ludzi było jeszcze więcej niż na Freemont, występy uliczne, rozmowy w różnych językach, słynna fontanna Bellagio, hotel Paris, hotel Wenecja, Caesars palace, znów nie mogłem uwierzyć, że widzę to w rzeczywistości, a nie w filmie „Kac Vegas”. Nic nie mogło odebrać mi tych chwil, a ja po prostu cieszyłem się momentem. Następnego dnia budzik o 9 rano zmusił mnie do wstania i szybkiego umycia się. Po śniadaniu w „McDonald's” wszyscy zebrali się przed wejściem do hotelu i załadowaliśmy się do 3 minibusów po 13-14 osób. „Hi, my name is Scott!” „Hi, my name is Sergey”, - tak właśnie zaczęła się rozmowa z kierowcą naszego autobusu. Ponieważ siedziałem z przodu, często musiałem tłumaczyć, co mówi, a w międzyczasie zbliżaliśmy się już do Tamy Hoovera (HooverDam) – to był ostatni przystanek przed wielkim Wielkim Kanionem. Ta tama przypomniała mi jedną z części „Transformerów” i kadr z filmu „Uniwersalny żołnierz”. Tego dnia był palący upał poniżej +35 stopni. Spędziliśmy trochę czasu, oglądając tamę z różnych perspektyw i ruszyliśmy dalej. „Ten dzień chyba nazwę „W drodze do Wielkiego Kanionu””, - myślałem sobie. Zaledwie zaczęliśmy wychodzić z minibusów, pogoda zaczęła się psuć, w oddali, na horyzoncie, wypatrywałem kanionu i czekałem na moment, kiedy w końcu znajdę się bliżej. Pogoda coraz bardziej się psuła, a ciemne chmury były coraz bliżej, ale upał zelżał, co mnie niezmiernie cieszyło, a my zbliżaliśmy się już specjalnym autobusem wycieczkowym do głównego punktu, skąd było widać, jak głębokie są te kaniony. Po prostu oszałamiający i fascynujący widok! Kiedy patrzyłem w dół, rozumiałem, że takiego widoku na pewno długo nie zobaczę, i po prostu patrzyłem i cieszyłem się tymi pięknościami. W oddali widać było rzekę Kolorado, a mój wzrok skierował się na niebo, które zbyt szybko

EKElnara Kainazarova15 gru 2014Czytaj

Później, pod koniec lipca, pojechaliśmy do Waszyngtonu, byliśmy w muzeum NASA i w Muzeum Narodowym, w tych samych, w których kręcono film „Noc w muzeum”. Waszyngton to ciche miasto, jeśli w Baltimore było wielu Afroamerykanów, to tutaj byli głównie ludzie rasy kaukaskiej i azjatyckiej. Oczywiście chciałam zobaczyć to stare miasto i zoo, ale nie mieliśmy szczęścia i wróciliśmy do naszego miasta z niepełnymi wspomnieniami. Ale nie smucę się, ponieważ planuję wyjazd do Waszyngtonu również w tym roku, i uwierzcie mi, postaram się wejść do Białego Domu, a nie stać w pobliżu w parku, postaram się odwiedzić Kapitol, a nie tylko zrobić sobie zdjęcie z przednią fasadą. W Waszyngtonie podobała mi się aleja w drodze do pomnika Lincolna. Wrzuciłam monetę na szczęście i żeby wrócić do fontanny przy wejściu. Pływaliśmy też katamaranami przy muzeum Jeffersona i poznaliśmy utalentowanego poetę przy pomniku Martina Luthera Kinga. W sierpniu głównie zaraz po pracy biegaliśmy na różne imprezy pracodawcy (Barbecue party, Birthday party), a także na imprezy pożegnalne naszych rodaków. Na początku sierpnia mieliśmy jechać na koncert Eminema, ale nie zdążyliśmy kupić biletów, więc koniecznie kupujcie bilety na tego typu wydarzenia z miesięcznym wyprzedzeniem, są tańsze i miejsca lepsze. Ale 12 sierpnia pojechaliśmy z grupą tam, gdzie musi być każdy szanujący się turysta, który odwiedził Stany – Wodospad Niagara. Tego nie da się zapomnieć ani opisać, mieliśmy szczęście podejść tak blisko, że wzięliśmy praktycznie prysznic) Niagara to dowód na naturalne piękno przyrody. Teraz pojawiło się jeszcze pragnienie pojechania do Kanady, żeby zobaczyć Niagarę z drugiego brzegu (dla tych, którzy nie wiedzą, Wodospad Niagara znajduje się na granicy USA i Kanady). Są tam trzy poziomy: na brzegu, na tarasie widokowym i na moście. Koniecznie odwiedźcie wszystkie poziomy. Zostały policzone dni do pożegnania z moim, zapadłym w duszę, miastem Ocean City. Były łzy i obietnice powrotu, ale jakby nie było, wyjechaliśmy z Ocean City 10 września i pojechaliśmy do Filadelfii. Filadelfia to nie tak głośny Nowy Jork, ale wciąż kolorowe i fascynujące miasto. Jest tam ulica z flagami wszystkich państw, gdzie możecie znaleźć flagę swojego kraju. Muzeum Sztuki w centrum miasta jest naprawdę wielkie. Byłam tam tylko jeden dzień, więc nie udało mi się w pełni poczuć tego miasta.

АСАртём СелезнёвZellss · 31 paź 2012Czytaj

Pewnego wieczoru postanowiłem odpocząć: po prostu poleżeć i poczytać książkę. Oto lista tekstów z zaledwie jednego wieczoru: Ja: Gdzie się tak wystroiłaś? Vika: Mam randkę z lesbijką. Będzie po mnie za 10 minut. Ja: (facepalm) Vika: Tiom, pomóż mi to rozpiąć, nie wyrabiam się (podaje mi stringi i stanik). Ja: (facepalm) Vika: Nigdy nie uprawiałam seksu z dziewczyną. Ira: A ja tak. Ja: (facepalm) Ira: Na ile ocenisz mój tyłek? Ja: (facepalm) Yulia: Dzisiaj na plaży chłopaki powiedzieli nam, że Indianie uprawiają seks w kapeluszach. Odpowiedziałam im: A Rosjanie w SKARPETKACH!!! Ja: (facepalm) Vika: Budzę się pewnego ranka w Baltimore i orientuję się, że proces już trwa. Ja: (facepalm) Yulia: Mam nadzieję, że Kostia do mnie dzisiaj nie zadzwoni. Pukanie do drzwi. Tam stoi Kostia. Yulia: Cześć! (2 minuty później) Yulia: MÓZGOWY ZJEDZIE, WYNOSIĆ SIĘ STĄD!!! Ja: (facepalm) Vika leży pół metra ode mnie, z facetem. Vika: O, stanął! Teraz opadł... Ja: (facepalm)

VViktormorfeus929 · 5 lis 2010Czytaj

To by było na tyle… Odwiedziliśmy już wszystkie ciekawe punkty naszej trasy. Zostało nam tylko przejechać przez Amerykę. Obudziliśmy się około 6 rano i ruszyliśmy w drogę. Po całodziennej jeździe wieczorem dotarliśmy do bardzo ciekawego stanu – Oklahomy. Na jednej ze stacji benzynowych odkryliśmy, że opona w naszym samochodzie znów się starła. I to bardzo mocno. Trzeba było ją wymienić. A był już wieczór. Dlatego zdecydowaliśmy się założyć zapasówkę, dojechać do najbliższego miasta, przenocować w motelu i rano wymienić oponę. Ale jak założyć zapasówkę? Okazało się, że podnośnik, który Alex uprzejmie nam pożyczył, był za mały. Trzeba było znaleźć odpowiedni. Pytaliśmy wszystkich kierowców ciężarówek, którzy byli na stacji – nie, nie mieli. Właśnie wtedy na stację wjechał policjant i wpadliśmy na pomysł, żeby zapytać go. Z radością zgodził się nam pomóc – pożyczył podnośnik i narzędzia. Poprosił tylko o moje prawo jazdy, a potem dał jakiś papierek, w którym było napisane, że rzeczywiście nam pomagał. Widocznie potrzebował tego do raportu. Wymieniliśmy koło, znaleźliśmy tani motel i padliśmy spać. Do Oceanu Atlantyckiego zostało jeszcze około 30 godzin jazdy. Nocowaliśmy w prowincjonalnym miasteczku Sapulpa w Oklahomie. Dziura jakich mało. Rano w centrum znaleźliśmy warsztat, gdzie mogli wymienić oponę, zapłaciliśmy czarnoskóremu, który to robił, 20 dolarów. Daliśmy mu 3 dolary napiwku, trafił się bardzo fajny gość, i pojechaliśmy dalej. Ludzie, którzy mieszkali z nami w motelu, z trudem wierzyli, że taka podróż to rzeczywistość. Nawet robili sobie z nami i samochodem zdjęcia. Jechaliśmy cały następny dzień i podjęliśmy decyzję, żeby pierwszy raz jechać całą noc – czas bardzo nas gonił. W nocy pracowaliśmy według schematu – jeden jedzie, drugi śpi na sąsiednim siedzeniu. Musieliśmy odwieźć dziewczyny do Baltimore w stanie Maryland i wrócić na Outer Banks przed zamknięciem banku, ponieważ był piątek, a musieliśmy odebrać z restauracji i zrealizować ostatnie paychecks. Pędziliśmy z całych sił – przekraczaliśmy prędkość strasznie – nie było innego wyjścia. Ale mimo wszystko zdążyliśmy i dostaliśmy nasze pieniądze. Potem, ledwo stojąc na nogach, dojechaliśmy do Alexa, do domu. Wtedy policzyłem, że jechaliśmy ponad 30 godzin non-stop. Tak właśnie zakończyła się nasza podróż. Zakończyła się tam, gdzie ją zaczynaliśmy. Byliśmy zmęczeni, ale szczęśliwi.. ZROBILIŚMY TO – PRZEJECHALIŚMY AMERYKĘ SAMOCHODEM W OBU KIERUNKACH.

TZTatiana Zubareva1 lut 2015Czytaj

Ostatni dzień w już rodzinnym i najbardziej ukochanym Myrtle Beach! Chodzę z nowiutkim iPhone'em, nagrywam kamerą wszystko, co widzę wokół: diabelski młyn, moją drogę z pracy do domu! No żegnaj, Myrtle Beach, będę tęsknić! Całą noc próbowałam spakować rzeczy! Jakże niełatwo upchnąć do walizki wszystkie swoje nowości! Nie wiem, czy są jeszcze gdzieś tacy ludzie jak ja, którzy wiozą z Ameryki ZASŁONY! Ale spodobały mi się, idealnie wpasują się w wystrój mojego pokoju w Rosji, i mniejsza z tym, że walizka się nie dopina! Buty na ogromnej platformie tak i nie weszły do bagażu, no cóż, polecę jak gwiazda w pełnym rynsztunku! O 4 rano wchodzi Sardor: „A co, wszyscy śpią? Tania, a pojedźmy przywitać wschód słońca?” Oczywiście, pojedźmy! Ostatni wschód słońca nad oceanem w Myrtle Beach! Sardor fotografował mnie na tle wschodzącego nieba i fal oceanu, a my piliśmy szampana za mój wyjazd! O 8 rano pojechaliśmy do naszego domu, musiałam do końca spakować rzeczy, a Sardor położył się spać! Po dwóch godzinach ledwo go dobudziłam, żeby odwiózł mnie na lotnisko, tak jak obiecał! Przeszłam odprawę, czekam na wejście na pokład i nie rozumiem, gdzie są pozostali pasażerowie… Podeszłam do kobiety, która stoi przy bramce, gdzie powinnam przejść do samolotu, żeby zapytać, o co chodzi, na co otrzymuję odpowiedź: -Dziecinko, twój samolot za dwie minuty wystartuje! Wejście na pokład zakończone! -JAK TO? -Spójrz na swój bilet! Wylot o 11.00! I tutaj rozumiem, że moja nieuwaga, nieodpowiedzialność właśnie weszły na maksymalny poziom! We łzach, z żalem do siebie wlekę się z powrotem na odprawę po swój bagaż! Pracownicy lotniska wielkodusznie, choć z niezadowoloną miną, absolutnie za darmo dali bilet do Baltimore na następny dzień, w tym samym czasie: „Tylko nie spóźnijcie się!” Dziękuję wam, drodzy))) Dzwonię do Kolii, powiedzieć, że przylecę jutro! Jak on powstrzymał emocje, nie wiem! Bardzo dobry, pewnie, skoro nie krzyczał! To był mój dodatkowy ostatni dzień w Myrtle Beach, cały dzień się opalałam, kąpałam w oceanie, spacerowałam) Przyleciałam do Baltimore, Kolia spotkał mnie z kwiatami w kabriolecie) Ooo, to takie miłe) Pokazał mi cały Baltimore! Urocze miasto z przepięknym centrum! Przejechałam samochodem przez 22 stany od jednego wybrzeża do drugiego z jednym „cudownym młodym człowiekiem”, jak sam siebie nieskromnie nazywa, odwiedziłam Baltimore, Waszyngton, Filadelfię, Atlantic City (New Jersey), Columbus, Chicago, Indianapolis, Park Narodowy Yellowstone i Portland, skąd samolotem 8 godzin leciałam do ostatniego punktu - Nowego Jorku. Zasadowo nie będę męczyć was długim opisem swoich emocji i wrażeń, odnośnie wszystkiego co zobaczyłam – lepiej raz zobaczyć, niż sto razy usłyszeć o tym! Jestem pewna, wy będziecie mieć swoje pierwsze wrażenia, jeszcze lepsze od moich) Powiem tylko po dwa słowa o każdym mieście i dołączę fotki) No tak, fotek mi zostało tysiące!))) Waszyngton - majestatyczna stolica stanów z Kapitolem, Białym Domem i pomnikami) Filadelfia - miasto, w którym się zakochałam! Przytulne, w tym samym czasie i nowoczesne) Wszystko oddycha zdrowym stylem życia, wszyscy biegają i uśmiechają się) Atlantic City - miasto nieskończonych luksusowych kasyn)) Pewnie drugie miasto po Las Vegas, dokąd ludzie przyjeżdżają zostawić kupę pieniędzy) Columbus - stolica stanu Ohio z pięknym nabrzeżem i różnymi atrakcjami) Chicago - miasto wiatrów! Najbardziej zapamiętałam wejście na Willis Tower, wieżę o wysokości 442 metrów, ze szklanymi występami nad ziemią! Ledwo odważyłam się stanąć na szkle) Park Narodowy Yellowstone - coś niesamowitego! Tak pięknej przyrody jeszcze nigdy nie spotkałam! Jestem pod ogromnym wrażeniem! Czego tam nie widziałam: góry, gejzery, wodospady i kanion) Ze świata zwierząt spotkaliśmy bizony, jelenie, koziorożce, burunduki, wiewiórki, orły) Super) Portland - wspaniałe miasto, które znajduje się w dwóch stanach naraz (Oregon i Waszyngton) i dzieli się rzeką Willamette na dwie części - East Side i West Side) Nowy Jork - wielkie jab

ДКДиана КарасёваSun_Dianka · 25 wrz 2011Czytaj

No cóż, to by było na tyle... Jestem z powrotem w OC. Tutaj ucierpiała tylko niebieska toaleta przenośna.... =) Ogólnie wszystko w porządku. Ewakuacja mi się podobała. Dziękuję wszystkim, którzy nam towarzyszyli, rejestrowali, wozili, karmili, sprzątali, pomagali... Naprawdę, dziękuję! Kto wie, może ta Irene mogła przynieść znacznie większe straty... Ale tak wszystko jest dobrze, dzięki Bogu. W rezultacie prawie wszyscy z naszych byli w Baltimore, Misza z Wadimem zostali w domu (a co, nie słyszeliście o Mołdawianach? =))) Najpierw trzeba było pojechać do centrum. Tam nas posadzili, potem zarejestrowali, zrobili kopie dokumentów. Rozsadzili do autobusów i pojechaliśmy kolumną około 8 dużych autobusów z eskortą policyjną (ta droga przypomniała mi moje wyjazdy na obóz - wszystko to samo =)) Dojechaliśmy do Salisbury, przesiadka ze stadionu baseballowego. Po raz pierwszy zobaczyłam boisko do baseballu =)) Tam dali nam wodę i przekąski (czipsy, ciasteczka i tym podobne bzdury). A potem droga do Baltimore. Śmiesznie było jechać już pod koniec. Chłopcy byli bardzo niecierpliwi. Śmiałam się z ich żartów, a moje słowacko-bułgarskie koleżanki też były bardzo zainteresowane i tłumaczyłam im, że chłopcy po prostu bardzo chcą siku i żartują na ten temat =) Przyjechaliśmy, było już około 4 rano, kiedy znaleźliśmy się w środku. Budynek przypomina ogromny zamek. A w środku to ogromna sala sportowa. Nagrałam tam filmy i zdjęcia, wszystko będzie później =)) Na początku leżeliśmy tam jak nieżywi na podłodze, bo noc, bo zmęczeni. W końcu znalazłam swoją Nirgujankę w tłumie, pogadałyśmy =)) Potem jakoś nie bardzo pamiętam kolejność wydarzeń. Coś tam chyba rozdawali - albo jedzenie, albo łóżka. Albo i jedzenie, i łóżka =)) Łóżka były w pudełkach, wojskowe, wyszły całkiem przyzwoite, tylko dziewczynom trudno je do końca złożyć, więc byłam zła na męską populację schroniska, która tylko obserwowała wytrwałe ruchy dziewczyn. Przyjechaliśmy bez chłopców =(( Potem była noc i spaliśmy. Tylko że to był ranek i godzina 7. Planowałam pospać przynajmniej do 13, ale z jakiegoś powodu obudziłam się o 11 i czułam się całkiem dobrze po 4 godzinach snu =)) Poszłam wziąć coś do jedzenia. Dawali nam pudełka z jedzeniem. Zjadłam śniadanie. Poszłam znaleźć drugą połowę naszych dziewczyn. Wszystkie spały, oprócz Eli. Czytała, a ja szybko namówiłam ją na spacer po Baltimore. Po co tracić czas?! A pogoda jest cudowna =)) Wzięłyśmy lunch (wow-wow-wow! tutaj pomyśleli nawet o wegetarianach! chwała pudełkom vege =)), zjadłyśmy go na zewnątrz na trawie w słońcu, poszłyśmy do miasta! =)) miałyśmy jakąś dzielnicę kościołów - w jednym nawet był pogrzeb =((. A poza tym wydała nam się zbyt czarną dzielnicą (pod względem dużej liczby Afroamerykanów). Jak się okazało, cały Baltimore jest czarny 0_0 Chyba 80% populacji. Czasami było trochę dziwnie, zwłaszcza gdy przypadkiem wyjechaliśmy poza centrum (downtown). W metrze kupiliśmy bilet całodniowy, skorzystaliśmy z rady pani i pojechaliśmy na stację Shot Tower/Market Place. A jeszcze powiedziała, żeby w razie czego mówić wszystkim, że nie mamy pieniędzy, tak samo jak zapalniczek i tym podobnych rzeczy. No, rozumiecie. Tam wszędzie jest bardzo fajnie i pięknie. Przypomniało mi Londyn tym, że można po prostu iść i wszędzie jest ciekawie. Fajne budownictwo. Gdyby było więcej czasu! Pod wieczór zaczął padać deszcz. Wróciliśmy do schroniska, ludzi tam było jeszcze więcej, znowu doszli znajomi. A jeszcze była tam taka zabawna gra - gdzie widziałeś kogoś z tych ludzi i kto gdzie pracuje =) Mało kto mnie zna, bo pracuję w pralni i w sklepie, do którego studenci nie chodzą. Za to ja wielu rozpoznałam =)) zabawne. W końcu zaczęliśmy grać! jupi! =) karty, mafia, naklejka na czoło, pantomimy =))) Graliśmy w swoim towarzystwie, dodawaliśmy chłopaków z innych firm. Potem skończyliśmy grać, poszłam znaleźć jakąś grupę, bezczelnie się wprosiłam (-można z wami? -tak), zmusili mnie do pokazania słowa "przygoda" =))) ahaha. Potem zobaczyli u mnie w ręk

ДКДиана КарасёваSun_Dianka · 25 wrz 2011Czytaj

No cóż, to by było na tyle... Jestem z powrotem w OC. Jedyną ofiarą jest tu niebieska toaleta przenośna.... =) Ogólnie wszystko w porządku. Ewakuacja mi się podobała. Dziękuję wszystkim, którzy nam towarzyszyli, rejestrowali, wozili, karmili, sprzątali, pomagali... Naprawdę, dziękuję! Kto wie, może ta Irene mogła przynieść znacznie większe straty... A tak wszystko dobrze, dzięki Bogu. W rezultacie prawie wszyscy z naszych byli w Baltimore, Misza z Wadimem zostali w domu (co, nie słyszeliście o Mołdawianach? =))) Najpierw trzeba było pojechać do centrum. Tam nas posadzili, potem zarejestrowali, zrobili kopie dokumentów. Rozsadzili do autobusów i pojechaliśmy kolumną około 8 dużych autobusów z eskortą policji (ta droga przypomniała mi moje wyjazdy na obóz - wszystko to samo =)) Dojechaliśmy do Salisbury, przesiadka ze stadionu baseballowego. Zobaczyłam po raz pierwszy boisko do baseballa =)) Tam dali nam wodę i przekąski (czipsy, ciasteczka i tym podobne śmieci). A potem droga do Baltimore. Śmiesznie było jechać już pod koniec. Chłopcy byli bardzo niecierpliwi. Śmiałam się z ich żartów, a moje słowackie i bułgarskie koleżanki też były bardzo zainteresowane, więc tłumaczyłam im, że chłopcy po prostu bardzo chcą siusiu i żartują na ten temat =) Przyjechaliśmy, było już około 4 rano, kiedy znaleźliśmy się w środku. Budynek przypomina ogromny zamek. A w środku to ogromna sala sportowa. Nagrałam tam filmy i zdjęcia, wszystko będzie później =)) Leżeliśmy tam na początku jak nieżywi na podłodze, bo noc, bo byliśmy zmęczeni. W końcu znalazłam moją Nirgujankę w tłumie, pogadałyśmy =)) Potem jakoś nie bardzo pamiętam kolejność wydarzeń. Coś tam rozdawali - albo jedzenie, albo łóżka. Albo i jedzenie, i łóżka =)) Łóżka były w pudełkach, wojskowe, wyszły całkiem przyzwoite, tylko dla dziewczyn złożenie ich do końca jest nierealne, dlatego byłam zła na męską populację schroniska, która tylko obserwowała wytrwałe ruchy dziewczyn. Przyjechaliśmy bez chłopców =(( Potem była noc i spaliśmy. Tylko że to był poranek i godzina 7. Planowałam pospać przynajmniej do 13, ale z jakiegoś powodu obudziłam się o 11 i czułam się całkiem dobrze po 4 godzinach snu =)) Poszłam wziąć coś do jedzenia. Dawali nam pudełka z jedzeniem. Zjadłam śniadanie. Poszłam znaleźć drugą połowę naszych dziewczyn. Wszyscy spali, oprócz Eli. Czytała, a ja szybko namówiłam ją na spacer po Baltimore. Po co tracić czas?! A pogoda jest wspaniała =)) Wzięliśmy lunch (wow-wow-wow! tutaj też pomyśleli o wegetarianach! chwała pudełkom vege =)), zjedliśmy go na zewnątrz na trawie w słońcu, poszliśmy do miasta! =)) mieliśmy jakąś dzielnicę kościołów - w jednym nawet był pogrzeb =((. A poza tym wydała nam się zbyt czarną dzielnicą (pod względem dużej liczby Afroamerykanów). Jak się okazało, cały Baltimore jest czarny 0_0 Chyba 80% populacji. Czasami było trochę dziwnie, zwłaszcza gdy przypadkiem wyjechaliśmy poza centrum (downtown). W metrze kupiliśmy bilet całodniowy, skorzystaliśmy z rady pani i pojechaliśmy na stację Shot Tower/Market Place. A jeszcze powiedziała, żeby w razie czego mówić wszystkim, że nie mamy pieniędzy, tak samo jak zapalniczek i tym podobnych rzeczy. No, rozumiecie. Tam wszędzie jest bardzo fajnie i pięknie. Przypomniało mi Londyn tym, że można po prostu iść i wszędzie jest ciekawie. Świetna architektura. Gdyby było więcej czasu! Pod wieczór zaczął padać deszcz. Wróciliśmy do schroniska, ludzi tam stało się jeszcze więcej, znowu doszli znajomi. A jeszcze była tam taka zabawna gra - gdzie kogo widziałeś z tych ludzi i kto gdzie pracuje =) Mnie mało kto zna, bo pracuję w pralni i w sklepie, do którego studenci nie chodzą. Za to ja wielu rozpoznałam =) zabawne. W końcu zaczęliśmy grać! jippi! =) karty, mafia, naklejka na czoło, pantomimy =))) Graliśmy w swoim towarzystwie, dodawaliśmy chłopaków z innych firm. Potem skończyliśmy grać, poszłam znaleźć jakąś firmę, bezczelnie się wprosiłam (-można z wami? -tak), zmusili mnie do pokazania słowa "przygoda" =))) ahaha. Potem z