Anchorage: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

MBMariia Bardakhanovamashapie · 19 gru 2014Czytaj

Trzeci dzień naszego pobytu w Captain Cook Inn. Veronika czuje się trochę lepiej, a ja podjęłam decyzję, żeby ruszyć do centrum Anchorage, w końcu byłam ciekawa. Veronika kiwa głową na znak aprobaty, ja chwytam torbę i schodzę na dół. Próbowałam znaleźć w internecie jakiekolwiek informacje o komunikacji miejskiej w Anchorage – pustka. W ogóle zero. Machnęłam ręką, myśląc, że ktoś w końcu podpowie, co tam. W holu-kuchni naszego hotelu siedzą dwie kobiety. Pytam je, jak dostać się do centrum Anchorage. Mam wrażenie, że nikt nie wie. Jedna z kobiet wyciąga mapę, pokazuje, gdzie jesteśmy, a gdzie jest centrum. Nie tak znowu daleko. Ten sam menedżer mówi, że jeździ do centrum na rowerze. Pieszo zajmie to 40 minut, mówi. Ale na dworze jest dość chłodno, więc wciąż liczyłam na autobus. Nie ma wyjścia, kieruję się na przystanek, który jest niedaleko naszego hotelu. Po 10 minutach wpatrywania się w znaki, zdecydowałam, do którego autobusu wsiąść. Pomyślałam: „Raz kozie śmierć, w razie czego pogadam z kierowcą albo innymi pasażerami, wyjaśnię, co i jak”. Mój domysł, swoją drogą, był trafny i wysiadłam w centrum Anchorage. Pierwszym wrażeniem było to, że miasto po prostu utknęło gdzieś w latach 70. Dużo niskich budynków, trochę staromodne szyldy. W sumie wygląda dość atrakcyjnie. Drugim moim zaskoczeniem była ogromna liczba nieformalnej młodzieży na centralnym skwerze. Wszyscy jaskrawi, ciekawi, śmieją się, jeżdżą na deskorolkach. Ciekawie było ich trochę poobserwować. Niespodziewanie odkryłam, że stoję przed RadioShackiem. Postanowiłam wejść i kupić sobie najtańszy telefon prepaid, tak jak robiłam to w Pittsburghu. Weszłam, kupiłam sobie slider-Motorolę, których nie widziałam w obiegu od jakichś 7 lat. Z zakupu byłam zadowolona. Na dworze zrobiło się chłodniej, więc nie było szczególnie przyjemnie spacerować. Do tego był Memorial Day, autobusy kończyły kursowanie wcześniej niż zwykle. Poszłam na przystanek, sprawdziłam rozkład. Świetnie, akurat zdążę na ostatni autobus. Do niego było jeszcze jakieś 20 minut, które postanowiłam spędzić tam, na przystanku. Wszystkie ławki były zajęte, więc po prostu stałam przy ścianie. Nic nie szkodzi, postoję. Niedaleko przy ścianie staje mężczyzna, niezbyt schludnego wyglądu. Nie zwróciłam szczególnej uwagi, dopóki nie zaczęli do niego podchodzić ludzie w odstępach pięciu-dziesięciu minut. Zezowałam w jego stronę i po prostu zaniemówiłam – mężczyzna miał w rękach paczkę zielska wielkości bochenka chleba. I stał prosto pod kamerą monitoringu i nie szczególnie się ukrywając, sprzedawał zioło. Jego, że tak powiem, klienci też nie wyglądali na szczególnie schludnych i budzących zaufanie. U niektórych z tylnych kieszeni wystawały noże. Moje plecy pokryły się zimnym potem, odeszłam na drugi koniec przystanku. Autobus strasznie się spóźniał, w tamtym momencie minęło już 40 minut, odkąd przyszłam na przystanek. Zaczęłam marznąć i w mojej głowie przemknęła myśl – będę musiała iść pieszo. Ale jednak postanowiłam poczekać jeszcze 10 minut. Na szczęście zza rogu wyłonił się potrzebny mi autobus, wskoczyłam do niego i pojechałam do Captain Cook. Wchodząc do pokoju, padłam na łóżko i wymruczałam: „Daj spokój z tym centrum Anchorage!” SOME TIPS! Nie zostawajcie bez łączności i mimo wszystko, w miarę możliwości nie warto wpadać w sytuacje podobne do opisanej, kiedy nie wiadomo, co robić, kiedy wszystko się rozwiąże i co będzie. Mimo wszystko po nieznanych miastach lepiej spacerować z kimś, zwłaszcza pięknym słabym dziewczynom :) Koniecznie sprawdzajcie pogodę i bierzcie ze sobą ubrania odpowiednie do terenu, sezonu i reszty. Ja odpuściłam z Denali, nawet kurtki nie wzięłam ze sobą. Zmarzłam wtedy porządnie, zwłaszcza pod koniec sezonu, kiedy rano temperatura spadała do -2-3 stopni.

MBMariia Bardakhanovamashapie · 19 gru 2014Czytaj

Czy kiedykolwiek myśleliście o wyjeździe na Alaskę? Ja nie. Do momentu, kiedy ja i moja przyjaciółka zaczęłyśmy załatwiać formalności na Work and Travel USA 2014. „Dlaczego nie?” – pomyślałyśmy. Wcześniej byłyśmy w Pittsburghu, tym razem postanowiłyśmy zbadać dzikie przestrzenie Parku Narodowego Denali. Powiedziane – zrobione. Wizy otrzymane, walizki spakowane. Ułan-Ude - Moskwa - Rzym - Nowy Jork - Anchorage. Ponad połowa świata w trzy dni. Wielu mówi, że od początku pojechałyśmy w złym kierunku, twierdząc, że trzeba było ruszyć nie przez zachód, a przez wschód. Ale co zrobić. Anchorage przywitało nas północnym chłodem, a Delta (linia lotnicza) nagrodziła mnie zepsutą walizką. Musiałam ją nieść w rękach, co było dość trudne, biorąc pod uwagę, że moja walizka bardziej przypominała kolorową trumnę. Taksówka, hotel. Kapkugiak Inn. Miła dziewczyna w recepcji. 10 minut do północy, jesteśmy zmęczone, jakbyśmy przeszły pieszo pół świata. Weronika poszła szukać McDonald's, żeby kupić nam coś do jedzenia. Ja zostałam w hotelu, żeby wyjaśnić sprawę rezerwacji. W hotelu nie mogli znaleźć naszych pieniędzy. W ogóle! Mówią, że na konto nie wpłynęły żadne pieniądze i tyle. Przeklęłam wszystko na świecie cztery razy. Jęk rozpaczy: „Co my zrobimy??”. Dziewczyna wyraźnie się zastanawiała. Po kilku minutach podjęto decyzję – zakwaterować nas na noc. Rano miał przyjść menedżer i rozwiązać nasz problem. Dobra, wciągamy ciężkie walizki na drugie piętro. Prysznic i spać. Rano otwieram ciężkie, sklejone powieki. 8:30 AM. Czas zebrać wszystkie potwierdzenia rezerwacji, mapę, paszport i zejść na dół szukać menedżera. Wysoki chłopak w okularach przyjaźnie mnie wita. Pyta, o co chodzi. Wyjaśniam sytuację, on sprawdza ponownie i mówi: „Nie otrzymaliśmy waszych pieniędzy”. Stres robi swoje i zaczynam pociągać nosem, wycierając twarz rękawem. Widzę na twarzy menedżera sekundowe zakłopotanie. Dosłownie sekundę później ręka wyciąga się przez ladę i przyjaźnie klepie mnie po głowie. „Wszyscy jesteśmy ludźmi, co ty. Nie wyrzucimy was na ulicę, wymyślimy, co zrobić. Idź odpocznij”. Wchodzę na górę. Weronika ma gorączkę. Tego jeszcze brakowało. Biegnę do sklepu po sok, wodę i pizzę na śniadanie. Jemy, kładziemy się spać. Aklimatyzacja potrwa jeszcze długo. Dwa z czterech dni minęły właśnie tak – jedzenie, prysznic, łóżko. Wieczorem drugiego dnia znajduję wciśniętą w szczelinę pod drzwiami karteczkę – „Wasza płatność dotarła, nie ma się czym martwić!” i uroczy szczeniak narysowany kilkoma kreskami. No, dzięki Bogu. Później rozmawiałam z tym samym menedżerem, zapytałam o pochodzenie nazwy hotelu. Okazało się, że wywodzi się ona z legendy o dziesięcionożnym niedźwiedziu polarnym Kapkugiaku, nie do końca zrozumiałam, co dokładnie wydarzyło się w tej legendzie, ale ogólnie na początku był bardzo zły i okrutny, ale potem zdołał stać się dobry. Uznałam to za urocze. A teraz bardziej informacyjna część! SOME TIPS! Koniecznie (KONIECZNIE) rezerwujcie wszystko z wyprzedzeniem, wtedy wszystko będzie tańsze, łatwiejsze i bardziej niezawodne. Kiedy jechałyśmy do Pittsburgha w 2013 roku, byłyśmy niedoświadczone i po prostu nie zarezerwowałyśmy hotelu po przyjeździe. W rezultacie przyjechałyśmy do Pitt o 2 w nocy i do 6 rano błąkałyśmy się po centrum, zmęczone, z obolałymi stopami i bolącymi plecami. Jeśli pojawiają się problemy, próbujcie je rozwiązywać, nie zamykajcie się w sobie i nie wstydźcie się, jak mówił menedżer w Kapkugiaku – wszyscy jesteśmy ludźmi, co wy. Przed przyjazdem omówcie wszystko (WSZYSTKO) z pracodawcą. Unikanie niejasności i nieporozumień jest bardzo, bardzo ważne. Plus, zaprezentujecie się jako odpowiedzialna osoba. Jednak nie trzeba być natrętnym, no, myślę, że wszyscy to rozumieją.

AAlmagulsamarbaevna · 18 paź 2011Czytaj

Cześć wszystkim) Zacznę chyba od samego początku, czyli od momentu, kiedy w końcu zdecydowałam się wziąć udział w programie Work and Travel USA) a właściwie zdecydowano za mnie) Rodziców namawiałam od pierwszego roku) ale szczęście dopisało dopiero na drugim, biorąc pod uwagę, że przenosiłam się z kierunku na kierunek i przez różnice programowe straciłam rok, więc marzyłam o wyjeździe do Stanów przez 2 lata)) Chociaż rodzice byli zgodni, brat był przeciwny i jakoś już nie miałam nadziei, że kiedykolwiek pojadę) W każdym razie dokumenty złożyłam w swoim mieście w ostatnim dniu przyjmowania, czyli 13 maja (dzięki mojej upartej cioci))) i chociaż biuro pracowało do 5, udało nam się złożyć je o 5:30) Oczywiście jeszcze nie zdecydowałam, dokąd pojadę, a poza tym nie miałam offera) Początkowo zdecydowałam, że pojadę do Massachusetts na cichą wyspę wypoczynkową Martha's Vineyard, bo moi znajomi już tam byli i polecili ją) Ale z jakiegoś powodu ciągnęło mnie na Alaskę... Oczywiście mojej kochanej cioci powiedziałam, że jadę na wyspę, ale miałam zupełnie inne plany) Mamie powiedziałam, że jadę na Alaskę, a wszystkim krewnym, że pojadę do Massachusetts, bo wiedziałam, że nikt mnie tak po prostu samej nie puści tak daleko, a do tego bez offera) Na szczęście podczas pożegnania cioci nie było w mieście, byli tylko moi najbliżsi) Szczerze mówiąc, z jakiegoś powodu płakałam przed wyjazdem... czy to dlatego, że widziałam strach w oczach mamy, czy dlatego, że sama zdawałam sobie sprawę, że jadę praktycznie w nieznane, a do tego miałam mieszane uczucia... radość i strach.. swoją drogą, znalazłam chłopaka jeszcze na spotkaniu przedwylotowym, który też nie wiedział, dokąd jedzie, po rozmowie z nim zdecydowaliśmy, że pojedziemy we dwoje... Na lotnisku widziałam wielu szczęśliwych studentów.. a wśród nich kolegę z klasy, który chyba jechał gdzieś bardziej na południe... Z jakiegoś powodu nie mogłam do końca uświadomić sobie i zrozumieć wszystkiego, co się ze mną działo, i dopiero po przejściu rejestracji zrozumiałam, że przede mną ogromna szansa zobaczyć Amerykę i nie codziennie trafia mi się taka okazja. I tak... dzień wylotu miałam 13 czerwca, a następnego dnia mam urodziny) ale o tym jakoś zapomniałam w całym tym zamieszaniu)) Przed wylotem oczywiście wszyscy krewni dawali rady, co i jak, itd., ale w myślach miałam nie to, ile terminali jest na JFK i czy się zgubię, i nie to, gdzie się zatrzymać na noc i co zjeść, a to JAK ZNAJDĘ PRACĘ w tak ogromnym kraju i w tak dużym stanie jak Alaska!) (swoją drogą, bilety z Nowego Jorku do Anchorage wzięliśmy z wyprzedzeniem). Bałam się, że nie znajdę pracy i wrócę do domu z niczym( Po przylocie do Nowego Jorku spotkaliśmy kazachskich chłopaków, którzy też lecą do Anchorage)) mieliśmy szczęście) wśród nich był ktoś doświadczony w Ameryce) więc problemów z mieszkaniem nie było) prawda, bilety mieli na inny dzień (umówiwszy się z nimi na spotkanie w Anchorage i wymieniwszy się telefonami, polecieliśmy tam).

IIrinaKseniaMoscow · 17 cze 2009Czytaj

Anchorage, Alaska Cześć, nie byłam na Alasce, ale bardzo chcę się z Wami podzielić zdjęciami. Mój znajomy spędził tam prawie całe lato i we wrześniu zostawił na moim laptopie swoje fotografie. I wiecie co, ten folder jest jednym z ulubionych mojej mamy i innych krewnych! Jemu nie chce się pisać o sobie, ale nie ma nic przeciwko, jeśli ja to zrobię. Otóż podczas pobytu na Alasce udało mu się odwiedzić ogromną liczbę różnych miejsc i, moim zdaniem, sfotografować każdą górę. A wszystko to dlatego, że wybrał najlepszy sposób, by to zrobić - rozmawiał tylko z Amerykanami i podróżował autostopem. W rezultacie - niezapomniane wrażenia i świetny angielski. Alaska to dziewicza przyroda, ośnieżone szczyty, lody, woda, góry lodowe, wodospady, mgła, góry, rzeki, wszystkie rodzaje ryb i dzikich zwierząt, a poza tym znajduje się tam Biegun Północny, gdzie mieszka Święty Mikołaj! Tego nie da się opisać słowami, to trzeba zobaczyć!