Abu Zabi: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

BBBekarys Buitekovbekarys.buitekov · 9 sty 2023Czytaj

Na początek opowiem trochę o sobie. Nazywam się Bekarys, ale przyjaciele mówią na mnie Beka. Mam 19 lat. Urodziłem się i mieszkam w Ałmaty. Studiuję w Akademii Sztuk im. T. Żurgenowa na kierunku reżyseria filmów fabularnych. Wybór ścieżki twórczej w świadomym wieku był dla mnie pierwszym krokiem do osiągnięcia celu, o którym marzyłem w dzieciństwie, zasypiając każdej nocy. Od 11 roku życia trenuję brazylijskie jiu-jitsu. Uznałem ten sport za tak fascynujący, że prawie codziennie ćwiczyłem na sali z bratem. Obecnie mam niebieski pas i wiele nagród z zawodów międzynarodowych i krajowych. Dzięki temu sportowi, mojemu hobby i ciężkiej pracy, moja pierwsza samodzielna podróż odbyła się w 2019 roku, gdy miałem 16 lat, na mistrzostwa świata w Abu Zabi. Oczywiście w tamtym momencie moim głównym celem była rywalizacja, a dopiero potem myślałem o zwiedzaniu. Tak się jednak złożyło, że drugiego dnia zawodów nie udało mi się pokonać przeciwnika z Brazylii. Pozostało więc realizować drugi cel – podróżować, spacerować i odkrywać Abu Zabi. Zaprzyjaźniłem się z chłopakami z mojej drużyny i razem zaczęliśmy cieszyć się beztroskimi i pełnymi wrażeń dniami. Nasz dzień zaczynał się od śniadania, staraliśmy się go nie pomijać. Po śniadaniu pędziliśmy na plażę, żeby wygrzać się na słońcu, posłuchać szumu fal i zrelaksować się. Dużo spacerowaliśmy. Pogoda była dość gorąca, w granicach +33;+36°C, ale czy myślicie, że to przeszkodziłoby 16-letniemu chłopakowi, który po raz pierwszy samodzielnie wyjechał za granicę? Spędzaliśmy tak ponad pół dnia, a wieczorami wybieraliśmy się na basen znajdujący się na dachu naszego hotelu. W ten sposób odwiedziłem Wielki Meczet Szejka Zajeda, Luwr Abu Zabi, park Ferrari World i wiele innych miejsc. Podobało mi się wszystko – zarówno Luwr, jak i meczet, jest po prostu wspaniały. Zdecydowanie polecam je odwiedzić. Jakie emocje dała ta podróż? Zgodzicie się, że samo oczekiwanie na nadchodzącą podróż daje radość. A podczas wyjazdu macie mnóstwo okazji, by doświadczyć pozytywnych wrażeń. Możecie podziwiać piękno przyrody, zabytki kultury i architekturę. W podróży będziecie zaskoczeni, zachwyceni i doświadczycie ogromnej gamy żywych emocji, nauczycie się czegoś nowego. W ten sposób po raz pierwszy samodzielnie odwiedziłem inny kraj i dokładnie poczułem wszystko, co opisałem powyżej. W tej podróży poczułem się jak dorosły człowiek, który w pełni bierze odpowiedzialność za swoje życie.

SYSandugash Yelyubayevainfoguuu · 14 sie 2015Czytaj

Wierzę, że każdy kazachstański student, a nawet pracujący człowiek, marzy o podróży po Wielkiej Brytanii. I ja nie jestem wyjątkiem. Dzięki International Exchange Center moje marzenie się spełniło. Ogromna różnorodność programów pracy, podróży i nauki oferowanych przez International Exchange Center daje niezastąpioną szansę nie tylko na naukę i zdobycie certyfikatu o randze międzynarodowej, ale także na poczucie ducha brytyjskiej kultury i tradycji. Mogę z pełnym przekonaniem powiedzieć, że byłem naprawdę szczęśliwy, ponieważ mogłem sprawdzić swój poziom angielskiego, odzyskać umiejętności mówienia, które są nam tak bardzo potrzebne w praktyce w naszym kraju, oraz poznać nowych przyjaciół z całego świata. Moja podróż rozpoczęła się od lotu do Abu Zabi w Zjednoczonych Emiratach Arabskich, gdzie przesiadłem się do innego samolotu. Byłem zachwycony tym, że przenoszę się z jednego obcego miejsca do drugiego i jednocześnie poznaję różnych ludzi. Moje pierwsze wrażenie na temat Brytyjczyków było całkiem pozytywne. Mówię tak, ponieważ byłem bardzo zaskoczony i zachwycony tym, jak ciepło przyjęła mnie irlandzka rodzina, u której mieszkałem przez 3 tygodnie. Studiowałem w edgware academy, która znajduje się przy jednej z najbardziej zatłoczonych i ruchliwych ulic Londynu, przy stacji Covent Garden. Nigdy nie zapomnę studentów z mojej międzynarodowej grupy i postaram się utrzymać z nimi kontakt.

KSKristina Sabelnikovasabelnickova.kristina · 2 lut 2015Czytaj

Republika Południowej Afryki to kosmos. Nie, naprawdę. Po prostu teraz modnie jest tak mówić o czymś, co cię mocno poruszyło. Afryka porusza cię w każdym tego słowa znaczeniu. Nie chcę cię nudzić opisami przyrody i moimi westchnieniami o tym, jak tu jest pięknie, bo ty, mój drogi czytelniku, zrozumiesz to sam, gdy tylko tu przyjedziesz. Będę czasem nietaktowna, proszę o wybaczenie z góry, bo z natury jestem skrajnie emocjonalna i bipolarna: albo wesoła i szczęśliwa, albo w całkowitej apatii. RPA też jest bipolarna, ale o tym później. Chcę uczynić ten blog jak najbardziej użytecznym dla tych, którzy dopiero się tu wybierają. Poznasz wszystkie realia tego kraju i tego magicznego miasta - Cape town. Krótko o mnie: nazywam się Kristina, mam 22 lata, pochodzę z małej miejscowości Nowoorsk w obwodzie orenburskim, ale studiowałam w Czelabińsku, w zeszłym roku otrzymałam dyplom lingwisty na Południowouralskim Uniwersytecie Państwowym, a przez ostatnie 3 lata spędziłam 8 miesięcy w Ameryce i 8 miesięcy we Włoszech. Praca, studia wymienne, podróże, czego to nie było w tym czasie, i oto nadszedł czas, by rzucić sobie wyzwanie, zobaczyć świat poza utartymi szlakami, takimi jak Ameryka i Europa... Żartuję, po prostu poszłam do mojego ulubionego IEC i poprosiłam, żeby wysłali mnie gdziekolwiek, chciałam nowych wrażeń, przygód i kolejnej dawki adrenaliny. I oto dwa miesiące później jestem tutaj. Zaczynam ten blog po 1,5 tygodnia mojego pobytu w Kapsztadzie, bo dopiero teraz przyszła inspiracja i czas, by coś przemyśleć, wyciągnąć pierwsze wnioski. Ale nawet tak krótki okres tutaj był tak nasycony, że można o tym pisać bez końca. Kapsztad rozkochuje w sobie od pierwszego wejrzenia. Johannesburg, powiedzmy, nie rozkochał, bo my (razem ze mną leciała dziewczyna Irina, też z Czelabińska, teraz mieszkamy tu razem i zaprzyjaźniamy się) najpierw poleciałyśmy tam i wykonałyśmy szaloną przesiadkę w 1,5 godziny (błagam cię, nie powtarzaj tego, zdążyć jest prawie nierealne). Przy czym przed tym była przesiadka w Abu Zabi 14 (!!!) godzin i nie byłyśmy po prostu zmęczone, wyglądałyśmy jak zombie. Bagaż Iriny przyleciał do Kapsztadu dwa dni po nas. Tutaj takie rzeczy zdarzają się często. Witamy w RPA. Następną rzecz po prostu musisz przestrzegać, mój drogi czytelniku, kiedy znajdziesz się na lotnisku w Johannesburgu: NIKOMU NIE DAWAJ DO RĄK SWOJEJ KARTY POKŁADOWEJ (BOARDING PASS), NAWET JEŚLI CZŁOWIEK JEST W MUNDURZE I PRZYPOMINA PRACOWNIKA LOTNISKA. Kierowniczka naszego IEC, Ksenia, to niesamowita kobieta, przygotowuje do wyjazdu tak, jak mnie w życiu do niczego nie przygotowywali. Dlatego wiedziałam o takich ludziach, którzy zabierają twoją kartę pokładową, odprowadzają cię do bramki i nie oddają jej, dopóki nie zapłacisz. To Afryka, kochanie, dla nich jesteś jasnoskórym turystą z otwartą od afrykańskich piękności buzią i pełnym portfelem pieniędzy (nawet jeśli tak nie jest, sama tu leciałam, wiem). Miejscowi będą próbować wyciągnąć z ciebie pieniądze w każdy, uwierz mi, KAŻDY dostępny i niedostępny sposób. Ze mnie wyciągnąć pieniędzy nie zdołali, jestem surowym rosyjskim człowiekiem ;D tym bardziej, że na tym lotnisku nie będzie ci potrzebna żadna pomoc, jeśli po prostu będziesz patrzeć, co jest napisane na tabliczkach. Na lotnisku w Kapsztadzie wszystko nie było tak „wesoło” i spokojnie dowiózł nas do hostelu wujek z tabliczką z naszymi imionami. I właśnie w tym momencie, kiedy późnym wieczorem jechałyśmy z lotniska do miasta, zakochałam się w Kapsztadzie. W radiu na cały regulator grała Sia – Chandelier i po raz pierwszy zobaczyłyśmy światła nocnego Kapsztadu... Takie momenty wbijają się w twoje serce na zawsze. Nawet teraz słuchając tej piosenki mam gęsią skórkę i nocny Kapsztad przed oczami... I’m gonna liiiiive like tomorrow doesn’t exiiiiiiiiist... Tak, właśnie tak żyją mieszkańcy Kapsztadu - jednym pięknym słonecznym dniem.

АБАлександр БолдаковVIRUS666 · 25 paź 2011Czytaj

Więc zacznę od tego, że cześć wszystkim !!! Zaczynam swoją opowieść ))) Moja podróż zaczęła się od wejścia do samolotu w Ałmatach! Ostatni raz rozmawiałem ze wszystkimi, będąc jeszcze w swoim kraju )) i oto samolot nabiera prędkości i uuuuh, lecimy )) to był mój pierwszy lot samolotem!!! A w ogóle, to nigdy nie byłem dalej niż 200 km od swojego miasta ))) a tu nagle USA, inny kontynent, porwałem się z motyką na słońce!! Lot przebiegł pomyślnie, ale za wcześnie na radość, to była tylko przesiadka w Abu Zabi (ZEA). I przez całe 12 godzin włóczyliśmy się po lotnisku w oczekiwaniu na przesiadkę, wszystko tam zbadaliśmy, zdążyliśmy się nawet przespać! O tak, 12 godzin minęło, wsiadamy, startujemy i... 14 godzin siedzenia w fotelu przed nami... Ale nie było tak strasznie, serwis na wysokim poziomie (w dosłownym i przenośnym znaczeniu)))), Etihad to arabska linia lotnicza!! Każdy ma swój odtwarzacz DVD, filmy, muzykę, można nawet obejrzeć widok z kamer monitoringu na spodzie i przodzie samolotu!! I oto w oknie widać dla mnie inny świat, w szczególności Nowy Jork!!! Ale nie tak szybko, NY to nie jest punkt docelowy ))) przed nami jeszcze 16-godzinne oczekiwanie na przesiadkę!!!! Dobrze, że kupiliśmy bilety z wyprzedzeniem, wyszło 3 razy taniej )) Nowy Jork, Nowy Jork!!! Pierwsze wrażenia nie należą do najlepszych!! Na lotnisku wszystkie toalety brudne. Nie myśląc długo, postanowiliśmy późną nocą pojechać na Manhattan, w szczególności na Times Square!! Znowu, metro jest strasznie brudne. Szczegółowo przestudiowaliśmy, jak iść, na jaką linię metra wsiąść i oto -20 dolarów i jesteśmy na miejscu ))) Ale po tak długim locie nie było żadnego zachwytu, myślałem tylko o tym, żeby się porządnie wyspać! Więc nie będę skupiał się na NY, opowiem o nim później, na samym, samym końcu mojej podróży!! Po spacerze po Manhattanie znowu jesteśmy na lotnisku!! Po 2 godzinach błądzenia po terminalach w końcu znaleźliśmy miejsce do spania )))) I oto już rano, nasze wejście na pokład, znowu lecimy!!!! Wielkim smutkiem dla nas było to, że w samolocie nie było ani jednego telewizora i w ciągu 4-godzinnego lotu nawet nie nakarmili, a żeby kupić jedzenie, potrzebna była karta, której nie mieliśmy!! Byliśmy jak wszyscy porządni studenci z mnóstwem gotówki )))) P.S. Niestety, z NY nie ma w ogóle zdjęć, pendrive się zepsuł (((

RRomanMASTER_7 · 27 paź 2010Czytaj

Około pół roku temu usłyszałem o Work and Travel USA i zacząłem dowiadywać się coraz więcej o tym, czym to jest i co mnie czeka, jeśli pojadę w ramach tego programu. Oczywiście słyszałem głównie pozytywne opinie i recenzje, ale rozumiałem, że nie będzie to tak łatwe, jak wszyscy mówią. Po przeczytaniu wszystkich blogów i historii zdecydowałem się zarejestrować w tym programie. Oczywiście zwlekałem z tym i do agencji trafiłem dopiero w kwietniu. W tamtym czasie nie było już ofert pracy i powiedziano mi, że mogę jechać tylko wtedy, jeśli sam znajdę pracę. Oczywiście zacząłem szukać i znalazłem kilka opcji. Wypełniłem mnóstwo umów, wydałem mnóstwo pieniędzy i w końcu wezwano mnie do ambasady. Prawie się nie denerwowałem, bo byłem pewien, że odpowiem na wszystkie pytania konsula. W końcu otrzymałem J-1 Visa i kupiłem bilety. Nauka praktycznie się skończyła, a ja nie posiadałem się z radości, siedząc na spakowanych torbach. I oto nadchodzi długo wyczekiwany moment prawdy. Wsiadam do samolotu i wzbijam się w niebo! KURCZE, co to za FAJNE uczucie!!! Byłem zachwycony!!! Pierwszy lot trwał 4 godziny i wylądowaliśmy w Abu Zabi. Wyszedłem z lotniska, ponieważ miałem wizę, a tam czekała na mnie matka, której nie widziałem od półtora roku. Przesiadka trwała 14 godzin, dla mnie te godziny minęły jak minuty. Byłem w nowym hotelu na nowej wyspie! Ech, jak to było wspaniale! Rankiem wsiadam do samolotu i czeka mnie 14-godzinny lot do Nowego Jorku. Tak, to już było CIĘŻKIE! Pomimo dobrej obsługi i indywidualnego telewizora, byłem zmęczony tym lotem jak pies, ale pragnienie i poczucie ekscytacji były ponad wszystko i nie mogłem się doczekać, aż wyjdę do miasta. No i w końcu jestem w Nowym Jorku!!! Miasto wieżowców! Koniec pierwszej części... Ciąg dalszy nastąpi!