Assem Duisenbay Czym właściwie jest „dzisiaj”? Jakby kolejny niepozorny i niezapomniany dzień. Dzisiaj może być jednym z tych dni, kiedy nie chcemy nic robić. Przekonujemy siebie, że wszystko może poczekać do jutra, bo czasu jest jeszcze dużo. I nikt nie bierze pod uwagę faktu, że wszystko zaczyna się dzisiaj. Dzisiaj jest najważniejszym dniem w naszym życiu. Co będziemy robić, dokąd pójdziemy i kogo zobaczymy właśnie teraz. W naszym życiu wszystko dzieje się wtedy, kiedy jest to konieczne. Tak właśnie było, gdy dowiedziałam się o programie Work and Travel w zeszłym 2022 roku. Czas się poznać, nazywam się Assem Duisenbay. Jestem na 3. roku studiów na Uniwersytecie Sulejmana Demirela. O programie dowiedziałam się dość przypadkowo, od znajomej z naszego akademika. Jeździła ona dwa razy do Ameryki w ramach tego programu, a słuchając jej opowieści, doświadczeń zawodowych, przygód, a nawet trudności, byłam przepełniona emocjami, chciałam skakać z zachwytu i radości, i naszło mnie uczucie, jakbym zobaczyła światełko w tunelu, i w tym momencie zdecydowałam, że wezmę udział w tym programie. Byłam tak zainspirowana tą myślą, że zaczęłam szukać jeszcze więcej informacji, zapisałam się na wszelkie możliwe blogi, na konta ludzi biorących udział w programie “Work and Travel USA”, obejrzałam wszystkie części znanego ukraińskiego programu “Oryol i Reshka”. Przestudiowałam wszystkie warunki, z wielką radością opowiedziałam rodzicom i z takim entuzjazmem przekazywałam wszystkie informacje, które zgłębiłam przez ten czas. Moi rodzice wsparli mnie, ale wciąż mieli strach przed wypuszczeniem mnie samej do tak dalekiego kraju, ponieważ wcześniej nie miałam okazji być w innych krajach. Rodzice zgodzili się, ponieważ moje przyjaciółki też miały jechać i znaleźliśmy waszą dość znaną, z dobrymi opiniami i jakościową pracą agencję “International Exchange Center”, znaną również jako “CMO”. I nie było żadnych wątpliwości co do tego programu, ostatecznie zdecydowałam się wziąć udział. Ale w tym samym roku wygrałam darmowy grant na naukę w ramach programu wymiany studenckiej do Polski i nie mogłam wziąć udziału w programie. Byłam zaskoczona i szczęśliwa, ale jednocześnie do ostatniej chwili wahałam się przed wyborem, miałam mieszane uczucia, ponieważ odwiedzenie Ameryki, kraju nieograniczonych możliwości, wczucie się w ten klimat z amerykańskich seriali, poczucie tej magicznej atmosfery, amerykańskiego ducha ludzi i nieopisanej energii było moim marzeniem od dzieciństwa. Od 1. klasy podczas nauki angielskiego, aż do ukończenia szkoły, wielokrotnie czytałam o Ameryce, słuchałam zachodnich piosenek pop, studiowałam ich kulturę, tradycje, mentalność. I całe to zainteresowanie i entuzjazm do tego kraju przerodziły się w wielkie marzenie, i pojawił się u mnie cel, by nie tylko obserwować czyjeś życie, widzieć to wszystko z błyszczącej okładki, czy z ekranu telefonu, czy słuchać opowieści, ale odwiedzić ziemię możliwości, Amerykę, przeżyć wszystkie te momenty, sytuacje, przypadki, nawiązać kontakty z nowymi ludźmi, poszerzyć swoje horyzonty i uczyć się czegoś nowego każdego dnia. Jestem studentką 3. roku Uniwersytetu Sulejmana Demirela i, szczerze mówiąc, udział w wymianie nigdy nie wchodził w moje plany edukacyjne. Naprawdę do tej pory nie wiem, jak zostałam wciągnięta w to niesamowite doświadczenie; myślę, że to było swego rodzaju przeznaczenie i czuję się tak uprzywilejowana, że chwyciłam tę szansę obiema rękami! Dopiero po tym, jak otrzymałam potwierdzone miejsce na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza i zamówiłam bilety do Polski, nerwy zaczęły puszczać. Nagle zrozumiałam, że będzie to jedno z największych wyzwań, z jakimi kiedykolwiek musiałam się zmierzyć. Było strasznie, a jednocześnie ekscytująco myśleć o tym, że przez pół roku będę zagraniczną studentką, zwłaszcza że będzie to moje pierwsze doświadczenie samodzielnego pobytu z dala od swojego kraju. Obecnie przebywam w Polsce, w mieście Poznań i studiuję przez jeden semestr na Uniwersytecie im. Adama Mi
+9
