Sanya: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

КСКамиль Сайдашевkamil89 · 31 paź 2010Czytaj

29 lipca 2010 (9:50) Leżę teraz w łóżku. W końcu jednak złapałem anginę. W zeszły piątek odebrałem SSC i pojechałem do domu w NorthEast. W autobusie czułem się kiepsko. A następnego dnia bolało mnie gardło i głowa. Mimo to, żeby nie „spalić” swojego biznesu, poszedłem sprzedawać wodę. Był wielki upał i duży ruch – wynik 27 butelek w godzinę – beautiful. Potem tydzień chorowałem, płukałem gardło, leżałem, brałem tabletki przeciwzapalne – amerykańskie (Lanina). Szkoda, bo tydzień był bardzo gorący, 90-100F. W tym czasie chłopaki znaleźli pracę – Sanya i Andryukha w niedzielę z Lanną obsługiwali rosyjskie party – dostali po 60$. Potem z pracy Egora potrzebny był człowiek do krycia dachu (roofing) – Andryukha pojechał – wrócił, bo nie było pracy – obiecywali 100$. Wczoraj dostał 80$ za siding. Sanya wyjechał na 3 dni do hotelu nosić meble – moving. Ogólnie praca jest, wystarczy chcieć. Chciałem przełożyć datę wylotu na koniec sierpnia, ale postanowiłem na razie tego nie robić (70$ za zmianę w AirFrance). Chcę jeszcze tu pobyć, gdzieś pojechać, może nad ocean. Poza tym, dzisiaj czuję się dużo lepiej, więc myślę, że jutro zacznę znowu sprzedawać wodę) to jest super. Pod koniec sierpnia do Atlantic City. We wrześniu do Nowego Jorku na 3 dni. Przed wylotem. Skromnie – ale mnie cieszy.

КСКамиль Сайдашевkamil89 · 31 paź 2010Czytaj

02 lipca 2010 (19:43) Tak, noc była ciężka. Bardzo zimno, niewygodnie leżeć – w ogóle nie spałem! Nad ranem Sanya pojechał rowerem do chińskiego sklepu i przywiózł kartonowe pudła, żeby osłonić się przed zimnem – trochę pomogło. Na moim pudle było napisane "DO NOT FREEZE". Nie chcę już tak. Chcę ciepłe łóżko – zdrowie jest ważniejsze. Dzisiaj z Ilyukhą znowu jeździliśmy do centrum szukać pracy. Wypełnialiśmy ankiety, wszędzie wszystkich wypytywaliśmy. Wieczorem spotkaliśmy Rosjan. Jedna kobieta z Jarosławia, przeprowadziła się do USA 20 lat temu. Obiecała pomóc nam z mieszkaniem, pracą i radami. Wieczorem rozmawiałem z Francuzami – było wesoło. Dzisiaj będę spał w łóżku.

AAlexsadus · 31 lip 2010Czytaj

Lipiec dobiega końca:( Nowej pracy wciąż nie znalazłem, ale trafiłem na kolejną firmę przeprowadzkową, gdzie są sami Polacy i Białorusini! Poznałem tam Sedara, jest z Turkmenistanu, mieszka w USA od 2 lat i niedługo wraca do domu (żona, dzieci). Udało mu się wysłać do siebie do kraju 2 samochody!! U nich cła nie są takie jak u nas! 1000$ za auto:) Umówiłem się z nim, że pójdziemy do banku i pomoże mi otworzyć konto z bonusem 50$ !!! I z darmową obsługą!!! Eh... USA wszystko dla ludzi... jeszcze wpadłem na pomysł, żeby zrobić prawo jazdy, kosztuje to 10$) tylko trzeba znaleźć kogoś z autem, na którym będziesz zdawać egzamin z jazdy... Pod koniec miesiąca praca ruszyła, co pozytywnie wpłynęło na mój nastrój;) ostatnie zlecenia pracowałem z Afroamerykanami (niestety tamtych dni zapomniałem wziąć aparat), fajni z nich goście, na zdjęciu jest Stanley) On:) jest kierowcą i świetnie śpiewa!!! Fajnie jest pod koniec dnia pracy posłuchać go, delektując się widokiem okolic Chicago))) Jeszcze bez większych trudności wymieniłem rower! Nawet zardzewiały zamek wzięli )))) oddali pieniądze $$$$ Nowy kupiłem w Target - to hipermarket. Podwędziłem dobre siodełko))) Niedawno poszliśmy z Sanią (to mój sąsiad, jest z Irkucka) do china buffet - to coś w rodzaju restauracji-kawiarni ze szwedzkim stołem!!! Płacisz za wejście 8$ i jesz ile chcesz!!! Jedzenia tam mnóstwo, i różne sushi, i lody, i ciastka, i owoce morza, w skrócie, obżarliśmy się, Sanya aż zbladł hahaha Dzisiaj idę na Cynic!!!!! Ps Powoli zbieram $ na nowy bas!!!

ЭКЭкономист, Кризис, США или Джамшут в Америкеguest_15638 · 21 wrz 2009Czytaj

Ta strona odzwierciedla ostatni tydzień mojego pobytu w USA. Piszę już bez podziału na dni, bo połowę czasu spędziłem na nicnierobieniu, a tylko przez dwa dni coś robiłem. W skrócie, dla tych, którzy czytają dziennik po 6 dniach lub nic nie zrozumieli: przepracowałem 3 tygodnie, a szef wisi mi 1340 dolarów. Nie zamierza płacić, ale ja nie chcę się poddawać i chcę, żeby w tym kraju wszystko skończyło się dla mnie happy endem, więc czytajcie. Obdzwoniłem chłopaków i zapytałem, ile jest im winien; niektórzy odpowiedzieli, niektórzy w ogóle nie chcieli ze mną rozmawiać. Potrzebowałem wsparcia, kiedy będę z nim rozmawiał. Zadzwoniłem do Sanyi, powiedział, że jutro szef będzie na obiekcie i nigdzie nie wyjeżdża; zapłacił mu, żeby mi tak powiedział. Nie mam do niego żalu, potrzebował pieniędzy, a ja jestem tylko studentem, którego zna od 2 miesięcy. Zadzwoniłem do kilku innych chłopaków i postanowiliśmy się spotkać i wyjaśnić z nim sprawę. Ponieważ zależało mi na moich pieniądzach – nie jestem Mojżeszem i nie zamierzam prosić o wypłatę za 40-letnich facetów – potrzebowałem ich do jednej ciekawej sprawy. Miałem numer do prawnika, który zgodził się mi pomóc; w skrócie, jeśli do niego zadzwonię, to on z nim porozmawia, a to oznacza wezwanie do sądu i konieczność zapłaty, ale to tak na wszelki wypadek. Miałem też numer do organu, który pilnuje, żeby nie pracowali nielegalni; to ogromna kara dla pracodawcy, a ja znam tam mnóstwo nielegalnych i mam dowody, że u niego pracują. Kiedy rozmawiałem z nim o wypłacie, nagrałem tę rozmowę na dyktafon – przynajmniej jakiś dowód. W skrócie, uzbrojony po zęby, pojechałem na spotkanie z nim. Przyjeżdżam, patrzę, stoi jego samochód, zaczynają schodzić się chłopaki, Sanya z Tolyanem do nas dołączyli. Szef wychodzi, rozmawia przez telefon i widząc mnie z tłumem, rozłącza się z wielkimi oczami. „No cześć, Siergiej,” idę w jego stronę. „Jak leci, jak wakacje? Widzę, że wróciłeś wcześniej, żeby rozliczyć się z brygadą?” „Vańka, teraz igrasz z ogniem, nie zaczynaj tu awantur, szczeniaku.” „A może to ty igrasz z ogniem? Siergiej, w skrócie, masz teraz 2 wyjścia: 1., dajesz mi teraz pieniądze, idziemy razem pieszo do banku, wypłacasz ze swojego konta i rozliczasz się ze mną, 1340 dolarów, albo drugi wariant, ale radzę ci wybrać 1.” Spojrzał na Sanyę, któremu zapłacił, no to, co będzie między nimi dalej, to już nie moja sprawa. „Haha, jaki drugi wariant, jesteś w tym kraju nikim i nic nie możesz zrobić, a ja jestem legalny, więc spadaj do ojczyzny.” „No, nie chciałem tego robić,” wyciągam telefon. „Oto patrz, dzwonię właśnie do organów, które nie lubią, jak pracują nielegalni obywatele, patrz na ten tłum nielegalnych, Siergiej. Dalej dzwonię do Prawnika i wzywam cię do sądu, gdzie wypłacisz mi moje pieniądze + odszkodowanie moralne za nocną rozmowę, nagrania mam, nie martw się, sam rozumiesz, jaka fala na ciebie pójdzie.” Zamilkł i zrobił minę, jakby zaraz miał mi rozwalić głowę. „Dobra Vańka, jedziemy do Banku.” „Eee nie, idziemy RAZEM PIESZO do banku, jasne? Nie ufam takim ludziom jak ty.” Przeszliśmy 3 kwartały, wypłacił pieniądze i oddał mi, a na koniec powiedziałem: „Mam nadzieję, że kiedy Nowy Jork zatonie w 2012 roku, zdechniesz pierwszy,” i poszedłem na metro. W skrócie, potem nie było nic ciekawego, pojechałem z pieniędzmi do domu, gdzie bardzo mi się podoba. The End

ЭКЭкономист, Кризис, США или Джамшут в Америкеguest_15638 · 21 wrz 2009Czytaj

Dzień 38 W końcu telefon z agencji: „Dzień dobry Iwan, znaleźliśmy ci pracę na budowie, oto numer do majstra”. Zadzwoniłem, porozmawialiśmy, zapytał skąd jestem, powiedziałem, że z Ałtaju, on służył gdzieś w pobliżu, jest w Ameryce już 10 lat. Potem zapytał, czym się zajmowałem i co potrafię robić, a ja mówiłem tak długo, aż mnie zatrzymał i kazał podjechać pogadać. Przyjechałem, ogólnie rzecz biorąc, był to 40-letni zdrowy Ukrainiec. Powiedział, że później przydzieli mnie na budowę na Manhattanie, tam potrzebują pracowitych chłopaków, a na razie będę pracował tutaj. Zaprowadził mnie do wielkiej szlifierki i kazał zrobić 3 pokoje, a potem krawędzie małym ręcznym urządzeniem. Zacząłem pracę, po pierwszym pokoju podeszło do mnie 2 chłopaków, żeby się poznać, mieli po 25-27 lat, też Ukraińcy. Zapytali ze zdziwieniem: „Czy robiłeś to wcześniej? Szlifujesz lepiej niż nasz majster” (i rzeczywiście, kiedy zacząłem pracę, majster zrobił 1/3 pokoju, reszta była moja). Mówię: „Pierwszy raz”. „Skąd jesteś?” „Syberia, Kraj Ałtajski”. „O, jesteś Rosjaninem?” „No tak”. „Niesamowite, żeby Rosjanie tak pracowali, zwłaszcza na budowie, pierwszy raz widzę”. „A jak długo już tu jesteście?” „7 lat”. „A ja 2 miesiące”. „A ty po co chciałeś tu przyjechać? U was na Syberii pewnie zimno (i Ukraińcy dołączyli) przyjechałeś się ogrzać?” „Nie, żeby zobaczyć kraj, zarobić pieniądze”. „No, to prawda”. W każdym razie poznaliśmy się i zacząłem drugi pokój, potem trzeci. Przyjechał majster, zdziwiony, że wszystko zrobiłem w takim czasie i mówi: „Wania, brawo! Świetnie zrobiłeś! Teraz trzeba polakierować te pokoje, ale przedtem wszystko zamieść i odkurzyć”. Zrobiłem wszystko, on przyjechał, przyjął pracę, znowu zdziwiony, ogólnie rzecz biorąc, zapłaci za tygodniową pracę czekiem, pensja jest całkiem niezła. Pojechałem do domu, zjadłem i myślę, że niedługo się położę, jutro na 8 do pracy, pierwszy raz podoba mi się moja praca, nikt nie krzyczy, przeklinają, ale nie na mnie, zamknę drzwi, włączę słuchawki i do przodu. Ukraińcy mówią, że to bardzo ciężka praca tutaj, mówię im, żeby pojechali popracować w moim sklepie na Florydzie, tam jest ciężka praca. Dzień 39 Przyszedłem do pracy, teraz pracuję w parze z facetem o imieniu Sanya, trochę o nim: 50 lat, 2 dzieci 27 i 23 lata, ma wnuczkę, 10 lat w USA, pracuje tutaj, jeździ do domu, kupuje nieruchomości, wynajmuje, ostatni rok w USA, przeszedł Afganistan. Można z nim pracować, ale słyszę od niego bardzo mało rosyjskich słów, głównie przekleństwa, przy czym robi to sam do siebie. Czyli mniej więcej taki obraz, szlifowanie parkietu, Sanya: „Ach ty [cenzura] [cenzura] [cenzura] [cenzura] wszystko [cenzura] [cenzura]”. Włączam agregat, nic nie słychać, mija 20 minut, Sanya: „[Cenzura], żeby [cenzura] zastrzelił [cenzura] [cenzura]”. Tak cały dzień, zacząłem już brać ze sobą słuchawki, żeby włączać muzykę, kiedy wyłączam aparat, ogólnie rzecz biorąc, dzisiaj musiałem zeszlifować 4 pokoje i polakierować je, założyłem okulary, respirator i poszło. Ogólnie rzecz biorąc, proces pracy dla jednego pokoju jest taki: przechodzisz całkowicie wielkim kolajderem, potem po bokach i rogach małym, potem wszystko zamiatasz, odkurzasz 2 razy, najpierw pędzlem po bokach lakierem, a potem wielkim, jak powiedziałby Sanya [cenzura] całą resztę podłogi. Zrobiłem, wszystko posprzątałem, przyszedł Szef, pochwalił, poszedłem do domu. W domu Parviz pogratulował mi objęcia stanowiska budowlańca i powiedział, żebym wystrzegał się Ukraińców, bo to niezłe szuje, mogą wrobić w pracy, krótko mówiąc, dużo rzeczy, których nie potrzebuję, miał już doświadczenie w pracy z nimi. Przy czym nie pierwszy raz mi to mówią, więc staram się z nimi nie kontaktować, żeby nic się nie stało. Posiedziałem przy komputerze i poszedłem spać, nie miałem siły nigdzie iść na spacer.

EExchangeexchangeiec · 29 maj 2009Czytaj

Droga do Houston, Nowy Meksyk 7 września 4 rano - jestem w tym mieście o trudnej nazwie. Jak powiedział Sanya, nie ma tu nic do roboty, czas goni, a autobus o 5:30 jest wygodny. Trochę pochodziłem po nocnym mieście, decyzja zapadła - jadę do Houston. 11:15 rano - jestem w Amarillo. Według biletu - godzina postoju, zmiana autobusu. W rzeczywistości - spóźniliśmy się 10 minut, autobus odjechał. Będziecie musieli poczekać 6 godzin na następny. W końcu nie czekałem i pojechałem przejeżdżającym po 3 godzinach (jechał z Denver), ludzi znowu mnóstwo. O 2 w nocy jestem w Dallas, pochodziłem, zrobiłem zdjęcie fajnego zielonego wieżowca. W efekcie, 20 godzin po tym trudnym mieście, przejechawszy przez trzecie na mojej drodze Buffalo, rano 8 września jestem w Houston.