Որտեղ եմ ապրել՝ Holiday Jones Hostel Ես 8 ժամ ավտոբուսով ճանապարհորդեցի Օհայո նահանգի Կոլումբուս քաղաքից դեպի իմ երազանքների քաղաք՝ Greyhound ընկերության ավտոբուսով։ Ինձ դուր եկավ նրանց հետ ճանապարհորդելը, ավտոբուսները հարմարավետ են, հազվադեպ են լինում լեփ-լեցուն, ուղևորությունը էժան է, և կարելի է ընտրել ցանկացած տեղ, ինչպես նաև օգտվել կենսազուգարանից ընթացքի ժամանակ։ Անպայման ձեզ հետ վերցրեք բաճկոն կամ ջեմպեր, քանի որ ավտոբուսներում շատ ցուրտ է լինում օդորակիչի պատճառով։ Ընդհանրապես, պատրաստ եղեք, որ բոլոր հասարակական վայրերում, տրանսպորտում, տաքսիներում օդորակիչը հաճախ աշխատում է լրիվ հզորությամբ։ Ես արդեն գրել էի, որ պետք չէ մեծ ճամպրուկ վերցնել, այնպես որ ինձ համար իմ ճամպրուկով, անիվավոր պայուսակով և ուսապարկով տեղաշարժվելը անհարմար էր, քանի որ մետրոպոլիտենը բացարձակապես նախատեսված չէ ուղեբեռով մարդկանց համար՝ ոչ վերելակներ, ոչ շարժասանդուղքներ, միայն աստիճաններ։ Եթե դուք կանգ կառնեք նույն հոսթելում, նկատի ունեցեք, որ այնտեղ վերելակներ չկան, ադմինիստրատորն օգնեց ինձ բարձրացնել ճամպրուկը (ես թեյավճար չտվեցի, նույնիսկ չգիտեմ՝ պե՞տք էր, թե՞ ոչ)։ Հոսթելը մաքուր է, լոգասենյակը հարկի համար ընդհանուր էր, բայց ներսից փակվում էր։ Հիասթափեցրեց երկհարկանի մահճակալի վերին հարկում վարդակի բացակայությունը։ Ասել, որ երազում էի լինել այս քաղաքում՝ նշանակում է ոչինչ չասել։ 12 տարեկանից հիշողությանս մեջ կա ընկերոջս ավագ քրոջ լուսանկարը, ով մեկնել էր Նահանգներ դեռևս 2008 թվականին Work and Travel ծրագրով, որի մասին ես այն ժամանակ ոչինչ չգիտեի։ Լուսանկարում՝ նա, երկնաքերեր և անհասկանալի հայելային օբյեկտ՝ լոբի... Այդ պահին ես այրվող ցանկություն զգացի լինել հենց այդ քաղաքում և հենց այդ վայրում, ես բառացիորեն լուսանկարում տեսա ինձ... Այս ամբողջ ընթացքում ես վստահ էի, որ մի օր ես կգամ այս քաղաք և կտեսնեմ դրա անհասկանալի ֆուտուրիստական խորհրդանիշը։ Տեղավորվելուց հետո առաջին գործս եղավ գնալ Millennium Park, հենց այնտեղ՝ Չիկագոյի կենտրոնում, գտնվում է ամենահայտնի տեսարժան վայրը՝ Cloud Gate-ը։ Ճանապարհին ինձ թվում էր, որ շատ շուտով լուսանկարը, որն արդեն բավականին մշուշոտ էր հիշողությանս մեջ, շուտով իրականություն կդառնա, միայն թե դրա վրա ես կլինեմ։ Երբ ես այն տեսա կենդանի՝ ժպիտիս սահման չկար, չէի կարող հավատալ, որ այս ամենը երազ չէ։ Բայց դա այդպես էր, ինչից ես փայլում և լուսավորվում էի։ Շատերին տարօրինակ կթվա հասարակական քանդակի նկատմամբ նման հիացմունքը, բայց ինձ համար այդ պահին դա նշանակում էր միայն մեկ բան՝ երազանքները կատարվում են։ Հաջորդ առավոտը մառախլապատ էր, ես մտածում էի, որ դա ինձ կխանգարի այցելել Willis Tower-ի 103-րդ հարկի դիտահարթակ, ուստի ես գնացի Միչիգան լիճ։ Ճանապարհին ինձ զարմացրեց լճին մոտ գտնվող այգիներում ազատ զբոսնող բադերի և ճայերի քանակը, ինչպես մեր քաղաքներում աղավնիները։ Լիճը շատ մաքուր և կապույտ էր, ինչը անսպասելի էր քաղաքային պայմանների համար։ Չիկագոն հանցագործության պատրանք ունեցող քաղաք է։ Ինչո՞ւ։ Որովհետև երբ լսում ես դրա մասին, Ալ Կապոնեի անձը հայտնվում է գլխումդ, իսկ անձամբ ես անմիջապես հիշում եմ ռուսական «Եղբայր-2» ֆիլմը, որի գործողությունները ծավալվում են Չիկագոյում։ Ֆիլմի երաժշտությունը հնչում էր ականջակալներիս մեջ և ուղեկցում էր իմ բոլոր զբոսանքները այս քաղաքում՝ ստեղծելով հատուկ տրամադրություն և տպավորություն, որ ես այստեղ եմ՝ բոլորովին անծանոթ քաղաքում, ոչ թե մենակ, ինչպես գլխավոր հերոսը, և Չիկագոն ինձ օտար չէ։ Բայց դա արդեն մեկ այլ ֆիլմի սյուժե է։ Կեսօրին մոտ մառախուղը ցրվեց, և ես իրականացրեցի մտադրությունս՝ բարձրացա դիտահարթակ։ Այնտեղից տեսարանը տպավորիչ է, նույնիսկ չես հավատում և չես զգում, որ այդքան բարձր ես, իհարկե, եթե չես վախենում բարձրությունից։ Թափանցիկ հատակով պատուհանները, որոնք դուրս են գալիս շենքից, լուսանկարվելու համար այնքան հայտնի վայր են, որ այցելուներին հատկացվում է ընդամենը 60-90 վայրկյան՝ կախված ընկերությունում մարդկանց քանակից։ Այն, ինչ ինձ դուր է գալիս նման զբոսաշրջային վայրերում՝ լավ հուշանվերներն են՝ գեղեցիկ, օրիգինալ, որակյալ, մի փոքր ավելի թանկ՝ դե ի՞նչ, ի՞նչ է եղել։ Հաջորդ օրվա երեկոյան ես գնացի ռազմածովային նավահանգիստ։ Մուտքն անվճար է, իսկ այնտեղից տեսարանը միլիոն դոլար արժե՝ գեղեցիկ, գիշերային քաղաքը՝ լույսերի մեջ փայլող։ Նայեք դրան դիտանիվից՝ զգացողությունները աննկարագրելի են։ Երեք օր
+2
