Дзе я жыла: Holiday Jones Hostel Да горада маёй мары я дабіралася 8 гадзін аўтобусам з Каламбуса, штат Агаё, транспартнай кампаніяй Greyhound. Мне спадабалася падарожнічаць з імі, аўтобусы зручныя, рэдка калі поўныя, паездка танная і можна выбраць любое месца, а таксама скарыстацца бія-туалетам падчас руху. Абавязкова вазьміце з сабой куртку ці кофту, паколькі ў аўтобусах вельмі холадна з-за кандыцыянера. Наогул будзьце гатовыя, што ва ўсіх грамадскіх месцах, у транспарце, таксі часта на поўную магутнасць працуе кандыцыянер. Я ўжо пісала, што не варта браць вялікі чамадан, так вось мне з маім чамаданам, сумкай на колах і заплечнікам было нязручна перасоўвацца, таму што метрапалітэн абсалютна не прадугледжаны для людзей з багажом: ні ліфтаў, ні эскалатараў, толькі лесвіцы! Калі вы будзеце спыняцца ў тым жа хостэле, майце на ўвазе, што там няма ліфтаў, адміністратар дапамог мне падняць чамадан (я не дала чаявыя, нават не ведаю, ці трэба было, ці не). Хостэл чысты, ванная пакой была агульнай на паверх, але зачынялася знутры. Засмуціла адсутнасць разеткі на верхнім ярусе двухспальнага ложка. Сказаць, што марыла пабываць у гэтым горадзе - не сказаць нічога. З 12 гадоў у памяці фатаграфія старэйшай сястры майго сябра, якая з'ехала ў штаты ў далёкім 2008 па праграме Work and Travel, пра якую я тады нічога не ведала. На фатаграфіі: яна, вышынныя будынкі і незразумелы люстраны аб'ект - боб... У той момант я адчула пякучае жаданне пабываць у тым самым горадзе і ў тым самым месцы, я літаральна ўбачыла на фатаграфіі сябе... Увесь гэты час я была ўпэўнена, што аднойчы я прыеду ў гэты горад і ўбачу яго незразумелы футурыстычны сімвал. Першай справай пасля засялення я адправілася ў Millennium Park, менавіта там, у самым цэнтры Чыкага, размешчана самая папулярная славутасць - Cloud Gate. Па дарозе мне здавалася, што зусім хутка, фатаграфія, ужо даволі размытая ў маёй памяці, вось-вось стане рэальнасцю, толькі на ёй буду я. Калі я ўбачыла яго нажыва - маёй усмешцы не было межаў, я не магла паверыць, што ўсё гэта не сон. Але гэта было так, ад чаго я ззяла і свяцілася. Многім здасца дзіўным такое захапленне грамадскай скульптурай - але для мяне ў той момант гэта азначала толькі адно - мары здзяйсняюцца! Наступная раніца выдалася туманнай, я думала, што гэта перашкодзіць мне наведаць аглядальную пляцоўку на 103 паверсе ў Willis Tower, таму я адправілася да возера Мічыган. Па дарозе мяне здзівіла колькасць качак і чаек, якія свабодна гулялі ў бліжэйшых да возера парках, як у нас галубы ў гарадах. Возера аказалася вельмі чыстым і блакітным - што было нечакана для гарадскіх умоў. Чыкага - горад з ілюзіяй крыміналу. Чаму? Таму што калі чуеш пра яго, асоба Аль Капонэ ўсплывае ў галаве, а асабіста мне адразу ўспамінаецца расійскі фільм Брат-2, дзеянні якога разгортваюцца ў Чыкага. Музыка з фільма гучала ў навушніках і суправаджала ўсе мае прагулкі па гэтым горадзе, ствараючы асаблівы настрой і ўражанне, што я тут, у зусім незнаёмым горадзе, не адна, як галоўны герой, і Чыкага мне не чужы. Але гэта ўжо сюжэт для іншага фільма. Бліжэй да поўдня туман рассеяўся і я ажыццявіла задуманае - паднялася на аглядальную пляцоўку. Від адтуль - уражвае, нават не верыцца і не адчуваецца, што ты так высока, вядома, калі не баяцца вышыні. Вокны з празрыстай падлогай, якія выступаюць з будынка, настолькі папулярнае месца для фатаграфій, што наведвальнікам выдзяляецца ўсяго 60-90 секунд у залежнасці ад колькасці людзей у кампаніі. Што мне падабаецца ў такіх турыстычных месцах - добрыя сувеніры: прыгожыя, арыгінальныя, якасныя, крыху даражэйшыя - ну і што?!
+2
