Ամեն ինչից մի փոքր Cape May-ը փոքրիկ հարմարավետ առողջարանային քաղաք է, որը հանդիսանում է New Jersey նահանգի ամենահարավային կետը և գտնվում է Ատլանտյան օվկիանոսի ափին: Վիքիպեդիայի տվյալներով՝ 2010 թվականի դրությամբ Cape May-ի բնակչությունը կազմում է 3,6 հազար մարդ: Բայց ամռանը այդ թիվը սովորաբար հասնում է 40 հազարի, և դա իսկապես ճիշտ է: Travel Channel ամսագրի վարկածով՝ Cape May-ը մտնում է ԱՄՆ-ի լավագույն 10 լողափերի մեջ: Առաջին անգամ կանգնելով օվկիանոսի ափին՝ բռնում ես քեզ այն մտքի վրա, որ հմայված նայում ես ջրային հզոր տարերքին և պարզապես վայելում ես պահը: Սա հնարավոր չէ բառերով փոխանցել, թեև, իհարկե, դա չի համեմատվի առաջին անգամ տեսած ԻՍԿԱԿԱՆ New York-ից ստացած տպավորությունների հետ: Բայց այդ մասին մի փոքր ներքևում: Ատլանտյան օվկիանոսի գեղեցկությունը Տունը, որտեղ մենք ապրում էինք Մենք ապրում էինք քաղաքից դուրս, վարձակալել էինք սենյակ ամառային պատշգամբում՝ չորս հոգու համար: Ինձ հաջողվեց աշխատել Cape May-ի լավագույն ռեստորաններից մեկում՝ 410 Bank street restaurant-ում: Աշխատանքի էինք գնում հեծանիվներով: Ես աշխատում էի kitchen prep դիրքում՝ ռուսերեն ասած՝ խոհանոցի օգնական: Աշխատանքս կայանում էր բանջարեղենի, մրգերի մաքրման և կտրատման, աղցանների պատրաստման, ծովախեցգետինների մաքրման մեջ: Աշխատանքն ինձ դուր էր գալիս: Բայց միևնույն ժամանակ, կային որոշ դժվարություններ՝ անկեղծ ասեմ, որ մինչ այդ ես, սկզբունքորեն, դանակը ձեռքիս մեջ լավ չէի պահել: Շեֆը պահանջում էր առաջադրանքների արագ և հստակ կատարում: Ստիպված էի ամեն ինչ արագ սովորել, և այդ պատճառով առաջին շաբաթը ինձ համար դարձավ տոկունության և համբերության շատ լուրջ քննություն, որը (իմ կարծիքով) ես բավականին լավ հանձնեցի: Ռեստորանում ես աշխատում էի տարբեր երկրներից եկած մարդկանց հետ՝ Սերբիա, Պուերտո Ռիկո, Ռումինիա, Իտալիա, Ռուսաստան: Աշխատանքի ժամանակ հիմնականում խոսում էի անգլերենով: Սա ոչ միայն տարբեր մենթալիտետ ունեցող մարդկանց հետ շփման լավ փորձ էր, այլև հիանալի պրակտիկա իմ անգլերենի համար և բառապաշարի համալրում: Առաջին երկու շաբաթը ստիպված էի ընթացքում սովորել մթերքների անունները և հիշել, թե որտեղ և ինչ է գտնվում խոհանոցում, ստիպված էի երկու, երեք, նույնիսկ ավելի անգամ վերահարցնել: Հարկ է նշել, որ շեֆը բարյացակամ էր, միշտ պատրաստ էր բացատրել և օգնել: Իմ եզրակացությունը՝ պետք չէ վախենալ նրանից, որ դու ինչ-որ բան սխալ կանես, և որ քեզ դրա համար կհեռացնեն աշխատանքից: Ամերիկացիները շատ բարյացակամ, բաց մարդիկ են, պատրաստ են լսել քեզ և օգնել խոսքով ու գործով: Գլխավորը՝ լինել աշխատասեր, ինքնավստահ և պարզապես հավատալ, որ ամեն ինչ կստացվի: Որոշ ժամանակ անց ես հստակ գիտեի, թե ինչ և ինչպես պետք է անեմ, և շեֆը դա գնահատում էր, ինչն էլ ազդեց մեր աշխատավարձի բարձրացման վրա: Սկզբում ես վաստակում էի 9.5$ ժամում, այսպես ասած՝ փորձաշրջանում էի: 3 շաբաթ անց իմ աշխատավարձը բարձրացրին մինչև 10$ ժամում: Ես փորձում էի ամեն օր առավելագույնս ներդնել, աշխատում էի պայմանագրով նախատեսված 8 ժամից ավելի: Ուզում եմ նաև ասել, որ մեր ռեստորանում կային այսպես կոչված overtime: Շաբաթական 40 ժամից ավելի աշխատելուց հետո մենք ստանում էինք յուրաքանչյուր overtime ժամի համար 15$ ժամում, ինչը, իհարկե, չէր կարող չուրախացնել: Իսկ հիմա մի քանի խոսք երկրորդ աշխատանքի մասին: Երկրորդ աշխատանքում ես նույնպես աշխատում էի ռեստորանում: Blue Rose ռեստորանը՝ Google ծառայության տվյալներով, 2016 թվականին մտել է Cape May-ի լավագույն 5 ռեստորանների մեջ: Ես աշխատում էի dish-washer դիրքում, ինչը, իմ կարծիքով, ուսանողների շրջանում ամենաչսիրվածներից մեկն է: Իմ աշխատանքային օրը առաջին ռեստորանում սկսվում էր 8 a.m.-ին և ավարտվում 5 p.m.-ին, այնուհետև երկրորդում՝ 5 p.m.-ից մինչև 12 p.m.: Ես շաբաթվա մեջ մեկ հանգստյան օր ունեի, շատ հազվադեպ՝ երկու: Մի շաբաթ նույնիսկ ստիպված եղա աշխատել բոլոր յոթ օրերը: Blue Rose-ում dish-washer դիրքում ես աշխատել եմ ավելի քան 2 ամիս, և դա յուրօրինակ ռեկորդ էր, որովհետև մինչ այդ ոչ ոք այդքան ժամանակ չէր աշխատել այդ դիրքում: Անկեղծ ասած, բավականին ծանր էր, քանի որ ամբողջ օրը «ոտքի վրա» էի: Ամենաշատը պակասում էր բանալի՝ քունը՝ քնում էինք օրական 4-5 ժամ: Բայց ես ինքս ինձ ապացուցեցի, որ կարող եմ և գիտեմ: Մեր աշխատանքում լինում էին նաև զվարճալի դեպքեր: Ընկերոջս հետ միասին (Blue Rose-ում մենք երկուսով էինք աշխատում) պետք է բ
+3
