Ժամանակն է ինչ-որ կոնկրետ բան ասել և պատմել նաև քաղաքի մասին։ Ես գրագողությամբ չեմ զբաղվում, ուստի կմեջբերեմ Իվան Զգերսկու ուղեցույցից հատվածներ, որոնք, իմ կարծիքով, ամենահետաքրքիրն ու կարևորն են։ «Հարավաֆրիկյան Հանրապետության ամենահին քաղաքը գտնվում է Կապի թերակղզու գագաթին և ավարտվում է Բարեհուսո հրվանդանով։ Այնտեղից էլ առաջացել է անվանումը՝ սկզբում պարզապես Կաապ (հոլանդերեն՝ հրվանդան), հետո՝ Կաապստադ, և վերածվեց անգլերեն Քեյփթաունի։ Քաղաք-հրվանդան, հրվանդան-քաղաք։ Հոլանդացիներն այստեղ ժամանեցին 1652 թվականի ապրիլին՝ երեք հարյուր նավաստի՝ Յան վան Ռիբեկ անունով հրամանատարի գլխավորությամբ։ Նավաստիները զինված էին, բայց որպես այդպիսին զինվորականներ չէին։ Նրանք Հոլանդական Արևելահնդկական ընկերության (VOC) ծառայողներ էին՝ 25 տարվա պայմանագրով։ Նրանց հանձնարարված էր ստեղծել բեռնափոխադրման կետ՝ ընկերության նավերը սննդամթերքով և քաղցրահամ ջրով ապահովելու համար։ Վայրն ընտրեցին հսկայական հարթ լեռան լանջին, որն անվանեցին Սեղան-լեռ (Table Mountain)։ Այն պաշտպանում էր քամուց և ապահովում էր բնակավայրի համար անհրաժեշտ քաղցրահամ ջուրը։ Նրա լանջերը ծածկված էին դարավոր կարծր փայտանյութ ունեցող ծառերով։ Դրանցից անմիջապես սկսվեց փայտե ամրոցի կառուցումը՝ գիշատիչներից ժամանակավոր պաշտպանության համար։ 1666 թվականին դրվեց նոր, քարե ամրոցի (Castle of Good Hope) հիմքը, որը կանգուն է մինչ օրս՝ որպես թանգարան և նահանգային պաշտպանության նախարարություն։ Սա Հարավաֆրիկյան Հանրապետության ամենահին պահպանված եվրոպական կառույցն է։ Վայրի է պատկերացնել, բայց այն փորձել են քանդել երեք անգամ, և նույնիսկ հաջողվել է մասամբ ավերել։ Արդյունքում ստիպված եղան ամրոցը հայտարարել հնության հուշարձան՝ փրկելով այն հերթական առևտրի կենտրոնի ճնշման տակ անհետանալուց։ Քեյփթաունում ժամանողներին անմիջապես շատ բան է ապշեցնում։ Քաղաքի տպավորիչ տեսարանը, որը տարածվում է Ատլանտյան օվկիանոսի Սեղանաձև ծովածոցի երկայնքով՝ երկինք սլացող Սեղան-լեռան տակ։ Այն նաև ամենասպիտակն է (իր բնակիչների մաշկի գույնով) Հարավաֆրիկյան Հանրապետության բոլոր մեծ քաղաքներից։ Քաղաքը ժամանակակից է, բայց կոմպակտ, ամբողջ գործարար կենտրոնը կարելի է շրջել մեկ ժամում։ Այն բաժանված է Սթրենդ (Strand) փողոցով, որի երկայնքով նախկինում անցնում էր լողափը։ 1960-ականներին սկսվեց զանգվածային շինարարություն, երբ օվկիանոսից հետ էին խլում ամբողջական հեկտարներ՝ բարձրահարկ շենքեր կառուցելով այնտեղ, որտեղ նախկինում ջուր էր։ Փողոցը բաժանում է երկու քաղաք՝ հինը, որը կառուցվել է անգլիացիների օրոք՝ 1806 թվականից սկսած, և ժամանակակիցը՝ անցյալ դարի 60-ականներից հետո։ Ուղղահայաց այն հատվում է կենտրոնական փողոցով։ Ժամանակին դա ջրանցք էր, բայց բնակչության աճի հետ այն սկսեցին օգտագործել կեղտաջրերի արտահոսքի համար, և ամառային օրերին քաղաքի վրա գարշահոտություն էր տարածվում։ Ջրանցքը փակեցին, և ջուրն այժմ խողովակներով հոսում է օվկիանոս։ Կենտրոնական փողոցը Սթրենդ փողոցով բաժանված է երկու կեսի՝ Ադերլի Սթրիթ (Adderley Street) և Հերենխրախտ (Heerenchracht)։ Նրա վերին կեսն անցնում է հին մասով, իսկ Սթրենդից հետո այն դառնում է Հերենխրախտ՝ Ջենթլմենների զբոսավայր։ Այնտեղով շարժվելն ավելի լավ է սկսել ներքևից՝ օվկիանոսից։ Կանգնեք մեջքով դեպի նավահանգիստը։ Առջևում կենտրոնական փողոցն է։ Այն սկսվում է առաջին պորտուգալացի ծովագնացի հուշարձանով, ով ոտք է դրել հրվանդանի վրա, որը հետագայում դարձավ Բարեհուսո հրվանդան։ Բարտոլոմեու Դիաշը (Bartolomeu Dias) 1488 թվականին այն անվանեց Փոթորիկների հրվանդան և այդ մասին պատմեց ամբողջ աշխարհին։ Ոչ հեռու կան ևս երկու հուշարձան՝ քաղաքի հիմնադիր Յան վան Ռիբեկին (Jan Van Ribeeck) և նրա կնոջը՝ Մարիային։ Առաջին բնակավայր հիմնադիրը բերել էր իր հետ կնոջը և փոքր երեխային։ Հաջողությամբ հիմնելով քաղաքը՝ վան Ռիբեկը ստացավ Ճավա կղզու նահանգապետի պաշտոնը, որտեղ էլ մահացավ։ Ձախ կողմում երկաթուղային կայարանն է՝ այնտեղից գնացքներ են մեկնում ամբողջ երկրով և դրանից դուրս։ Այստեղ է կանգնած հայտնի «Կապույտ էքսպրեսը» (Blue Train) և «Ռովոս» գնացքը՝ երկու շքեղ հյուրանոց անիվների վրա, որոնք զբոսաշրջիկներին տեղափոխում են Աֆրիկայով։ Այնուհետև փողոցը հատվում է Սթրենդի հետ և ստանում Ադերլի անունը։ Սա քաղաքի հին մասն է։ Նայեք հայտնի ծաղկի շուկային, որն աշխատում է բոլոր օրերին և շուրջօրյա։ Այստեղ դուք կարող եք տեսնել հազվագյուտ պրոտեաներ (Protea), որոնք աճո
+2
