Куінс: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

MKMeruyert Khamzabayeva1 лют 2015 г.Чытаць

Добры час :) Аэрапорт Алматы. 2 чэрвеня. 9 раніцы. Ніколі не ўяўляла сабе, як гэта — паляцець зусім далёка ад родных, на іншы канец свету. І ўсё ж мая мара спраўдзілася — я за некалькі метраў ад пашпартнага кантролю! Унутраная барацьба радасці і смутку не пакідала мяне да першага кроку на трап самалёта. Вось яно! Наперад за сваёй амерыканскай марай! :) Маёй спадарожніцай стала сяброўка дзяцінства, якая і была ініцыятарам нашага падарожжа. Яшчэ ў сакавіку хлопцы з запаветнага NYC, якія выпадкова апынуліся ў падпісчыках Instagram, ласкава прапанавалі сустрэць нас пасля прылёту. Небяспечна, рызыкоўна? Магчыма, але гэта былі свае людзі, землякі. І вось, адчайна праспаўшы ўвесь пералёт, у чаканні бяссонных прагулак па начным "горадзе мараў", мы нарэшце прыбылі. Шчыра кажучы, не чакаючы ўбачыць новаспечаных гідаў. Але тут адчыняюцца дзверы, і двое задыханых хлопцаў аглядаюць хол аэрапорта... Не паспелі мы выйсці з будынка, як у нос ударыў зусім новы пах: цяжкі, але нібы родны. Нью-Ёрк распасцёр вячэрнія абдымкі. Вядома, па дарозе мы не маглі паверыць сваім вачам: хмарачосы, будынкі, людзі, трасы, Бруклінскі мост... Як бы падрабязна я ні апісала, у кожнага ўзнікне свой букет захопленых эмоцый :) Пункт прызначэння: рэстаран. Цалкам нечакана было, прыехаўшы ў Амерыку, убачыць меню на рускай і кубкі з нацыянальным арнаментам :) Так, гэта ўсё Бруклін. Не паспеўшы засумаваць па "сваёй" ежы, мы здзівіліся, чаму менавіта сюды. Адказам стала: "Да канца лета вы пачнеце вар'яцець без нашых страў". Паціснуўшы плячыма, мы не сталі спрачацца. Разышоўшыся з хлопцамі, мы ўзялі таксі ў напрамку Manhattan... Праязджаючы па авеню, усыпаных сотнямі крам і кафэ, я моўчкі дзівілася таму, наколькі ўсё здаецца знаёмым... Напэўна, ва ўсіх было такое адчуванне? Відаць, гэта ўсё ўплыў галівудскіх фільмаў. Прагуляўшыся, мы даволі стаміліся і паехалі ў гатэль раёна Queens. На раніцу мы праспалі сняданак у гатэлі і адправіліся ў бліжэйшую прадуктовую краму. Як люба воку было бачыць маленькія, яркія і такія ўтульныя домікі ўздоўж вуліцы. Але Queens — раён больш "афраамерыканскі", таму спачатку было крыху страшна. Каб пазбегнуць жылля на ўскраіне горада, браніруйце гатэлі і хостэлы загадзя. Да Манхэтэна на метро мы дабіраліся каля гадзіны. Але кожны раз, вяртаючыся пасля велізарнага мегаполіса ў свой адасоблены і ціхі раён, адчувалі сябе як дома :) Наступныя два дні ў NY былі праведзены ў яднанні з самім горадам і яго жыхарамі. Свабодны і прыязны менталітэт амерыканцаў падкупіць сэрца жыхара любой постсавецкай дзяржавы. А гэта вельмі падбадзёрвае :) Выключаючы падрабязнасці пра вывучэнне Нью-Ёрка, дадам, што мы былі ў пошуках адносна танных білетаў на greyhound да прыбярэжнага гарадка Myrtle Beach, SC. Паўтаруся, браніруйце ўсё загадзя. Білет знойдзены! 75$, 15 гадзін, 4 перасадкі. Улічваючы шалёны рытм жыцця ў NY, амаль усю дарогу ў аўтобусе мы мірна спалі.

LKLyudmila Kovalevamila_kovaleva · 15 кас 2011 г.Чытаць

Каля 11-й раніцы 29 ліпеня мы такі даляцелі да аэрапорта JFK жывыя і здаровыя... Скажу шчыра, я доўга ўяўляла сабе гэты момант, калі буду выходзіць з самалёта і рабіць свае першыя крокі ў Нью-Ёрку, пракручвала ў галаве песню Jay-Z і Alicia Keys) Але насамрэч усё было не так чароўна і хвалююча, бо ўсё, пра што я магла думаць, было: “Божа мой, мы ў Амерыцы, на зусім іншым мацерыку, так далёка ад дома! Што нам рабіць?!”) Але Бог усё не адказваў, і ў мяне ўсялялася ўсё больш панікі і хвалявання) Думаю, што кожны, хто едзе па праграме Work and Travel, чакае ад гэтага чагосьці грандыёзнага і нерэальна-афігеннага... Хачу адразу папярэдзіць такіх жа летуценнікаў, як і я, і апусціць іх з нябёсаў на зямлю: Амерыка — гэта не іншая планета, і жывуць там такія ж звычайныя людзі, як і мы з вамі (ну можа толькі крыху дзіўныя, ды і то, толькі спачатку... потым вы прывыкнеце і станеце такімі ж, як і яны)) Ды і паветра там, дарэчы, такое ж, і неба ніколькі не блакітнейшае за наша... Пішу гэта, таму што сама думала, што ў ЗША нават дыхацца будзе неяк па-асабліваму.) Ну, увогуле, прыляцелі мы ў JFK, забралі свае багажы і пайшлі праходзіць праверку. Там мілы дзядзечка паглядзеў нашы дакументы, уляпіў нам у пашпарт форму I-94 (маленькую паперку, якую вам ніяк нельга згубіць, а калі будзеце адлятаць, абавязкова трэба яе аддаць) і пажадаў нам удала правесці лета. Пасля гэтага мы радасныя пабрылі шукаць прадстаўнікоў ад нашага агенцтва, каб тыя падказалі нам, як дабрацца да аўтобуснай станцыі Port Authority. На наша вялікае расчараванне, мы даведаліся, што паколькі мы прыляцелі ў канцы чэрвеня, прадстаўнікі з нашага агенцтва ўжо нікога не сустракалі... І тут жа да нас падбег рускі дзядзечка-імігрант, які вырашыў пажывіцца на бедных, згубленых студэнтках. Ён пачаў прапаноўваць нам розныя паслугі амаль “задарма”, але мы яму міла адмовілі і пайшлі на вуліцу. Там мы ўбачылі хлопца, з якім ляцелі разам у самалёце, і ён нам параіў сесці на Shuttle Bus, які ўжо амаль адыходзіў. Гэты вось Shuttle Bus давёз нас за 18 баксаў да Port Authority. Пакуль мы ехалі да нашай станцыі, мне як-нікак удавалася стрымліваць свае эмоцыі... Само JFK знаходзіцца ў раёне Queens, а там, шчыра кажучы, глядзець было асабліва няма на што. Але вось, як толькі мы ўехалі на Manhattan, я нібы апынулася ў серыяле “Сэкс у вялікім горадзе”. Жыццё ў гэтым горадзе не проста цячэ, яно кіпіць... усюды натоўпы людзей і ўсе яны кудысьці спяшаюцца, усе занятыя сваімі справамі... а вакол велізарныя білборды, рэклама і зноў людзі, таксі... Ну, увогуле, нас прывезлі прама да будынка Port Authority, мы забралі свой багаж і пайшлі ўнутр. Port Authority ўяўляе сабой велізарны будынак, у якім на кожным паверсе купа кафешак, магазінаў, даведачных і г.д. Як-нікак мы знайшлі месца, дзе прадавалі білеты на Greyhound (вельмі вядомая кампанія, якая забяспечвае перавозкі на аўтобусах у межах Амерыкі). І вось там мы павінны былі дакладна вырашыць, куды мы паедзем. Білет да Кодзі, гарадка, у які я страшэнна хацела, каштаваў цэлых 265 баксаў (за аднаго, вядома ж), ды і дабірацца да туды трэба было цэлых 3 дні... усё гэта не вельмі-то абрадавала Асель, і яна пачала мяне ўгаворваць паехаць у які-небудзь іншы, больш блізкі штат... Але я не збіралася адступаць ад сваёй мэты, і ў канчатковым выніку ў нас было 2 білеты да Кодзі з куууупай перасадак) На жаль, білет быў на наступны дзень, і нам трэба было дзесьці пераначаваць, паколькі мы былі вельмі стомленыя ад доўгага шляху. Багаж мы здалі там жа ў Port Authority, заплаціўшы за гэта прыкладна па 8 баксаў кожная. Выйшаўшы на вуліцу, мы адчулі на сабе ў поўнай меры так званы “культурны шок”. Напэўна, менавіта ў той момант я зненавідзела гэты New York... ды як там людзі ўвогуле жывуць?! Горад, насамрэч, жахліва брудны... Напэўна, я буду адзіным чалавекам, якому не спадабалася ў гэтым хваленым Нью-Ёрку, але проста такі шумны і шматлюдны горад не для мяне... я там нібы задыхалася... Мы, у прынцыпе, не маглі нават адысці ўбок і спакойна падумаць — усюды былі людзі! Як-ніка

DDream-landguest_16012 · 1 кас 2009 г.Чытаць

Вось мой першы ліст дадому: Мне вельмі спадабалася лётаць самалётам)) Спачатку было трохі страшна падчас узлёту і пасадкі, мабыць, ва ўсіх так) Я сядзела каля акна)) Хацелася скупацца ў аблоках, выгляд над гарамі і мацерыкамі быў нерэальны – як з космасу! Кармілі смачна (хаця можа мы былі вельмі галодныя), усё было так цікава запакавана)) Асабліва запомнілася віно, налівалі цэлымі шклянкамі)) Яшчэ паказвалі розныя фільмы) Наша кампанія – Alitalia, з перасадкай у Рыме. Багаж даехаў без страт! У нас усё добра, за выключэннем дробных праблем!!! Пакуль няма грошай, каб купіць ноўтбук, таму ў інтэрнэце сядзім у бібліятэцы, там час абмежаваны, толькі 1 гадзіна на дзень! Але інтэрнэт усюды бясплатны – wi-fi! Першыя дні ў Нью-Ёрку патрацілі на тое, каб знайсці працу і жыллё! Зараз ужо жывем у кватэры (дакладней, у падвале прыватнага дома). Гаспадары – пажылая руская (дакладней, яўрэйская) пара!!! Знайшлі яе за 4 дні))) Да гэтага жылі ў хостэле (раён Chinatown) у маленькім цесным пакоі (мы яго браніравалі на 4 дні загадзя). Першы час нават пагуляць па горадзе не было калі з-за розных спраў, заўсёды хадзілі сонныя і галодныя!! Эканомілі на харчаванні, я амаль аднымі бананамі харчавалася, каб разлічыцца за кватэру, трэба было аддаць дэпазіт адразу за 2 месяцы, 700$ з чалавека. Схуднелі трохі)) Часта куплялі што-небудзь у закусачнай, тут велізарныя порцыі ўсюды, можна расцягнуць на ўвесь дзень! Цяпер нашы "пакуты" пазаду!!! Кватэра 2-пакаёвая, маленькая кухня, душ, наогул нармальна! Мэблі там было мала, але паступова мы нацягалі ў дом шмат усяго карыснага! Тут прынята ў дзень смецця выстаўляць усё каля дарогі, а мы па дарозе дадому знаходзілі для сябе шмат цікавага: скураныя крэслы, тэлевізар з палічкай на колах і камод)) Толькі праць няма дзе (за грошы можна ў пральні). Так што ходзім усе ў брудным і мятым) На месяц будзем плаціць 1050$ з траіх (уключаючы камунальныя рахункі!) Раён вельмі ціхі і спакойны (Briarwood, Queens), нагадвае катэджнае пасёлак. Шмат магазінчыкаў вакол, нават рускія ёсць, да метро ісці 15 хвілін.. Да Манхэтэна ехаць паўгадзіны. Наогул усё падабаецца!!! Цяпер можна будзе ежу дома гатаваць)) Я ўжо прыгледзела ў рускім магазіне ўсякія нашы кашы (маркі тыя ж) і хлеб чорны)) У горадзе некалькі разоў гулялі і па магазінах хадзілі)) Проста галаву зносіць ад багацця рэчаў (цэны ў цэнтры горада нашмат ніжэйшыя, чым у нас на базары, і рэчы пры гэтым добрыя, вядомых марак!!!) Так што мы памарылі трохі)) Сам Нью-Ёрк – горад мары: велізарныя хмарачосы, натоўпы людзей з розных куткоў свету, усё вакол яркае і нерэальнае, нібы апынуўся ў фільме!!!)) Адзіны іх недахоп – гэта метро! З маскоўскім не параўнаць – бруднае, непрыгожае, ходзіць не так часта і вельмі заблытаная схема! На выхадных ездзілі ўвечары на бясплатным пароме каля Статуі Свабоды!!! ПРЫГАЖОСЦЬ... усё ў агнях!!! І яшчэ хадзілі на знакаміты Brighton Beach! Рускія паўсюль, усё ў смецці, шмат народу і вада халодная! Не вельмі добрыя ўражанні пра пляж! На вуліцы ўжо тыдзень стаіць дзікая спякота!!! А ўсюды ў памяшканнях і ў метро вельмі холадна з-за кандыцыянераў! Вось і даводзіцца з сабой куртку цягаць пастаянна! Я нават трохі прастудзілася) Куплялі нядаўна літр рому!!)) адзначалі наша засяленне)) У нас ужо ёсць сябар Valdo – амерыканец)) дапамагае нам шукаць працу і абяцаў павазіць на машыне па горадзе! Амерыканцаў я з цяжкасцю разумею((( Разумею толькі стандартныя пытанні і кампліменты)) Хлопцаў вельмі шмат сімпатычных, чаго не скажаш пра дзяўчат!) А наогул, амерыканцы вельмі ветлівыя і спагадныя, больш адкрытыя да зносін, чым рускія, толькі б яшчэ разумець іх)

Пошукі, пошукі, пошукі… ужо надакучыла даўно шукаць працу, але па звычцы ўсё яшчэ праглядала craigslist.com, раптам там што-небудзь мільгане цікавае, хоць зараз мы ўжо глядзелі аб'явы больш для смеху, бо часам трапляліся пацешныя, напрыклад - патрабуюцца донары яўрэйскіх яечак, або прафесійны выгул сабак (з вопытам працы, ледзь не з вышэйшай адукацыяй па ветэрынарыі…). Я натрапіла на чарговую аб'яву, дзе было напісана, што патрэбен бармен без вопыту працы. Адправіла яшчэ адзін ліст у нікуды. Але на гэты ліст у нікуды прыйшоў адказ: wheredoyoulive? Я адказала, што ў Брукліне і чакала з нецярпеннем адказу, які ішоў вельмі доўга! Я ўжо ўявіла сябе за барнай стойкай, робячы кактэйлі… Потым прыйшло яшчэ адно, маўляў, прыходзь на субяседаванне, спытай Рэйчал. І быў паказаны адрас… Ад майго дома, калі пашанцуе, то можна было дабрацца на 2 цягніках і 1 аўтобусе да месца прыкладна за 2 гадзіны, ці нават за 1,5 калі не чакаць… Вядома, мяне гэта не вельмі парадавала, паколькі гэта была рэальная дупа Квінса. Але я не сумавала і ўпершыню дабраўшыся туды зразумела, што не ўсё так страшна, хе-хе, усё жахліва страшна! Пашанцавала, што не заблукала! Я запоўніла анкету і ўсё… Усё??? Як усё?? Я столькі ехала, а са мной нават не пагавораць? Злая, вельмі злая была! Ну, увогуле, чаго можна было яшчэ чакаць? Выратавала мае нервы толькі адно, што Рэйчал аказалася вельмі мілай і дала мне тэлефон гаспадара бара і мы нават трохі пагаварылі (хоць у асноўным гаварыла яна, вядома). Праз нейкі час прыйшоў яшчэ адзін ліст, дзе мяне паклікалі на сапраўднае субяседаванне. Так, так, са мной размаўляў гаспадар, ён быў пажылым пацешным дзядулем і я адразу яму спадабалася) Але, на жаль, на працу мяне не ўзялі, але ён прапанаваў прыходзіць і патрэніравацца ў майстэрстве бармена. Можа, дакладней хутчэй за ўсё, ён прапанаваў гэта, спадзеючыся, што я скажу - не, але я вырашыла, што гэта мне не перашкодзіць! І вось ужо наступным вечарам адправілася браць урокі барменства. Гэта быў незабыўны вечар! Па-першае, атмасфера ў бары была вельмі прыемнай, усё было аформлена ў стылі Гаваі! Па-другое, стаяў апарат, дзе можна было заказваць музыку. Па-трэцяе, усе спрабавалі даць мне параду (уключаючы наведвальнікаў) і я нядрэнна спраўлялася. Вядома, адразу ж пазнаёмілася з усімі пастаяннымі кліентамі. Нік - быў падобны на акцёра, у яго такі прыгожы твар, доўгія валасы, трохі па-рокерску выглядаў, ён мне расказаў, што яго былая сяброўка была рускай і падзяліўся ведамі рускіх слоў) Мы нават з ім прыгатавалі кактэйль, калі Рэйчал пайшла кудысьці, а адзін з наведвальнікаў заказаў выпіць. Джокер - ён папрасіў піва, а вы ведаеце, за барнай стойкай не так шмат месца, каб хадзіць, і я дастала піва з халадзільніка і адкрыла, а Дон (гаспадар бара) перадаў яго Джокеру, але ён яго не прыняў і сказаў, што хоча атрымаць піва ад мяне… тады мы трохі пасмяяўшыся памяняліся месцамі з Донам і наведвальнік атрымаў свой заказ… вось тады гэта былі мае першыя чаявыя ў гэтым бары))) Я нібы як проста ў госці прыйшла, але Дон сказаў, што я зарабіла гэтыя грошы і магу іх узяць. Я вядома ў асноўным налівала піва, а астатняе рабіў сапраўдны бармен, але і гэта было вельмі цікава, яшчэ я шмат балтала з наведвальнікамі… мне нават спрабавалі прызначыць спатканні многія) Увечары бармен змяніўся і я ўжо была ў кампаніі высокага, вельмі высокага Крыса)) на яго фоне я была проста малым. Ён таксама даў мне пару ўрокаў, але ўжо станавілася позна, а мне яшчэ трэба было выбрацца з гэтага аддаленага раёна, так не хацелася сыходзіць, але давялося сказаць да пабачэння гэтаму пацешнаму месцу, дзе мне вельмі спадабаласяJ Мой аповед вельмі спадабаўся Свеціку (тут я вядома апісала ўсё коратка і не ўсё, але паверце - бар - гэта асаблівая атмасфера) і наступным разам мы пайшлі ўжо разам спазнаваць навуку… На фатаграфіі я і Крыс (вялікі і маленькі бармен)

MKMeruyert Khamzabayeva1 лют 2015 г.Чытаць

Добрага часу сутак :) Аэрапорт Алматы. 2 чэрвеня. 9 раніцы. Ніколі не ўяўляла сабе, як гэта — паляцець зусім далёка ад родных, на іншы канец свету. І ўсё ж мая мара спраўдзілася — я за некалькі метраў ад пашпартнага кантролю! Унутраная барацьба радасці і смутку не пакідала мяне да першага кроку на трап самалёта. Вось яно! Наперад за сваёй амерыканскай марай! :) Маёй спадарожніцай стала сяброўка дзяцінства, якая і была ініцыятарам нашага падарожжа. Яшчэ ў сакавіку хлопцы з запаветнага NYC, якія выпадкова апынуліся ў падпісчыках Instagram, ласкава прапанавалі сустрэць нас пасля прылёту. Небяспечна, рызыкоўна? Магчыма, але гэта былі свае людзі, землякі. І вось, адчайна праспаўшы ўвесь пералёт, у чаканні бяссонных прагулак па начным "горадзе мараў", мы нарэшце прыбылі. Шчыра кажучы, не чакаючы ўбачыць новаспечаных гідаў. Але тут адчыняюцца дзверы, і двое задыханых хлопцаў аглядаюць хол аэрапорта... Не паспелі мы выйсці з будынка, як у нос ударыў зусім новы пах: цяжкі, але нібы родны. Нью-Ёрк распасцёр вячэрнія абдымкі. Вядома, па дарозе мы не маглі паверыць сваім вачам: хмарачосы, будынкі, людзі, трасы, Бруклінскі мост... Як бы падрабязна я ні апісала, у кожнага ўзнікне свой букет захопленых эмоцый :) Пункт прызначэння: рэстаран. Цалкам нечакана было, прыехаўшы ў Амерыку, убачыць меню на рускай і кубкі з нацыянальным арнаментам :) Так, гэта ўсё Бруклін. Не паспеўшы засумаваць па "сваёй" ежы, мы здзівіліся, чаму менавіта сюды. Адказам стала: "Да канца лета вы пачнеце вар'яцець без нашых страў". Паціснуўшы плячыма, мы не сталі спрачацца. Разышоўшыся з хлопцамі, мы ўзялі таксі ў напрамку Manhattan... Праязджаючы авеню, усыпанымі сотнямі крам і кафэ, я моўчкі дзівілася таму, наколькі ўсё здаецца знаёмым... Напэўна, ва ўсіх было такое адчуванне? Мабыць, гэта ўсё ўплыў галівудскіх фільмаў. Прагуляўшыся, мы даволі стаміліся і паехалі ў гатэль раёна Queens. На раніцу мы праспалі сняданак у гатэлі і адправіліся ў бліжэйшую прадуктовую краму. Як люба воку было бачыць маленькія, яркія і такія ўтульныя домікі ўздоўж вуліцы. Але Queens — раён больш "афраамерыканскі", таму спачатку было крыху страшна. Каб пазбегнуць жылля на ўскраіне горада, браніруйце гатэлі і хостэлы загадзя. Да Манхэтэна на метро мы дабіраліся каля гадзіны. Але кожны раз, вяртаючыся пасля велізарнага мегаполіса ў свой адасоблены і ціхі раён, адчувалі сябе як дома :) Наступныя два дні ў NY былі праведзены ў яднанні з самім горадам і яго жыхарамі. Вольны і прыязны менталітэт амерыканцаў падкупіць сэрца жыхара любой постсавецкай дзяржавы. І гэта вельмі падбадзёрвае :) Выключаючы падрабязнасці пра вывучэнне Нью-Ёрка, дадам, што мы былі ў пошуках адносна танных білетаў на greyhound да прыбярэжнага гарадка Myrtle Beach, SC. Паўтаруся, браніруйце ўсё загадзя. Білет знойдзены! 75$, 15 гадзін, 4 перасадкі. Улічваючы шалёны рытм жыцця ў NY, амаль усю дарогу ў аўтобусе мы мірна спалі.

VSViktoryia Stsepanchuk8 ліп 2014 г.Чытаць

Скажы прывітанне! Я ніколі раней не была так далёка ад дома. Таму мяне адначасова ахоплівалі і радасць, і лёгкі страх. Я ведала, што калі-небудзь абавязкова траплю ў штаты, але не думала, што гэта здарыцца так хутка. Здавалася, зусім нядаўна мы з хлопцамі збіралі вялікую кучу дакументаў, праходзілі сумоўе ў пасольстве ў Кракаве і куплялі квіткі на самалёт. А зараз я ўжо шпацырую па пляжы Атлантык-Сіці, спрабуючы адцягнуцца ад не самых удачных пошукаў працы. Але цяпер пра ўсё па парадку. Нью-Йорк Дзень #1 Наш самалёт прызямліўся ў аэрапорце імя Джона Кэнэдзі ў 9 гадзін вечара. Усталые пасля пералёту, мы адправіліся шукаць спосаб дабрацца да цэнтра горада. Прама з JFK мы селі ў Air Train, квіток на які каштуе 5$. Але перш, чым даставіць пасажыраў да бліжэйшай станцыі метро, Air Train пакатаў нас па ўсіх тэрміналах аэрапорта. Праезд жа ў падземцы абышоўся нам у 2,50, і, такім чынам, мы дабраліся да станцыі Queens Plaza. Дарэчы, у метро мы набылі спецыяльны шматразовы квіток для ўсіх відаў транспарту, на які зачыстоўваецца пэўная сума для праезду. Калі вы збіраецеся заставацца ў НЙ на некалькі дзён, раю захаваць больш, чым 5$, каб потым не марнаваць час у чэргах. Самай дурной памылкай было ехаць у Нью-Йорк, папярэдне не забраніраваўшы там начлег і спадзяючыся знайсці штосьці па прыбыцці. Гэта зусім не падобна на мяне, таму што ў такіх выпадках я прывыкла прадумваць усё да дробязяў загадзя. Але на гэты раз я спадзявалася, што ўсё ўладзіцца само сабой. У выніку гатэль мы шукалі каля 2-3 гадзін, бо ў 11 вечара ў гасцініцах ужо не было нумароў. І калі мы нарэшце знайшлі вольны нумар, мы сутыкнуліся з новай праблемай: на рэсэпшане ў нас папрасілі id (паспорт або іншы дакумент, які пацвярджае, што камусьці з нас ёсць 21 год). Як вы ўжо маглі здагадацца, нікому з нас яшчэ няма дваццаці аднаго. На вуліцы ішоў халодны дождж, у нас не было магчымасці нават пераапрануцца, а вялізныя чамаданы ўскладнялі пошукі гатэля. Карацей, якім‑то чынам мілая дзяўчына на рэсэпшане пашкадавала і пустыла нас пераначаваць. І так, не паверыце, але самым вялікім челленджам дня аказалася спроба прыняць душ. Нумар быў далёка не танным, а душ быў самым дзіўным, які я калі-небудзь бачыла, таму што мы так і не змаглі разабрацца, як гэта працуе. Ці мы нешта не зразумелі — я нават не ведаю. Дзень #2 Сняданак у гатэлі аказаўся вельмі смачным. Там было ўсё, што я люблю: ёгурты, садавіна, амлет, збожжавыя з малаком і розныя напоі. Але на другую ноч нам трэба было знайсці больш танны начлег, дзе нам не прыйшлося б прадастаўляць id. І на гэты раз мы, па наводцы знаёмага хлопца, адправіліся на пошукі мотэля недалёка ад Брайтан‑Біч. На заметку: часам лепш скарыстацца таксі, чым цягнуць вялізныя чамаданы ў 30-градусную спёку. Хоць, можа, хто‑небудзь, як і мы, не шукае лёгкіх шляхоў. Слава нябёсам, нам удалося без праблем знайсці той самы мотэль, які, дарэчы, таксама аказаўся нятанным, і заселіцца ў яго, таму мы адразу кінулі рэчы і адправіліся на Таймс‑Сквер. Я не магу сказаць, што ў мяне засталося шмат уражанняў ад горада, таму што мы правялі там зусім мала часу. Мы гулялі па Таймс‑Сквер, па вуліцах Брукліна, убачылі знакаміты Эмпайр‑стэйт‑білдынг, выпілі вельмі шмат Iced Coffee у не менш знакамітым Starbucks. І так, у Нью‑Ёрку сапраўды адчуваеш сябе вельмі маленькім, бо вакол шмат велізарных будынкаў, шмат людзей, таксі і шуму. У гэтым ёсць нешта сваё, непаўторнае. Але пра Нью‑Ёрк крыху пазней. Instagram: 1. Від з акна самалёта, дзе‑небудзь над Скандынавіяй. 2. Таймс‑Сквер. 3. Утульныя вуліцы Брукліна. 4. Крама‑музей m&m's. На заўвагу: 1. Кватэру, нумар у гатэлі, мотэлі або хостэле лепш забраніраваць загадзя (Booking.com, airbnb.com). 2. Цягнуць з сабой вялізны чамадан — цалкам нармальна, калі вы збіраецеся дабірацца да патрэбнага месца на таксі. У метро ці іншым грамадскім транспарце з чамаданамі перамяшчацца надзвычай складана. 3. Не варта цягнуць з сабой у ЗША любімыя плойкі, фены і г.д., тэхніка тут працуе на 110V. Фен можна купіць на месцы, а для зарадкі ноўтбукаў, тэ

VSViktoryia Stsepanchuk8 ліп 2014 г.Чытаць

Скажы прывітанне! Я ніколі раней не была так далёка ад дома. Таму мяне адначасова ахоплівалі і радасць, і лёгкі перапалох. Я ведала, што калі-небудзь абавязкова траплю ў штаты, але не думала, што гэта здарыцца так хутка. Здавалася, зусім нядаўна мы з хлопцамі збіралі велізарную кучу дакументаў, праходзілі субяседаванне ў пасольстве ў Кракаве і куплялі квіткі на самалёт. А цяпер я ўжо гуляю па пляжы Атлантык-Сіці, спрабуючы адцягнуцца ад не самых удалых пошукаў працы. Але цяпер пра ўсё па парадку. Пра праграму Work and Travel USA я чула ўжо даўно, але сур'ёзна задумалася пра гэта толькі восенню мінулага года, калі хлопцы прапанавалі мне падаць заяўку на ўдзел разам з імі. Калі вы, як і мы, захочаце паехаць у ЗША з Work and Travel, раю запасціся немалымі грашовымі сродкамі, якія, як паказвае практыка, у большасці выпадкаў вяртаюцца, і, самае галоўнае, сталёвымі нервамі! Я ведаю, з боку гэта выглядае проста: дакументы, унёскі, субяседаванне, запаветная J-1 Visa – і вы ў самалёце на шляху да Нью-Ёрка. На самай жа справе, пошукі job offer, падрыхтоўка да інтэрв'ю, пакутлівыя чаканні адказу ад спонсара – усё гэта зусім няпроста. У любым выпадку, мы зрабілі гэта і цяпер знаходзімся па іншы бок акіяна. Паехалі! Нью-Ёрк Дзень #1 Наш самалёт прызямліўся ў аэрапорце імя Джона Кенэдзі а 9-й гадзіне вечара. Стомленыя пасля пералёту, мы адправіліся шукаць спосаб дабрацца да цэнтра горада. Прама з JFK мы селі ў Air Train, квіток на які каштуе 5$. Але, перш чым даставіць пасажыраў да бліжэйшай станцыі метро, Air Train пакатаў нас па ўсіх тэрміналах аэрапорта. Праезд жа ў падземцы абышоўся нам у 2,50, і, такім чынам, мы дабраліся да станцыі Queens Plaza. Дарэчы, у метро мы набылі спецыяльны шматразовы ticket для ўсіх відаў транспарту, на які залічваецца пэўная сума для праезду. Калі вы збіраецеся заставацца ў НЙ на некалькі дзён, раю налічыць больш, чым 5$, каб не марнаваць час у чэргах потым. Самай дурной памылкай было ехаць у Нью-Ёрк, папярэдне не забраніраваўшы там начлег і спадзеючыся знайсці штосьці пасля прылёту. Гэта зусім не падобна на мяне, таму што ў такіх выпадках я прывыкла прадумваць усё да дробязяў загадзя. Але гэтым разам я спадзявалася, што ўсё складзецца само сабой. У выніку гатэль мы шукалі каля 2-3 гадзін, бо а 11-й вечара ў гатэлях ужо не было нумароў. І, калі мы нарэшце знайшлі вольны нумар, мы сутыкнуліся з новай праблемай: на рэсепшэне ў нас папрасілі id (пашпарт ці іншы дакумент, які пацвярджае, што камусьці з нас ёсць 21 год). Як вы ўжо маглі здагадацца, нікому з нас яшчэ няма дваццаці аднаго. На вуліцы ліў халодны дождж, у нас не было магчымасці нават пераапрануцца, а велізарныя чамаданы ўскладнялі пошукі гатэля. Увогуле, нейкім чынам мілая дзяўчына на рэсепшэне злітавалася і пусціла нас пераначаваць. І так, не паверыце, але самым вялікім чэленджам дня аказалася спроба прыняць душ. Нумар быў далёка не танным, а душ быў самым дзіўным, які я калі-небудзь бачыла, таму што мы так і не змаглі разабрацца, як гэта працуе. Ці мы штосьці не зразумелі, я нават не ведаю. Дзень #2 Сняданак у гатэлі аказаўся вельмі смачным. Там было ўсё, што я люблю: ёгурты, садавіна, амлет, шматкі з малаком і розныя напоі. Але на другую ноч нам трэба было знайсці таннейшы начлег, дзе нам не давялося б прадастаўляць id. І гэтым разам мы, па наводцы знаёмага хлопца, адправіліся на пошукі мотэля, недалёка ад Брайтан-Біч. На нататку: часам лепш скарыстацца таксі, чым цягнуцца з велізарнымі чамаданамі ў 30-градусную спёку. Хоць, можа хтосьці, як і мы, не шукае лёгкіх шляхоў. Слава нябёсам, нам удалося без праблем знайсці той самы мотэль, які, дарэчы, таксама аказаўся нятанным, і заселіцца ў яго, таму мы адразу кінулі рэчы і адправіліся на Таймс-Сквер. Я не магу сказаць, што ў мяне засталося шмат уражанняў ад горада, таму што мы правялі там зусім няшмат часу. Мы гулялі па Таймс-Сквер, па вуліцах Брукліна, убачылі знакаміты Эмпайр-стэйт-білдынг, выпілі шмат Iced Coffee у не менш знакамітым Starbucks. І так, у Нью-Ёрку сапраўды адчуваеш сябе вельмі мален