Ліпень ...самы гарачы час, безумоўна. Beyonce, Jay Z. Для мяне гэтая пара - эталон адносін і цудоўныя музыкі. 7 ліпеня мне пашчасціла прысутнічаць на іх канцэрце ў горадзе Балтымар, але ўсё па парадку! Пасля дня нараджэння, якое прайшло на «ўра», я не ведаў, чым сябе заняць і куды падацца з сябрамі ўжо тыдзень, і тут я ўбачыў у інтэрнэце, што яны ладзяць тур па ЗША пад назвай «On the run». Пагугліўшы яшчэ трохі інфармацыі, мы, доўга не раздумваючы, пайшлі ў студэнцкі цэнтр, які займаўся арганізацыяй падобных паездак, і «Алілуя», праз пару дзён мы сядзелі на канцэрце Beyonce, Jay Z на MTBankStadium, які змяшчае больш за 70 000 гледачоў, і ён быў забіты цалкам, такога ажыятажу я ў жыцці не бачыў. Гэта было проста нерэальна: шоу, фанаты, якія танцавалі ўсе песні на працягу дзвюх з паловай гадзін. Такое адчуванне было, што я знаходжуся на самай вялікай вечарынцы ў сваім жыцці, верталёты адцягвалі часам маю ўвагу, змрок ужо змяніўся ноччу, а канцэрт толькі набіраў і набіраў абароты. Я быў проста шчаслівы ў гэты дзень, нягледзячы ні на што, у тыя гадзіны для мяне існавала толькі адно: толькі гэты канцэрт. Як жа я не хацеў, каб ён заканчваўся. Прасюнаючыся ў 6 раніцы, я зноў перавёў будзільнік на 5 хвілін пазней, праз 5 хвілін зноў, затым зноў і зноў. У 7 я падскочыў і з крыкам зразумеў, што ледзь не спазніўся на аўтобус на паездку ў Вашынгтон і футбольны матч паміж Манчэстэр Юнайтэдам (МУ) і Інтэр. На сотавым тэлефоне паказвае 23 ліпеня, і я задумаўся, што ў Штатах я ўжо роўна 2 месяцы, а бачыў пакуль зусім мала. Але праз пару секунд гэтая думка кудысьці паляцела і здаровы сэнс узяў верх, усё верна я пайшоў чысціць зубы і хутка збірацца на аўтобус. Узяўшы свой велік, я пагнаў што ёсць сілы, і толькі тады-то я да ладу прачнуўся. Аб'ехаўшы чарговую купіну, я разумею, што ўжо спакойна магу ездзіць без удзелу рук. Хоць яшчэ паўтара месяца таму, пасля інцыдэнту, я падумваў аддаць свой велік каму-небудзь і хадзіць пешшу. Паспеў я своечасова, заняў сваё месца, павітаўся са сваімі чарговымі знаёмымі, на той момант я ўжо быў знаёмы са студэнтамі ледзь не з усіх краін Еўропы (ну калі перапытаць у кожнага, хто адкуль), якія таксама ехалі ў асноўным на матч МЮ-Інтэр, чым на тур па Вашынгтоне. Праз 3 гадзіны язды ў спячым рэжыме, мы ўжо хадзілі па музеях, якія расцягнуліся ўздоўж галоўнай алеі Вашынгтона. «Вельмі прыгожы і цікавы горад па сваёй архітэктуры», - лавіў я сябе на думцы ўжо каторы раз, заходзячы ў Мемарыял Лінкальна, пабываўшы на вышынцы Манумента, з якога, дарэчы, відаць і Белы дом ва ўсёй красе, і Пентагон, ну прам як у фільмах, удалечыні я нават разгледзеў Джорджтаўн, ці мне так здалося. Ва ўсякім разе, гэты горад паказвае паўнату архітэктурнага і культурнага здабытку Амерыканскага народа. Узбагаціўшыся і зарадзіўшыся станоўчай энергіяй на ўвесь дзень, бліжэй да 6 вечара наш аўтобус рушыў у напрамку да стадыёна пад назвай «FedExField stadium». Руні, Нані, Дэ Хеа, Чычарыта, і нават Відзіч, які перайшоў ужо на той момант з МЮ ў Інтэр, усіх гэтых футбалістаў я бачыў толькі выключна па тэлевізары, а цяпер я сяджу на стадыёне пры публіцы ў 61 736 такіх жа фанатаў футбола як я, і проста радуюся і атрымліваю асалоду ад гульні. Так як гэта была свайго роду не вырашальная гульня, каманды не асабліва ішлі ў атаку, хутчэй больш абараняліся, толькі контр-выпады Манчэстэра прымушалі публіку ўставаць на ногі. Гульня падышла да канца, і я думаў, што лік 0-0 і ёсць канец гульні, але пасля фінальнага свістка людзі не разыходзіліся па дамах, яны засталіся сядзець на сваім месцы. Тут ужо я задумаўся, што адзін я ўстаў і адразу ж сеў на месца і стаў чакаць чагосьці, не разумеючы, што ж будзе далей. А далей усё проста, па правілах Guinnes cup, калі лік застаецца нічыйным, каманды пачынаюць серыю пенальці. Гэта я ўжо зразумеў, калі толькі ўбачыў. Манчэстэр выйграў тую серыю з перавагай у 2 мячы - 5-3. Я не мог не купіць сувенірны шалік з гэтага матчу, таму, прастаяўшы ў чарзе хвілін 20, я ўсё ж папоўніў сваю калекцыю. «У Філадэльфіі заўсёды сонечна» -
+9
