Бухарэст: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

ANAziz Nadjimutdinov1 лют 2015 г.Чытаць

-Гэй, браце! Як справы? -Нядрэнна, добра, а ў цябе? -Ты пакрыўдзіўся? Ведаеце, ёсць рэчы, з якімі немагчыма змагацца. Дык вось такімі рэчамі ў вашым жыцці будзе навала нейкай нацыянальнасці па праграме. Наш рэстаран можна было назваць "Румынска-амерыканская бочка з балгарска-узбекска-афрыканскай лыжкай дзёгцю, ой, мармеладу". Ну, з амерыканцамі ўсё і так ясна. У месцах, дзе вы будзеце працаваць, амерыканцы па натуры часцей за ўсё свабодней за птушак. Ад сезону да сезону яны ездзяць па розных штатах і працуюць там, дзе ў дадзены момант лепш. Яны рэдка заседжваюцца ў адным месцы больш за адзін сезон (ну, акрамя мясцовых). Узбекі - 2 экзэмпляры. Я і яшчэ адзін кухар. Мы абодва з аднаго ўніверсітэта, але адзін аднаго не ведалі раней. Хоць, жывучы ў адным пакоі, зразумела, зблізіліся. Балгары - 3 экзэмпляры. Яўгені, Міраслава і яшчэ адна дзяўчынка. Яўгені ў далейшым стаў маім найлепшым сябрам сярод усіх мясцовых. Мы зблізіліся з ім значна больш, чым з іншымі. Афрыканец - 1 ціхі экзэмпляр. Настолькі ціхі, што я нават так і не зразумеў дакладна, адкуль ён. І.. Румыны.. Каля 15 экзэмпляраў спачатку нахабных маладых людзей, якія паміж сабой пастаянна гаварылі толькі на роднай для сябе мове, што, безумоўна, нервавала астатніх. Спачатку іх не было наогул, а потым у сярэдзіне чэрвеня ў іх ва ўніверсітэтах скончылася вучоба і пачаўся наплыў. Разам з імі прыехаў яшчэ адзін афраамерыканскі хлопец. Я памятаю сваю радасць: -О, Сэм, хоць ты не з Румыніі! -Ну, наогул-то я з Нігерыі, але вучуся ў Румыніі. Ды і ён таксама гаварыў па-румынску. І вось спачатку мы доўга з імі змагаліся, спрабавалі прымусіць іх хаця б пры нас гаварыць па-англійску, тлумачачы гэта тым, што які сэнс прыязджаць у штаты, каб жыць тут, як у Бухарэсце. Ну і як думаеце, што здарылася ў выніку? Здаецца, амаль увесь інтэрнат палюбіў гэтую мову і загаварыў на ёй. Як я і сказаў вышэй, будуць рэчы, з якімі марна змагацца. У вашым выпадку можа здарыцца любая іншая нацыянальнасць. У мяне гэта былі румыны. І цяпер я наогул хачу паехаць у Бухарэст, паколькі сумую па сваіх сябрах адтуль. Але варта адзначыць, што тыя, з кім я праводзіў шмат часу, гэтак жа вучылі і рускую, як і я румынскую. Гэта наогул адзін з плюсаў праграмы Work and Travel, што вы едзеце не толькі працаваць, паляпшаць англійскую і г.д., але і развіваць веды і пісьменнасць пра іншыя нацыянальнасці/культуры/мовы/звычаі. Таму Парада №15: Карыстайцеся гэтай магчымасцю.

ANAziz Nadjimutdinov1 лют 2015 г.Чытаць

Вяртанне ў Нью-Ёрк адбылося 4 кастрычніка з адной з румынскіх дзяўчат на суседніх рэйсах. У аэрапорце я вырашыў пакінуць багаж на суткі, а сам разам з дзяўчынай выбраўся ў горад, маючы выразную місію - прывезці яе да пункта прызначэння ў горадзе, паколькі я ўжо быў тут, а яна - не. Пунктам прызначэння быў гатэль у цэнтры Манхэтэна, дзе заставаліся нашы двое калег з Адзіса і іх сябар. Дабраўшыся туды, мы пакінулі рэчы і накіраваліся да Колумбус-Сэркл, каб сустрэць яшчэ двух нашых былых калег. Так, я зноў акружаны румынамі. Быццам і не з'язджаў. З Бухарэста, да Бухарэста, Бухарэстам паганяючы. Ну тут мы вырашылі, што начаваць я буду ў калег, якіх мы сустрэлі каля Колумбуса, а яны начаваць у цёткі ў Бронксе. Бронкс, каб вы ведалі, гэта ўскраіна Нью-Ёрка. Самая далёкая частка. Да таго ж, я пакінуў свой заплечнік у нумары ў сябровак, давялося вяртацца, а потым толькі на метро ехаць у Бронкс. Тут, магчыма, я перахваліў транспарт горада, паколькі мы вельмі доўга дабіраліся туды. То цягнікі не ехалі, то скасоўваліся, то яшчэ нешта ў гэтым родзе. Потым яны знайшлі, што мы можам зараз выйсці, дайсці пешшу да іншай станцыі і там па прамой даехаць якраз без перасадак. Ну добра, я нават не слухаю іх, проста моўчкі іду. Гляджу, неяк цёмна вакол. Праз пару хвілін я зразумеў, што мы ідзем праз Гарлем. Для тых, хто не ведае - Гарлем - гэта чыста афраамерыканскі раён у Нью-Ёрку і тром белым замежнікам а першай гадзіне ночы сюды дакладна заяўляцца не варта. Адзін з нас, Раду - па натуры нешта накшталт рэпера і вельмі любіць падобную тэму. І ведаеце, ён нават быў шчаслівы, што мы ў такім раёне. Вакол ніводнага паліцэйскага, цёмна, дзіўныя людзі, а яму весела. Шчыра кажучы, было неяк жудасна. Нават стоячы на станцыі ў метро, я не адчуваў сябе ў бяспецы, калі побач з намі каля лаўкі на каленях сядзелі нейкія наркаманы ў коле і чымсьці дзіўным займаліся. Увогуле, вы ўлавілі Параду №20, так? Плюс да ўсяго нам вельмі "пашанцавала" і наш цягнік пайшоў экспрэсам міма нашай станцыі з-за нейкіх рамонтных работ. Давялося дабірацца на зваротным ад канцавой. Прыехалі дадому мы гадзіне а другой ночы і амаль адразу вырубіліся спаць. 5 кастрычніка. Справа ў тым, што я нават дадому нармальна паехаць не магу :D Але я прымудрыўся выключыць свае будзільнікі раніцай і праспаць. Мой рэйс быў а 3-й гадзіне дня, але на нашы авіялініі лепш прыбыць за 3 гадзіны. Да таго ж, я хацеў заехаць да свайго сябра па дарозе. А тут прачнуўся, выключыў будзільнік і адразу заснуў. А потым адкрываю вочы - час 10. Тэлефон разрываецца на бязгучным аж да таго, што мама патэлефанавала мне на міжгорад, а акрамя гэтага яшчэ Viber, Facebook, Telegram, SMS і г.д. Увогуле я саскочыў, апрануўся і вылецеў хутчэй, паколькі ехаць доўга. Самае смешнае, што па дарозе яшчэ выпадкова захапіў гадзіннік цёткі сябра, які ляжаў побач з маімі рэчамі. Прыбег назад - вярнуў, а потым у метро. Ехаў 2,5 гадзіны і прыехаў у аэрапорт а 12:30 - якраз своечасова. Зарэгістраваўся, здаў багаж і пайшоў уніз, да крамаў. Паеў напрыканцы ў маку. Вось, уласна, і ўсё. Час дадому. Гэта была шалёная прыгода, але, мабыць, хопіць на пакуль што. Нават крыху хацелася дадому. Цяпер ужо чакала 15-17 гадзін зваротнага палёту, якія прайшлі ў разы хутчэй, чым тыя пачатковыя. Жудасна было крыўдна пакідаць гэтую краіну, але я ведаю, што абавязкова вярнуся.