Нягледзячы на ўсе цяжкасці, усё гэта зрабіла мяне самым шчаслівым чалавекам, які можа з гонарам сказаць: я — пераможца! Усё наладзілася, і я знайшла нашмат больш у сваім жыцці. Я заўсёды буду ўспамінаць тыя дні ў Солсберы, прыбой акіяна ў Оўшэн-Сіці, цёплую ваду Мексіканскага заліва на Плайя-Багдад, і ўсе тыя веды, што я набыла, будуць весці мяне далей па жыцці. Я сумую па гарачым і смачным барбакоа, што зрабіла з вегетарыянкі мясаедку, тако з авакада з суседскага саду... Я ведала, што мне трэба было вяртацца, і думала, што ўсё будзе элементарна лёгка. Але аднойчы я зразумела, што адчувала нешта настолькі эпічнае, чаго ніколі не было да таго моманту. Я сабрала валізкі і падзякавала сям'і, што так мне дапамагала, і мы з Гекам паехалі на мяжу... Вочы сляпілі слёзы. Я проста падышла да свайго самага блізкага чалавека і сказала, што кахаю. Кінула ў аўтамат 25 цэнтаў і прайшла турнікет... Я глядзела на яго, і ён таксама плакаў, як і я. Аддалялася, але мы глядзелі адно на аднаго... я крычала, што так трэба, але я вярнуся, ты ж ведаеш... проста вер і не здавайся! Never give up... Самалёт нёс мяне ўсё далей, і я сціскала тое, што стала маім скарбам... маленькае плюшавае мышаня, што было адзінай цацкай майго Гектара. А ў яго застаўся мой заяц і вялікі дзіцячы малюнак на сцяне майго пакоя... Я намалявала, каб калі ён прачынаўся, бачыў яго і хацеў зрабіць сёння нешта такое, што зблізіць нас зноў... Бо мы ніколі не здаёмся!
+2