Танта: Даведнік, цэны і бясплатнае жыллё · 2026

AOAlina Oganyan1 сне 2018 г.Чытаць

Прыгодам быць! З гэтай фразы пачалося маё падарожжа ў Амерыку. Сама паездка ўжо для мяне была вялікай авантурай. Пра Амерыку я марыла даўно. І як усе, хацела асабіста ва ўсім пераканацца і паглядзець. Колькі людзей, столькі і меркаванняў. Дык вось, як усё пачалося. У паездку я збіралася разам са сваёй найлепшай сяброўкай. Разам лягчэй і весялей. Прыехаўшы ў аэрапорт у Калінінградзе, мы даведваемся, што наш рэйс адмяняюць і вылецець у Маскву мы зможам толькі раніцай. А ў нас, адпаведна, «згараюць» па ланцужку ўсе нашы квіткі, нумары ў гатэлі і ў цэлым наша паездка ўжо пад пытаннем. Немагчыма перадаць тое, што мы адчувалі ў гэты момант. Ты ўжо так блізка да мары, а тут такое. А яшчэ і прадстаўнік нашага агенцтва знаходзіўся ў Рызе. Здавалася, усё супраць нас!! Як зараз памятаю гэтую бяссонную ноч, званкі і паведамленні. Велізарны дзякуй дзяўчатам з нашага агенцтва за аператыўную і зладжаную працу. Заўсёды былі з намі на сувязі. Перабраніраваўшы квіткі, яшчэ і з мінімальнымі выдаткамі, раніцай мы вылецелі ў Маскву. Але гэта быў толькі пачатак. Спыніўшыся ў нашых знаёмых у Маскве, мы ўсвядомілі, што нам няма дзе заставацца і начаваць у Нью-Ёрку. З варыянтаў у нас было метро і вельмі дарагія нумары ў гатэлях. Жоднае нам не падыходзіла. На шчасце, у нашай знаёмай аказаліся знаёмыя хлопцы ў Нью-Ёрку, і яна дала нам іх кантакты. Сказаўшы, што хлопцы добрыя і яны з СНД. Ну і воляю-няволяю ў галаве ўзнікала не вельмі добрая карціна. Незнаёмыя хлопцы, мы дзве дзяўчыны, адны ў Нью-Ёрку. Але выбару не было. Варыянт з метро быў не лепшы. І з гэтага моманту мае стэрэатыпы пачалі разбурацца. Хлопцы аказаліся проста выдатнымі! Сустрэлі, накармілі, горад паказалі, расказалі і яшчэ правялі. Прычым бясплатна. Так-так, такое бывае. Свет не без добрых людзей. Больш за тое, на зваротным шляху мы зноў спыніліся ў іх і дагэтуль падтрымліваем сувязь. Бо калі б не склалася так з квіткамі, мы б і не сустрэлі хлопцаў. І невядома, як бы ўсё склалася!!! У нашым мястэчку Міртл-Біч нас сустрэў працадаўца, з якім нам таксама пашанцавала. Ну што казаць, мы патрапілі туды, куды марылі. Праз дарогу акіян, праца за дзве хвіліны ад дома. Сонца, пальмы і беласнежны пляж. Занадта ўжо ўсё добра, можаце падумаць вы. Вядома, нам пашанцавала і ў нас усё склалася як мы хацелі. Але мінусы свае былі, яны ёсць усюды. І мы таксама чакалі заканчэння працоўнага дня, стамляліся ад наплыву турыстаў, скардзіліся адна адной на боса, змагаліся і пакутавалі ад насякомых (яны там велізарных памераў)... Плакалі і смяяліся, сумавалі па блізкіх. Але мы стараліся іх нават не заўважаць, таму што само знаходжанне ў гэтым месцы было выдатным падарункам. Працавалі мы, дарэчы, прадаўцамі-кансультантамі ў турыстычнай краме. І гэта выдатна дапамагала нам у практыцы нашай мовы. Тут хочаш-не хочаш, а загаворыш. Людзі розныя, цікавыя з усіх куткоў нашай планеты. Не буду выключэннем і параю: не бойцеся і гаварыце, гаварыце і яшчэ раз гаварыце! Не зразумеюць з першага разу, то зразумеюць з пятага. Увогуле, мне ў маім штаце і горадзе падабалася ўсё. Праца, клімат, умовы... Але галоўнае — гэта людзі, якія сустракаліся нам на шляху. Зноў жа, можа, гэта нам так пашанцавала. Але я знайшла столькі знаёмых — і амерыканцаў, і рускіх, і хлопцаў з розных куткоў нашай планеты. Гэта сапраўды крута! Кожны быў гатовы заўсёды прыйсці на дапамогу і падтрымаць. А знаходзячыся ў іншай краіне, гэта асабліва важна. Было ўсё: і шалёныя тусоўкі, і ціхія ўтульныя вечары, начныя пасядзелкі на беразе акіяна. Мае водныя прыгоды і наступнае цікавае знаёмства з ратавальнікам падчас майго выратавання. Увогуле, успамінаў дастаткова. Але гэта ўжо асобная гісторыя, і не адна, пра якія сябры ўжо чулі шмат разоў. Трэба было ствараць блог раней. Вось яшчэ пра што хачу расказаць. Не стамлюся паўтараць, які ж усё-такі цесны свет. Сустрэць на іншым канцы зямлі, у невялікім курортным мястэчку, у бары (у які зайшлі выпадкова) добрага знаёмага, якога не бачыла 3 гады. Мякка сказаць, я была ў шоку. Так, так, такое таксама здараецца. А як вы

LGLiana Gareeva31 сту 2015 г.Чытаць

Некалькі сумных важных парад. Частка 2: Падарожжы: Хлопцы, калі ласка, ніколі не выходзьце з дому падарожнічаць, не маючы грандыёзнага плану, як наогул гэта будзе праходзіць! 1. Калі застаецца каля 1 месяца да вашага вылету дадому, пачынайце планаваць сваё падарожжа. 2. Пагаворыце са сваім працадаўцам, апавясціце яго аб вашых жаданнях значна загадзя, каб ён потым не атрымаў такі «сюрпрыз» за дзень да вашага задуманага трыпу. 3. Спытай сябе «што я хачу ўбачыць?» і адзнач гэтыя месцы. Плануй хаця б 1-2 дні на кожнае месца, каб цалкам адчуць атмасферу свайго жаданага месца і пажыць там, як звычайны амерыканец. Як жа падарожнічаць? 1. Выгадней і весялей за ўсё падарожнічаць з кампаніяй. Мноства тураператараў прапануюць зніжаныя цэны, калі ты купляеш адразу для 2-х і больш. Ніжэй прадстаўлены некаторыя сайты, дзе можна паглядзець розныя туры ў любы пункт Амерыкі. http://www.taketours.com/usa/ http://www.tours4fun.com/ http://www.ustours.biz/ 2. Калі ж вы аматар самастойных і непрадказальных/захапляльных паездак, то ўзброіцеся тэлефонам з выхадам у інтэрнэт, пабольш грашыма, і сайтамі па тыпу www.couchsurfing.com 3. Бярыце цёплыя рэчы на дарогу. Хто ведае, дзе вам давядзецца начаваць. І ў амерыканскіх аўтобусах кандыцыянеры працуюць так, што ты пачынаеш здзіўляцца таму, што рускі чалавек, з самага Урала, мерзне ў ЗША. Мой прыклад: Я прыводжу свой прыклад, каб вы ўзялі некалькі момантаў сабе на ўзбраенне, каб не рабілі некаторых памылак, а часам рабілі такія ж адчайныя ўчынкі, як і я. Я цалкам запрацавалася, што нават не заўважыла, як наблізіўся верасень. З гэтым месяцам прыйшоў і смутак ад таго, што хутка ўсё гэта жыццё ўжо застанецца далёка ззаду. Урок: Вы едзеце ў ЗША не толькі працаваць! 24-26 жніўня я спыняю свае працы, кажу сваім мэнэджарам, што мне пара ў шлях «Адкрываць Амерыку». Было гэта за 2-3 дні, так што ўсё было ў спешцы. Апошнія дні на працы былі злёгку меланхалічнымі, было цяжка ўсведамляць, што давядзецца з калегамі развітацца, былі праводы і пажаданні, абдымкі, слёзы... Урок: было б добра, калі б я наогул паехала разам з кім-небудзь у ЗША з Расіі – была б кампанія. Колькасць наведванняў вышэйпералічаных сайтаў я, напэўна, за гэтыя дні павялічыла ўтрая. Усюды туры былі дарагімі, таму што я была адна. Пошукі людзей у інеце, хто таксама хоча падарожнічаць у гэтыя дні, не ўвянчаліся поспехам. Урок: Таму шукайце ўсё загадзя і плануйце ўсё дэталёва! У перадапошні дзень ад'езду, я зразумела, што мне няма на што фоткаць месцы, якія я наведаю. За 2 гадзіны да ад'езду я стаю ў BestBuy і мучу кансультанта пытаннямі, што ж лепш паміж Canon і Nikon. Выбіраю Nikon і імчу дадому з вялікай скрынкай у руках. Урок: Не трэба было разбіваць свой тэлефон/або трэба было купіць фоцік загадзя! Трэба было кагосьці папрасіць падвезці да дома. Тур пачынаўся адкульсьці ў Chinatown у NYC вельмі рана раніцай. Урок: важна прадумаць, дзе ты пераначаваць у NYC да пачатку тура. У маім выпадку гэта было Mcdonalds у Times Square з нейкімі чувакамі з Балгарыі. Дзякуй маку за дах над галавой. Пасля заканчэння тура па ўсходзе я планавала паляцець на захад. Білеты я зноў купіла “загадзя” і абышлося туды-назад прыкладна ў $800. Так як у мяне не было тэлефона, то мне трэба было хоць штосьці, каб звязвацца з сябрамі, якія турбаваліся за мяне. Я купіла ў нейкім маленькім магазіне тракфон – мабільны тэлефон з абмежаванымі хвілінамі размовы. Купляеш хвіліны – гаворыш. Гэта быў крайні выхад, таму што часу ўжо не было купіць нармальны. Для сувязі з бацькамі сябар пазычыў свой mp3, з якім можна выйсці ў інет. Урок: Такую памылку ніколі не рабіце! У выніку я напэўна выдаткавала больш грошай купляючы дадатковыя хвіліны для тракфона чым на куплю новага.

ККириллstriklend · 6 ліс 2009 г.Чытаць

Праехаўшы праз рэзервацыю Наваха, якая па ўзроўні абыякавасці да ўсяго нагадвала родную дзяржаву, і пераначаваўшы ў намёце, мы сустрэліся з Палінай, Машай і Дашай, з якімі павінны былі працягваць падарожжа. Яны прыбылі, правёўшы перад гэтым пару дзён у Вегасе, а цяпер перад намі ляжаў Гранд-Каньён. Дакладней, як ляжаў. Не ўпэўнены дакладна, у якой позе ён знаходзіўся, але ён быў тут і мы былі тут, вось як абодвум у той дзень пашанцавала! Апісваць яго нават не буду замарочвацца. Сосны на краях, рака ўнізе, а ўсё астатняе - як хочаце, так і называйце. Такіх слоў, думаю, у вядомых мовах яшчэ няма. Хоць, напэўна, варта ўвесці. Напрыклад, слова, якое азначае "Як у Гранд-Каньёне пабываў!" або "Ну гэта вам не Гранд-Каньён" - рэдка будуць выкарыстоўвацца, затое ўсім будзе зразумела, пра што вы)) На Каньён можна глядзець з Поўначы (North Rim) і з Поўдня (South Rim). Адлегласць паміж двума пунктамі - гадзін 7 язды, не менш, паколькі трэба аб'ехаць увесь каньён, а гэта кіламетраў 300. Вырашаем паглядзець з поўдня (мястэчка Grand Canyon Village), паколькі тут больш за ўсё ўсяго і, кажуць, краявіды лепшыя. У самім Каньёне, як і ў любым іншым нацыянальным парку, ёсць дарога, па якой можна ездзіць, каб глядзець на ўсё гэта непадобства. Але тут яна чамусьці для простых смяротных даступная не ўсюды і толькі пасвечаныя ў таямніцы старажытнага мастацтва вадзіцелі аўтобусаў могуць завезці вас у пэўныя месцы. Варта праехаць на такім аўтобусе па дарозе налева да Hermits Rest, па дарозе выходзіць на ўсіх аглядальных пляцоўках неабавязкова, але на Maricopa Point, Mohave point, Pima point і Powell point трэба б. Хоць, выбірайце, вядома, на свой густ - усё крута будзе. Таксама на Bright Angel Lodge, адкуль гэты аўтобус адыходзіць, можна спусціцца ў Каньён і пагуляць па пешых сцежках. Праўда, пойдзе на гэта гадзін 4 як піць даць, а піць і так пажадана будзе даваць і браць у максімальных колькасцях, таму што тут усюды напісана, што трэба паглынаць не менш за 4 літраў вады ў дзень. А надпісам на незразумелай мове трэба верыць.) На ўваходзе таксама выдадуць карту парку, таму не хвалюйцеся, не заблукаеце) Дарэчы, аўтобусы на ёй таксама ёсць) Але як заўсёды, спачатку заходзім у Visitor Center, атрымліваем разведданыя і ўжо потым дзейнічаем, у адпаведнасці з абстаноўкай. Каньён розны, таму, калі ёсць час, даследуйце яго, пакуль не надакучыць, але ў любым выпадку пакіньце вечар на апісанае ніжэй. Пасля сузірання парку і охання з нагоды, як жа так магло атрымацца, ну нічога ж сабе, вось прырода дайшла (і гэтак далей), можна паспрабаваць вось такую штуковіну. За 10 км ад парку ёсць аэрадром, з якога лётаюць самалёты і верталёты над Гранд-Каньёнам. Так, 1,5-гадзінны палёт над усім паркам на самалёце абыдзецца вам у $80. Калі параўноўваць з краявідамі з зямлі - лепш не параўноўваць. Розныя рэчы) Варта выбраць час пачатку палёту - гадзін 5:30-6:00 вечара, тады патрапіце на сонца, што заходзіць, а яно ў гэтых месцах - наогул велічыня абсалютная, вялікая канстанта, на якой усё трымаецца.) Пішу так суха, таму што нават не ведаю, што сказаць. На фотку глядзіш і думаеш, што словамі ўсё толькі сапсуеш. Ён круты, увогуле.) Пасля заходу сонца накіроўваемся ў Лас-Вегас. Пасля пары гадзін шляху раптам выязджаем да нейкага КПП. Нас праверыць ваяка, праз 100 м яшчэ адзін, потым яшчэ. Пачынаем падазраваць, што заехалі на нейкую сакрэтную базу, і нас зараз тут кааак схопяць і каааак вернуць назад! Але не, гэта проста сістэма аховы Дамбы Гувера. Яна падсвечана з усіх бакоў, усё крута. Велізарныя бетонныя вежы тырчаць з возера, вось толькі вады ў ім чамусьці амаль няма. Відаць, не сезон, думаем мы і едзем далей, паспеўшы затармазіць рух прама на яе сярэдзіне, дзе ўсюды знакі "спынка катэгарычна забароненая", каб выйсці і пафоткацца)))

Rravik18 чэр 2009 г.Чытаць

Сталічны вакзал нібы адрэзаў горад ад усяго астатняга навакольнага свету. Электрычка з Ёганэсбурга трэсла нас больш за дзве гадзіны, значна, значна даўжэй, чым мы маглі сабе ўявіць. Да таго часу мы ўжо страцілі цярпенне і некалькі разоў засумняваліся, ці ў той бок нас вязуць? Ці правільна мы селі?! Аказалася, усё-такі, правільна! Вакзал знутры выглядаў старым, пашарпаным. Ім нібы заканчваўся Ёганэсбург і пачынаўся новы свет — свет горада Прэторыя. Выйшлі на прывакзальную плошчу, азірнуліся... Нічога! Праўда, стаміліся ад падарожжа і з цяжкасцю маглі атрымліваць асалоду. Але было ясна: у гэтым горадзе атрымаць асалоду ёсць чым. Самае цікавае: усё, што здалося прыкметным, было справа ад выхаду з вакзала. А злева — ну, так... Проста горад. Рушылі да аўтавакзала, даведвацца пра квіткі на Вікторыю Фоллс. Квіткі былі. Недарагія. Але толькі на заўтра. Падумалі, вырашылі: узяць можна. Вярнуцца да чатырнаццатага, да Віцькавага ад'езду, у любым выпадку паспеем! — Ну што, бярэм і гайда шукаць гатэль?! — прапанаваў я. — Давай наадварот! Спачатку знойдзем, дзе начаваць, а потым — па квіткі! — А якая розніца? — Раптам не знойдзем гатэль? — Знайсці-то знойдзем. Толькі вось па цане не ведаю, колькі абыдзецца. Ладна, давай па-твойму! Толькі спытай, да каторай працуе каса? — Да васьмі трыццаці! — разведваючы, паведаміў Віця. Глянулі на гадзіннік: чацвёртая гадзіна. — Добра, ідзем. Давай толькі для пачатку на вакзале ў даведачнай спытаем, няхай параяць нам з гатэлем! — прапанаваў я. Так і зрабілі. Параілі зусім побач, метрах у двухстах ад будынка вакзала — справа і за паваротам. — А па цэнах як? — спыталі мы ў кансультанта. — Прымальныя, — адказаў. Усё ясна! Абодва паставіліся да гэтага «прымальныя» недаверліва і давай блукаць, шукаць іншы гатэль. — Чорныя, як бачаць белых, лічаць, у іх грошай поўныя кішэні, можна ім і даражэй што-небудзь прапанаваць! — падзяліўся я сваёй, што склалася за апошнія некалькі месяцаў, думкай. Шукалі. Але то нас месца не задавальняла, то цана. Праходзілі хвілін трыццаць-сорак. У выніку ўсё ж вырашылі схадзіць-разведаць туды, куды нам прапанаваў звярнуцца кансультант-чорны. Высветлілася: ДОБРЫ ЁН ЧАЛАВЕК! І гатэль — прыгажосць! У іх праходзіў месяц зніжак і мы прыехалі за два дні да іх заканчэння, а, значыць, на зніжкі, па ўсіх параметрах, траплялі! Знялі танна цудоўны пакой са зручнымі ложкамі, душам і цудоўным выглядам з акна! Я быў на сёмым небе! Паглядзеўшы ў акно, адразу вызначыліся, куды можна схадзіць. Справа ўдалечыні красуецца ўніверсітэт ПАР і тэлевежа. А злева — разы ў два далей — стары будынак урада «Union Buildings». Велізарны, прыгожы! На пагорку. А яшчэ лявей і бліжэй да нас — цэнтр горада. Там — прыгожая вышынка. А вышынкі я люблю! Мяне ахапіла эйфарыя. — Ура-а!!!! — закрычаў я. Віцька таксама ўвесь свяціўся ад шчасця. Размясціліся. Асвяжальны душ, гарачая кава з салодкім рулетам. Свята жыцця і радасці! І Прэторыя адразу стала ў дзесяць разоў мілейшай! Пасля душа я давай скакаць на ложку. Ад невымоўнага захаплення! А шостай, без нічога, пайшлі па квіткі, узяўшы з сабой толькі грошы на іх і Віцькаў маленькі фотаапарат, які лёгка змясціўся ў кішэні шортаў. А КВІТКОЎ НА ВІКТОРЫЮ ФОЛЛС НЕ АКАЗАЛАСЯ! ІХ РАСПРАДАЛІ! — Ну і ладна, паедзем у Порт Элізабет заўтра! — зусім не засмуціўся Віця. А я засмуціўся. — А бо мы падабраліся так блізка да Вікторыі! Можа, ніколі больш у мяне не з'явіцца шанцу пабываць на гэтым вадаспадзе! — Ну, што цяпер?! Так, нармальна! З'ездзім на Індыйскі акіян, а потым, затое, пакуль я тут, на Сталовую гару слазіць паспеем! — А можа, усё ж, на вадаспад? На паслязаўтра возьмем! А там адразу ў Кейп, назад?! — Не, я не хачу так рызыкаваць! Не дай Бог, не паспею на свой рэйс! Квіткі да Порт Элізабет на наступны дзень яшчэ прадаваліся. На 15:30. І мы іх набылі. Пасля чаго, зусім расслабіўшыся, пайшлі гуляць. Вечарэла. Час набліжаўся да сёмай. Рушылі ў бок галоўнага (хутчэй за ўсё) універсітэта краіны. І тэлевежы. На самай справе, мы проста гулялі, не ставячы перад сабой канкрэтнай задачы дай

MSMalika Sidagulova10 сне 2019 г.Чытаць

Працуючы ў Dunkin', мне даводзілася ўставаць а 3-й ночы. Афіцыйна мы адкрываліся а 5-й раніцы, але да гэтага часу табе трэба было паспець зрабіць нарыхтоўкі кавы ☕, сэндвічаў 🥪, раскласці свежыя пончыкі 🍩, зрабіць штодзённыя тэсты тэмпературы халадзільніка і духоўкі. 🙄 (Gauri/Я/Азамат) Менеджар у нас быў выдатны, індуска, якая даўно жыве ў Амерыцы, яна была вельмі прыязная, але занадта балбатлівая, думаю, таму яна біла рэкорды продажаў Dunkin'. 💣 Кліенты бываюць розныя, але радуе, што большасць з іх вельмі прыветныя. За гэты час я пачула больш кампліментаў, чым за ўсё сваё жыццё. 😍💕 Пастаянныя кліенты прывыкаюць да цябе 😊, таму нам жартам прапанавалі ўдачарыць/усынавіць сябе, каб застацца ў Амерыцы. 😂 🔸 Пасля працы я ехала на другую працу, якая знаходзілася ў суседнім горадзе West Dennis 🏝. Я працавала на кухні 🥞🍳🥪, перыядычна прымала тавар, гатавала, мыла посуд і рабіла нарыхтоўкі. Персанал быў даволі нядрэнны і вясёлы, але п'ючы 🍻✌. Усе распівалі напоі, нават калі табе не было 16-ці; такой была палітыка бара. Табе дазвалялася ўсё: і бясплатная ежа, і напоі, галоўнае — працуй! ❗ Плюсы працы ў бары: 1) Ты эканоміш на ежы 2) Ты эканоміш на ежы 3) Ты эканоміш на ежы ❗ Калі ў цябе і так дрэнная печань, забудзь пра гэта месца, а то грошы давядзецца збіраць на яе перасадку! Гадзін у бары было катастрафічна мала, і нам давялося шукаць іншае месца. Пробавала сябе ў ролі housekeeper, шчыра кажучы, праца цяжкая, 😑😫 непрыемная і не варта сваіх грошай. Таму пасля трох дзён я яе пакінула. 🔸 Па шчаслівай выпадковасці мы даведаліся, што ў мясцовым брэндзе адзення патрэбныя людзі, вядома, мы адразу звязаліся з імі. На наступны дзень мы ўжо працавалі прадаўцамі-кансультантамі Cuffy’s! Нам далі крутую і камфортную ўніформу. На жаль, у якой людзі адразу ведалі, каму трэба задаваць пытанні 😔 Жартую 😂😁. Людзі ў асноўным былі прыязнымі, а асабліва было прыемна, калі яны абдымалі цябе і хвалілі перад менеджарам 😁✌. А менеджар хваліў цябе! Панавала вельмі ўтульная абстаноўка, старэйшыя клапаціліся пра малодшых, бывала, кармілі нас бясплатнай ежай, дапамагалі нам з праблемамі і падвозілі дадому. З працы я вярталася а 12-й ночы, а а 3-й 😫 зноў уставала ў Dunkin'. Жорстка не высыпалася, ніколі б не падумала, што змагу працаваць з такім графікам 😲. І праз два месяцы ўсё гэта здаецца каламутным сном! Былі выпадкі, калі не было часу нават паесці, і ты цэлы дзень чакаеш на свой 30-хвілінны перапынак 😩. Магу сказаць, што за гэтыя тры месяцы пачынаеш сапраўды цаніць час! Вось маё лета падыходзіць да канца, вядома, хацелася застацца, што таіць грэх 😁. Нават менеджар прапаноўвала мне выйсці замуж 😂, але да гэтага я не гатовая! Варыянт застацца нелегальна таксама не ў маім гусце! Вырашыла, што абавязкова вярнуся, але легальна!!! ✌ ❗ Толькі сваімі намаганнямі ты можаш дасягнуць мэты! Вядома, ты можаш даць сабе слабіну, але толькі для большага рыўка! Work and Travel назаўсёды застанецца ў маім сэрцы! Дзякуючы гэтай праграме я змагла выйсці за рамкі сваёй зоны камфорту! Калі змагла я, зможаш і ТЫ!

АБАлександр Борисов7 сне 2019 г.Чытаць

Бярыце з сабой кіпяцільнік! Памятаю, як паслухаў парады старэйшых і ўзяў з сабой у ЗША кашы, чаі, Doshirak і пюрэ хуткага прыгатавання. Мой план зэканоміць не спрацаваў. Патрэбны быў кіпень. У ЗША зручна, што любая ежа хуткага прыгатавання разаграваецца ў мікрахвалёўцы. Але я так не хацеў. У галаве былі думкі, што кіпяціць ваду ў мікрахвалёўцы шкодна. Да гэтага часу не ведаю, праўда гэта ці не, але думкі засталіся. Я пачаў шукаць электрычны чайнік і сутыкнуўся з вялікай праблемай. У ЗША іх няма. Ёсць дарагія кавамашыны, а ў больш спецыялізаваных крамах можна знайсці чайнікі для разагрэву на газавых плітах. Усё. Не забуду, як абышоў каля 15 крам, і на стандартнае пытанне аб наяўнасці чайніка я бачыў усмешку да вушэй і здзіўлены погляд кансультанта. На eBay або Amazon чайнікі таксама былі рэдкасцю і каштавалі даволі дорага. Увогуле, застаўся тады я без чайніка на ўсё лета, а ў наступным годзе ўзяў з сабой кіпяцільнік з гордым надпісам «Зроблена ў СССР». Прашу, не паўтарайце маіх памылак. Удачы!

ВБВиктория Базароваraymig · 3 ліп 2013 г.Чытаць

Як жа хутка праляцеў гэты месяц! Здаецца, нічога асаблівага не рабіла, але трэць часу ўжо прайшла. За гэты месяц столькі новых знаёмых :-) Наведала Гавайскі ўніверсітэт, мне спадабаўся, не адмовілася б у такім вучыцца :-) Ездзілі на вадаспад у джунглях, там хадзілі абсалютна басанож, было выдатна. Гара Tantalus, з яе адкрываецца шалёна прыгожы від на начны Ганалулу. Нідзе, здаецца, яшчэ не бачыла такога. Столькі агнёў, неба ў зорках, удалечыні акіян і Месяц, які адбіваецца ў ім. Аднойчы ноччу добрай кампаніяй паехалі на месца, якое называецца Black Point. Гэта такі басейн у камянях, аб які б'юцца хвалі. І вось, ты плаваеш, а зверху такія вялікія хвалі б'юць :-) адчуванні выдатныя. У адзін з маіх выхадных дзён схадзіла ў Гавайскі заапарк, дзе больш за ўсё спадабаліся галапагоскія чарапахі, плямістыя грацыёзныя жырафы і гіганцкі гіпапатам :-)

NPNelly PrisNelly_Pris · 22 кас 2010 г.Чытаць

З сярэдзіны лета 2010 года ў мяне ў галаве кожны дзень гучала адна і тая ж думка: я хачу ў Амерыку! Гэтая ідэя была настолькі навязлівай, што проста зводзіла мяне з розуму. І ў гэты момант я зразумела, што Work & Travel USA – гэта тое, што мне трэба. ПАЧАТАК Пачалося ўсё, натуральна, з бясконцага штудзіравання сеткі Інтэрнэт. Госпадзе, колькі ж я сайтаў перагледзела, па колькіх спасылках перайшла, перачытала кучу блогаў, панаадпраўляла лістоў з пытаннямі "Што, калі, колькі?" – іншымі словамі, пастаралася даведацца максімальна шмат пра тое, што гэта за праграма і з чым яе ядуць. З усіх екацярынбургскіх агенцтваў, якія прадастаўляюць паслугу афармлення праграмы W&T USA, я і мая сяброўка, Айнура (пра яе я раскажу крыху пазней), выбралі Цэнтр Міжнароднага Абмену (г. Екацярынбург, вул. Праспект Леніна 50 ж). Другім этапам стала афармленне і заключэнне дагавора на ўдзел у праграме. Гэта насамрэч найцікавейшая працэдура! Для пачатку чытаеш і падпісваеш самі дагаворы, а іх у дадзеным выпадку было два: адзін з ЦМА Екацярынбург, другі – непасрэдна дагавор удзелу ў праграме. Потым ідзеш усё гэта хараство аплачваць у банк… Госпадзе, колькі я разоў там у гэтым банку распісалася, у мяне ледзь рука не адвалілася! Там жа ў банку афармляюць і міжнароднае студэнцкае пасведчанне. Дарэчы, крыху адцягнуся, раскажу пра тое, як я атрымлівала ISIC. Пайшла я яго атрымліваць не ў свой тэрмін, а на пяць дзён пазней. Быў панядзелак. Устала я ў 6:30 раніцы, таму што мне трэба было атрымаць замежны пашпарт, а потым ужо ісці ў банк за ISIC-ам. Як вы, напэўна, ведаеце, нішто ў Расіі нармальна не робіцца, усё пастаянна праз адно ўсім вядомае месца. Ну дык вось, прыйшла я на Крылова 2 у 8:00, атрымала ў тэрмінале талон з часам выдачы З/Г пашпарта. Сяджу, спакойна чакаю. Аб'яўляюць мяне, я са спакойным сэрцам іду да акенца выдачы, і тут пачынаецца…. Ваш пашпарт не гатовы, ды толькі ў сераду, ідзіце да інспектара і там разбірайцеся, не затрымлівайце чаргу… Пайшла я да гэтага інспектара, які, дарэчы, аказаўся вельмі нават, на здзіўленне, нармальнай жанчынай. Тая мне папулярна растлумачыла, што пашпарт я да серады не атрымаю. Окей. Пайшла ў банк. Прыходжу, і што б вы думалі? Маёй карты няма! І калі будзе – невядома! Мда… Канкрэтна мне ў той дзень не шанцавала. Затое ў сераду я ўсё атрымала: і пашпарт, і ISIC. Праўда, у студэнцкай карце яны мне інстытут няправільна ўказалі, рукадупы, блін… На іх думку, я вучуся ў ЕАА, а не ў ЕАСА… Ну што, гэта Расія! Трэба прывыкаць! Вернемся да афармлення дагавора. Сума першага ўзносу склала прыкладна 15 000 рублёў, што не слаба ўдарыла па маёй студэнцкай кішэні. Але што рабіць, калі чагосьці вельмі моцна хочацца, заўсёды даводзіцца ахвяраваць чымсьці іншым. У маім выпадку гэтым "іншым" сталі кафэшкі, кіношкі, канцэрты, тэатры, кніжкі і ўсякія іншыя радасці жыцця… Трэці этап – гэта ўводныя зборы з кансультантамі ЦМА. Што на іх будзе, я пакуль дакладна не ведаю, але мяркую, што гаворка пойдзе непасрэдна пра пошук працы ў штатах, афармленне JobOffer, візы, пералёт, субяседаванне ў консульстве ЗША. Дарэчы, хачу дадаць. Спачатку, яшчэ летам да афармлення дагавора, я была проста ў парасячым захапленні ад усяго, звязанага з праграмай W&T USA. Зараз жа, на змену пачуццю "гэта ж капец як крута!" прыходзіць разуменне таго, у што я ўвязалася. Тры месяцы ўдваіх з сяброўкай у чужой краіне жыць, адпачываць і ПРАЦАВАЦЬ! Не думаю, што ўсё будзе проста, але сумна дакладна не будзе. Гэта я магу гарантаваць. ;) Дарэчы пра сяброўку. Айнура – мая аднакурсніца ў Екацярынбургскай акадэміі сучаснага мастацтва (інстытут). Выдатніца, разумніца, прыгажуня, хіба толькі што не камсамолка! Калі б не яна, не бачыць мне маіх адзнак у залікоўцы, як уласных вушэй. Але гэта не самая галоўная яе перавага! Яна мне падабаецца тым, што не спрабуе выпрыгнуць са штаноў, каб каму-небудзь спадабацца, не спрабуе быць кімсьці іншым, крычаць на ўсё горла, перарабляць свет пад сябе. Яна прымае мяне такой, якая ёсць, з усім маім характарам, які нават я недалюбліваю. У мяне адч