04:30, 25 noyabr 2008-ci il. Bu artıq bir vərdişə çevrilir: axşamdan sönmək, gecə qalxıb... həyatla məşğul olmaq. Məni təəccübləndirən odur ki, şəhər sanki yatmaq fikrində deyil! Prinsipcə. Hətta mən işdən səhər saat beşdə qayıdanda, ətrafda yatmağın normal olduğunu unutmuş kimi görünən kifayət qədər insan olur. Yatmamaq normal hala çevrilib. Bu, rus qışına nə qədər də bənzəmir. Bizdə uzun soyuq axşamlar nə etmək olar? Oxumaq. Televizora baxmaq. İşləmək. Yatmaq. Yayda isə, düzü, bizdə də yuxu gəlmir, xüsusilə mərkəzdə, piyada gəzinti yeri olan Kirovka küçəsində. Yatmamaq və həyatdan zövq almaq çox gözəl, romantik və müasirdir. Təəssüf ki, hələ nə Afrikada, nə də hər hansı bir rus meqapolisində gecə gəzintiləri sakit və rahat Avropadakı kimi təhlükəsiz deyil. Budur, bizim də can atmalı olduğumuz bir məqam. İndi isə, məsələn, Şeyn ilə qonşu olduğum mənzildə o, qonaq otağında dostları ilə oturub. Televizora baxırlar, söhbət edirlər, mənə baxıb paltar yumağa da başlayıblar. Tez-tez görürəm ki, onlar gündüzlər yatırlar. Gecələr isə nadir hallarda. Bəzən səhər doqquz-on radələrində oyanıram, onlar isə gecə hansı vəziyyətdə oturmuşdularsa, eləcə də yuxuya gediblər. Gülməlidir. Xoşuma gələn odur ki, onlar səs-küylü deyillər və şeytan kimi içmirlər. Bəzən bir az olur, amma nəsə zərərsizdir. Bu gün (daha doğrusu, artıq dünən) mənim döyüş vəftizim oldu. Cənubi Afrika tərəfdən Atlantik okeanında ilk çimməyim! Bəxtim gətirdi, mən bu okeanda müxtəlif tərəflərdən olmuşam: həm Amerika, həm də Avropa tərəfdən. Dünən isə Stasla getmişdik. Atlantik okeanında mənim üçün ilk dəfə idi ki, su soyuq idi. Amma hamı deyir ki, burada həmişə belədir və dəyişiklik gözlənilmir. Budur sizə növbəti dünya möcüzəsi. Afrika, yay, okeanda su isə aşağı temperaturludur. İnanılmazdır, elə deyilmi?! Amma hər şey məntiqlidir — Antarktikadan gələn cərəyan. Əgər daha isti su istəyirsinizsə, o zaman Hind okeanına getmək lazımdır! Ora isə nəqliyyatla təxminən üç saatlıq yoldur. Yəqin ki, ən yaxın yer İynə burnudur. Coğrafiya elmi təsdiq edir ki, məhz bu burun iki okeanın qovuşduğu sərhəddir. Deyirlər ki, burnun sağ və sol tərəflərində suyun temperatur fərqi on dərəcəyə çatır. Orada olmaq maraqlı olardı. Nə isə, bəlkə də bəxtim gətirdi. Ümid edəcəyəm! Əgər eşitmisinizsə ki, iki okeanın qovuşduğu yer Ümid burnudur, sizi əmin edə bilərəm ki, bu turistlər üçün bir nağıldır! Amma «Ümid» burnu ilə bağlı başqa bir maraqlı fakt var: şəhərin tarixi məhz buradan başlayıb. Keyptaunla isə bugünkü Cənubi Afrika Respublikasının tarixi başlayıb. Bir çoxları onu portuqaliyalı Bartolomeu Diaşın adı ilə əlaqələndirir. Burunda onun şərəfinə abidə ucaldılıb. Mən onu görmüşəm, avtobusla təxminən yüz əlli metr məsafədən yanından keçmişdik. Yəqin ki, Apollon Davidsonun «Köhnə Keyptaun gəzintiləri» məqaləsindən (İnternetdən tapmışam) bir hissəni sitat gətirəcəyəm. Orada hər şey çox maraqlı yazılıb: «Köhnə liman. Bu, uşaqlığımdan bəri mahnıdakı limandır: «Keyptaun limanında, gövdəsində deşiklə...» Bir neçə il əvvəl köhnə liman dəyişdi. Çoxdandır ki, Keyptaunu «iki okeanın qovşağında dəniz meyxanası» adlandırırdılar. İndi bütün liman demək olar ki, sözün əsl mənasında meyxanaya çevrilib. Liman qurğularında rahat kafelər, restoranlar, pivəxanalar, attraksionlar var. Köhnə quru dokda iki mərtəbəli mağazalar sırası yerləşir. Əvvəllər yalnız sərxoş dənizçilərin qışqırdığı meydanda indi artistlər çıxış edirlər. Bununla belə, axşamlar burada hələ də qışqırırlar. Bayram edən turist kütlələrinə baxanda ilk dənizçilərin bura nə çətinliklə gəldiyini təsəvvür etmək çətindir. Bir-biri ilə toqquşan Atlantik və Hind okeanının suları nadir hallarda sakit olur. Hətta ən təcrübəli şkiperlər belə limana sağ-salamat çatanda xaç çəkirdilər. Afrikanın cənub ucundakı qatil dalğalar haqqında xəbərlər dünyanın bütün limanlarına yayılmışdı. Onları «keyproller» adlandırırdılar. Onlar yelkənli gəmilər üçün o qədər dəhşətli idilər ki, 1974-cü ildə on dörd metr hündürlüyündə bir dalğa böyük bir ingilis yük gəmisinin dibini s
+2