04:30, 25 noyabr, 2008-ci il. Bu artıq vərdişə çevrilir: axşamdan şəbəkədən çıxmaq, gecə durmaq və... həyatla məşğul olmaq. Məni təəccübləndirən odur ki, şəhər sanki yatmaq fikrində deyil! Prinsipcə. Mən hətta səhər saat beşdə işdən qayıdanda ətrafda kifayət qədər insan olur, sanki yatmağın normal olduğunu unudublar. Yatmamaq normal hala çevrilib. Bu, rus qışına nə qədər də bənzəmir. Bizdə uzun soyuq axşamlarda nə etmək olar? Oxumaq. Televizora baxmaq. İşləmək. Yatmaq. Yayda isə bizdə də yuxu gəlmir, xüsusən mərkəzdə, haradasa piyada Kirovka küçəsində. Bu, çox gözəl, romantik və müasirdir – yatmamaq, həyatdan zövq almaq. Yalnız təəssüf ki, nə Afrikada, nə də hər hansı rus meqapolisində gecə gəzintiləri sakit və dinc Avropadakı kimi təhlükəsiz deyil. Bax, buna biz də can atmalıyıq. İndi isə, məsələn, Şeyn ilə qonşu yaşadığım mənzildə o, dostları ilə zalda oturub. Televizora baxırlar, söhbət edirlər, mənə baxaraq paltar yumağa da başlayıblar. Mən tez-tez görürəm ki, onlar gündüz yatırlar. Gecə isə nadir hallarda. Bəzən səhər doqquz-on radələrində oyanıram, onlar isə gecə hansı pozada oturublarsa, eləcə də yuxuya gediblər. Gülməlidir. Mənim xoşuma gələn odur ki, onlar səs-küylü deyillər və şeytan kimi içmirlər. Bəzən bir az, amma nədənsə zərərsiz. Bu gün (daha doğrusu, artıq dünən) mənim döyüş vəftizim oldu. Cənubi Afrika tərəfdən Atlantik okeanında ilk çimməyim! Bəxtim gətirdi, mən bu okeanda müxtəlif tərəflərdən olmuşam: həm Amerika tərəfdən, həm də Avropa tərəfdən. Dünən isə Stasla getmişdik. Su, mənim üçün Atlantik okeanında ilk dəfə idi, soyuq idi. Amma hamı deyir ki, orada həmişə belədir və dəyişiklik gözlənilmir. Bax sizə daha bir dünya möcüzəsi. Afrika, yay, okeandakı su isə aşağı temperaturludur. Başa sığmır, elə deyilmi?! Amma hər şey məntiqlidir – Antarktikadan gələn cərəyan. Əgər daha isti olmasını istəyirsinizsə, onda Hind okeanına getmək lazımdır! Ora qədər isə nəqliyyatla təxminən üç saatlıq yoldur. Yəqin ki, ən yaxın yer İgolnı burnudur (Cape Agulhas). Coğrafiya elmi təsdiq edir ki, məhz bu burun iki okeanın birləşmə sərhədidir. Deyirlər ki, burnun sağ və sol tərəfindəki su temperaturunun fərqi on dərəcəyə çatır. Orada olmaq maraqlı olardı. Nə isə, bəlkə bəxtim gətirdi. Ümid edəcəyəm! Əgər iki okeanın birləşmə yerinin Yaxşı Ümid burnu (Cape of Good Hope) olduğunu eşitmisinizsə, sizi əmin edə bilərəm ki, bu turistlər üçün nağıldır! Amma „Yaxşı Ümid“ burnu ilə bağlı başqa bir maraqlı fakt var: şəhərin tarixi məhz oradan başlayıb. Keyptaunla isə bugünkü Cənubi Afrika Respublikasının tarixi başlayıb. Bir çoxları onu portuqaliyalı Bartolomeu Diaşın (Bartolomeu Dias) adı ilə bağlayır. Burunda onun şərəfinə abidə var. Mən onu gördüm, biz avtobusla yüz əlli metr aralıdan keçdik. Bəlkə, Apollon Davidsonun „Köhnə Keyptaun boyu gəzintilər“ məqaləsindən bir hissəni sitat gətirim (İnternetdən tapdım). Orada hər şey çox maraqlı yazılıb: „Köhnə liman. Bu, mənim uşaqlığımdakı mahnıdandır: „Keyptaun limanında, bortunda deşiklə...“ Bir neçə il əvvəl köhnə liman dəyişdi. Qədimdən Keyptaunu „iki okeanın qovşağında dəniz meyxanası“ adlandırırdılar. İndi bütün liman meyxanaya çevrilib, demək olar ki, sözün birbaşa mənasında. Liman tikililərində – rahat kafelər, restoranlar, pivəxanalar, attraksionlar var. Köhnə quru dokda – iki mərtəbəli mağazalar sırası. Əvvəllər yalnız sərxoş dənizçilərin qışqırdığı meydanda artistlər çıxış edirlər. Bununla belə, axşamlar orada indi də qışqırırlar. Turistlərin bayram izdihamına baxaraq, ilk dənizçilərin bura nə qədər çətinliklə çatdığını təsəvvür etmək çətindir. Bir-biri ilə toqquşaraq, Atlantik və Hind okeanlarının suları nadir hallarda sakit olur. Hətta ən təcrübəli şkiperlər də limana sağ-salamat çatanda xaç çəkirdilər. Afrikanın cənub ucundakı qatil dalğalar haqqında xəbərlər dünyanın bütün limanlarını gəzib. Onları „keyprollerlər“ adlandırırdılar. Əgər 1974-cü ildə on dörd metrlik dalğa böyük ingilis yük gəmisinin dibini sındırmışdısa, onlar yelkənli gəmilər üçün nə qədər dəhşətli olublar. Bir n
+2