Raleigh: Przewodnik, ceny i darmowe noclegi · 2026

VKViktoria Khrapovaviktoriya.hrapova.94 · 31 sty 2015Czytaj

Cześć, nazywam się Vika i jestem z miasta Jekaterynburg! Mój blog nie będzie zbyt długi, nie będzie naszpikowany epitetami, metaforami i opisowymi zwrotami (choć z wykształcenia jestem filologiem). To po prostu lekka historia, będę zwracać uwagę na pewne momenty. Jeśli Wam, drodzy czytelnicy, spodoba się mój blog, ale nie znajdziecie w nim odpowiedzi na swoje pytanie, lub będziecie chcieli rozwinąć jakiś temat, to możecie łatwo się ze mną skontaktować (adresy na końcu bloga). Więc zaczynam ^_^ Chcę podziękować IEC za istniejącą możliwość masowego desantu studentów z całego świata na terytorium Ameryki. Jesteście po prostu geniuszami, a geniuszem jest człowiek, który wymyślił, wdrożył i doprowadził do perfekcji program Work and travel USA. Podziwiam, szczerze. Nie każdy dorosły może pozwolić sobie na wycieczkę do Ameryki. To droga przyjemność, to daleko. I nie sądzę, żeby to było jak typowy wypoczynek dla całej rodziny... prościej, taniej, bliżej wyskoczyć na rodzinny wypoczynek na Krym (uwielbiam Krym, całe dzieciństwo tam byłam) lub do Turcji. A tutaj taka szansa! Dziękuję za to, jestem zachwycona! =) Moja letnia historia zaczęła się 5 czerwca 2014 roku. Pięć bladych i zmęczonych sesją przyszłych „podróżujących żab” spotkało się wczesnym rankiem na lotnisku „Kolcowo” w Jekaterynburgu. Naprawdę wyglądałyśmy na zmęczone i nie cieszyłyśmy się zbytnio z nadchodzącej podróży. Myślę, że po prostu nie rozumiałyśmy, co się dzieje =) Skromnie stałyśmy ze swoimi damskimi walizeczkami, czekałyśmy na wejście na pokład ptaka szczęścia od firmy „Aeroflot”. *Chcę powiedzieć dziękuję również ptakowi, który szczęśliwie dostarczył nas do Moskwy, na lotnisko „Szeremietiewo”* Na Szeremietiewie podróżujące żaby biegały w poszukiwaniu kantorów wymiany walut i kolejnej dawki kawy dla mnie, jestem po prostu dziką kawoszką. I w końcu przytuliłyśmy swoje pupcie w głównym ptaku, który dostarczył nas prosto tam, do Nowego Jorku. Juhuuu, nie trzeba już siedzieć w pozycji embrionalnej i myśleć o tym „ciekawe, tylko ja czuję się jak dziecko w ciasnym wózku?”, a także męczyć się z braku snu i nudzić stewardessy prośbą o przyniesienie czegoś „do żucia”. Tak, tak zajadałyśmy nudę, bo filmy jakoś w ogóle nie wchodziły. A przecież warto było spać!!! Ja, chodzący, a w tamtym momencie siedzący cud, popełniłam błąd w deklaracji (wydają ją w samolocie, jeśli dobrze pamiętam, już przed lądowaniem na lotnisku w Ameryce). Stawiając haczyk w nie tym miejscu... pytanie było napisane mniej więcej tak: „Czy wwozisz owoce lub warzywa do Ameryki w celu dalszej dystrybucji” TAK! Wwożę kilogram żurawiny na sprzedaż, no tak, dodatkowy zarobek! A duży afroamerykański wujek (właściwie bardzo ich lubię i wcale się nie boję), sprawdzając deklarację, zaczął nerwowo reagować i komentować mój haczyk, a ja się zorientowałam... i zaczęłam tak samo nerwowo wymachiwać rękami, wyraźnie podtrzymując narzucone przez niego tempo dialogu, i mówić, że to błąd, jestem studentką, Rosja, coś pomyliłam, przepraszam-wybaczcie wujku, ale NIE! Wujek (ten sam miły afroamerykański wujek) wysłał mnie do osobnego okienka do innego czarnoskórego wujka... od razu przypomniały się kadry z filmów o amerykańskich więzieniach, czy aferach... a w głównej roli JA... i teraz będą mnie torturować... lampą, krzesłem i linami, no wszystko jak należy, rozumiecie. Ale ja, jak przysięgę powtarzałam: „to błąd, jestem studentką, Rosja, coś pomyliłam, przepraszam-wybaczcie wujku” i mnie wypuścili. Dobra przysięga, zapamiętajcie ją=)) *Moje dziewczyny, w tym ja, jeszcze nie zdążyłyśmy zaadaptować się do brzmienia szybkiej amerykańskiej mowy i doprowadziłyśmy pracowników lotniska do śmiechu)) To było zabawne)*

YSYulia Shorovaj-shorova.ru · 31 sty 2015Czytaj

Lato minęło. Jestem w domu już od 6 miesięcy, ale postanowiłam napisać o mojej wizji Ameryki i mojego lata 2014. Ktoś spędził je w domu, ktoś na wsi, ktoś na obozach, a ja uczestniczyłam w międzynarodowym programie studenckim Work and Travel. Myślę, że Ameryka mnie zmieniła, i nie tylko mnie, studenci tutaj dorastają i podejmują czasem najpoważniejsze decyzje. Na przykład: wracać do domu czy nie? Pokusa jest wielka, nawet bez wykształcenia każdy imigrant może łatwo znaleźć pracę w supermarkecie, restauracji itp. i zarabiać, jak to mówimy, „powyżej średniej”, marzyć o kupnie samochodu, bo tam uważa się za normę posiadanie i prowadzenie samochodu od 16 roku życia. Samochodu nie trzeba brać na kredyt, bo jego koszt jest wielokrotnie niższy niż u nas, a ja sama byłam w stanie w półtora miesiąca zarobić na przyzwoity używany samochód, czego nie osiągnęłabym w ojczyźnie w tak krótkim czasie. Wielu imigrantów, których poznałam w USA, pytało mnie: „Co jest w Rosji, czego nie ma tutaj?”. Stosunek „naszych Amerykanów” do przyjezdnych „naszych” znacząco się różni. W Chicago pomagali mi słowem i czynem. W Nowym Jorku sprawa wyglądała inaczej. Tam wszyscy przetrwają, jak mogą. Przypuszczam, że „nasi” tam zepsuli się pieniędzmi i każdy żeruje na drugim. W przeważającej większości widziałam uśmiechy od przechodzących Amerykanów na ulicy, a jeśli zdarzyło się zgubić, zawsze ktoś do ciebie podejdzie, zapyta, czy wszystko w porządku, i życzy Nice day! Być może to nie jest nieszczerość Amerykanów, jak zauważają Rosjanie, ta uprzejmość jest w nich wpajana od urodzenia i wchodzi w fundament amerykańskiej mentalności. Ale każdy medal ma dwie strony, pierwszy czas w USA mija na fali euforii, to takie wrażenia, znajomości, uprzejmość sprzedawców i policjantów. Ameryka wydaje się krajem pełnym możliwości, ale pewnego razu siedząc na ławce w parku, zastanowiłam się, mój status społeczny, który mam w Rosji, tutaj nie odgrywa roli, trzeba zadowolić się nisko wykwalifikowaną pracą, na przykład taką, jak moja w tamtym okresie w sferze housekeeping. Większość przyjezdnych pracuje za 7-9 $ na godzinę, podczas gdy średnia pensja dla klasy średniej to około 20. Kręcisz się jak chomik w kołowrotku, a wynajem mieszkania (lub pokoju) zabiera 50% zarobków, a także przejazd autobusem lub metrem i jedzenie. A bez amerykańskiego wykształcenia trudno przeskoczyć tę poprzeczkę, więc pozwalasz sobie na oderwanie się od tej pracy tylko w weekendy w jakiejś kawiarni. Ale smutni ludzie w Ameryce to słabeusze, a pokazywanie tutaj swojego złego nastroju po prostu nie jest przyjęte. Widziałam, jak młodzi i niegłupi ludzie tracili siebie, na przykład dziewczyny... Plotki o tym, że dziewczyny z Europy Wschodniej mają lekkie obyczaje, niestety nie są plotkami. Wzdłuż autostrad i w ogóle w miastach, zwłaszcza dużych, rozwinięte są bary-restauracje, typu gentalman clubs, gdzie rekrutują młode dziewczyny w moim wieku do tańca przy rurze, i najczęściej są to nasze rosyjskojęzyczne dziewczyny. Zostałam oszukana i przywieziona tam, nawiasem mówiąc, przez naszych „przyjezdnych Rosjan” pod pozorem pracy jako pomoc barmana, ale uciekłam stamtąd. Znałam na pewno około 4 dziewczyny, które pracowały w tej sferze tańca. Ale chętnych do opuszczenia swojej Ojczyzny dla życia w USA jest bardzo wielu, zarówno aktywna wykształcona część społeczeństwa, jak i bardzo młodzi studenci. Często wyjeżdżają nawet całymi rodzinami. Podsumowując, uważam, że to lato oczywiście się udało, pomimo wszystkich moich błędów i nieprzyjemności, ale przecież właśnie w ten sposób zdobywa się doświadczenie życiowe. Połowę lata przeżyłam w prowincjonalnym mieście Ocean City, nad brzegiem Oceanu Atlantyckiego, potem przeprowadziłam się do Chicago, które znajduje się nad jeziorem Michigan, a końcem mojej podróży był Nowy Jork. Jeśli chodzi o wszystkich studentów J-1 Visa, wróciliśmy inni, mamy co porównywać, rzeczywistość, do której przywykliśmy od dzieciństwa, a ten pobyt w Ameryce to swoiste hartowanie. Cóż... a wracają

ASAlexandra Sinichkinasssahsha · 31 sty 2015Czytaj

Mieszkam, pracuję i oddycham w Rehoboth Beach – stolicy gejów. Tak, tak, to nie literówka, tutaj naprawdę jest nierealnie dużo gejów. Mężczyźni tutaj nie są mężczyznami i znalezienie kogoś tutaj jest dość trudne, ale całkiem możliwe. Przychodząc wieczorem na plażę, od razu zobaczysz ogromną liczbę par gejowskich, przytulających się, całujących, flirtujących... Dla Rosjanina na początku będzie to szok, bo to nie jest typowe dla naszej kultury, ale po miesiącu/dwóch mieszkania tutaj przyzwyczajasz się do wszystkiego!) A ogólnie RB to piękne miasto, bogate w sklepy, hotele, kawiarnie i restauracje, co tu dużo mówić, miasto turystyczne.) Wchodząc na Wikipedię dowiesz się, że RB to bardzo małe miasto z populacją zaledwie 1327 osób, ale jak wiemy, wszystko poznaje się w porównaniu. I nie powiedziałabym, że jest małe, Barnard, VT jest znacznie mniejsze (mój dom w zeszłym roku). So, what about me?)))) hshshshshs) Mój dom znajduje się w centrum miasta, 15 minut od oceanu i 5 minut od pierwszej głównej pracy. To świetnie. Wiecie, jak bardzo lubię spać i nie lubię się spóźniać. A kiedy mieszkasz blisko pracy, daje ci to szereg korzyści, na przykład sen!))) Z pracą tutaj jest jednocześnie trudno i prosto. Przez dwa tygodnie nie mogłam znaleźć drugiej pracy, to było straszne, wszędzie prosili o wypełnienie tych głupich aplikacji (prościej mówiąc CV). Zamiast po prostu powiedzieć TAK lub NIE, podsuwają te papiery(( po dwóch tygodniach w końcu znalazłam drugą pracę, a potem szczęście usiadło mi na kolanach i teraz mam cztery. I am a hustler, I am, I am a hustler)) Czasu prawie na nic nie wystarcza, każdego dnia jesteś zmęczony i pędzisz do domu – prysznic, spać. Eh, dziękuję jednej osobie, która wspiera mnie każdego dnia... bez niej pewnie oszalałabym od takiego rytmu życia. About job. Pracuję w różnych lokalach i w każdym z nich relacje z ludźmi są tak różne, to bardzo dziwne. W Rosji wszystko jest jakoś prostsze. Mam na myśli gejów i lesbijki. Geje zatrudniają tylko chłopców, a lesbijki – dziewczynki. I wiecie, jak trudno jest, kiedy twoi pracodawcy to gej i lesbijka.....aaaaa Taak, a teraz opowiem szczegółowo o niektórych dniach spędzonych tutaj. W pierwszych dniach zabawiał mnie Gary, przedstawił mnie z nim Chris (pracodawca). Gary jest po prostu nierealnie dobrym, wesołym i interesującym człowiekiem. Od razu zrobił mi wycieczkę po całym mieście, po najciekawszych miejscach. Jak wspaniale jest go słuchać. W tym momencie mojego życia z żadnym Amerykaninem nie było mi tak prosto i łatwo rozmawiać.) to naprawdę świetne... Komunikacja tutaj nie jest problemem, wszyscy są mili i weseli. Jedyny minus – dużo rosyjskojęzycznych studentów J-1. Ale to też plus dla ciebie, na przykład spacerujesz po deptaku, wszedłeś do kawiarni z lodami, a tam pracuje znajomy, częstuje za darmo, wszedłeś do innej kawiarni – sytuacja się powtarza. To super)) ...Jak wielu wie, 4 lipca to wielkie święto w USA. I postanowiliśmy świętować je na plaży. Było niezwykle dużo ludzi, parkingi całkowicie zapchane, wszędzie leżaki, krzesła, koce... aaaa, szaleństwo.) tego dnia pierwszy raz spróbowałam amerykańskiego piwa, jakoś mnie nie zachwyciło, piwo jak piwo. Albo po prostu nie jestem koneserem tego napoju!) odbiegłam od tematu) więc, ludzie, plaża, ocean i ogromne fajerwerki. Tak długich fajerwerków nigdy nie widziałam. Nawet zmęczyłam się staniem z podniesioną głową.)) Nie wyobrażacie sobie, jak cieszyli się amerykańscy ludzie z każdego wybuchu świateł. Tak, są jednak bardziej emocjonalni niż przedstawiciele jakiegokolwiek innego kraju. Po fajerwerkach chcieliśmy pojechać na afterparty do domu Chrisa, ale trafiliśmy na typową moskiewską sytuację – KOREK. Fuuuuuuuuuck, ale jesteśmy w Ameryce... W ogóle, imprezę przenieśliśmy na pakę pickupa. Było tak wesoło i niezwykle. Jakbym była w amerykańskim filmie, w głównej roli. Wow)) Tak, swoją drogą w naszym mieście jest mały park rozrywki, tam jest taaaak fajnie. Nie wytrzymałam i zagrałam w kilka gier. Hazard i te sprawy. I na

YSYulia Shorovaj-shorova.ru · 31 sty 2015Czytaj

Lato minęło. I już jestem od jakichś 6 miesięcy w domu, ale postanowiłam napisać także moje spojrzenie na Amerykę i moje lato 2014. Ktoś spędził je w domu, ktoś na wsi, ktoś na obozach, a ja uczestniczyłam w międzynarodowym programie studenckim "Work and travel". Myślę, że Ameryka mnie zmieniła, i nie tylko mnie — studenci tutaj dojrzewają i czasem podejmują swoje pierwsze poważne decyzje. Na przykład: wracać do domu czy nie? Pokusa jest wielka, nawet bez wykształcenia każdy emigrant może spokojnie znaleźć pracę w supermarkecie, restauracji itp. i zarabiać, jak u nas mówią, "powyżej średniej", marzyć o zakupie samochodu, w końcu tam uważa się za normę posiadanie i prowadzenie auta od 16. Samochodu nie trzeba brać na kredyt, ponieważ jego cena jest wielokrotnie niższa niż u nas, i sama udało mi się w półtora miesiąca zarobić na przyzwoite używane auto, czego nie byłabym w stanie osiągnąć na ojczyźnie w takim czasie. Wielu emigrantów, których poznałam w USA, pytało mnie: "Co jest w Rosji, czego tutaj nie ma?". Stosunek "naszych Amerykanów" do przyjeżdżających "naszych" znacząco się różni. W Chicago pomagano mi i słowem, i czynem. W Nowym Jorku było inaczej. Tam wszyscy radzą sobie jak potrafią. Przypuszczam, że "nasi" tam są zepsuci pieniędzmi i każdy dorabia się na drugim. W zdecydowanej większości widziałam uśmiechy przechodniów na ulicy, i jeśli się zgubisz, zawsze ktoś podejdzie, zapyta, czy wszystko w porządku, i życzy Nice day! Być może to nieszczerość Amerykanów, jak zauważają Rosjanie — ta uprzejmość jest im wpajana od urodzenia i stanowi fundament amerykańskiego mentalitetu. Ale każda moneta ma drugą stronę: pierwszy czas w USA mija w euforii — to takie wrażenia, znajomości, uprzejmość sprzedawców i policjantów. Ameryka wydaje się krajem pełnym możliwości. Ale pewnego razu, siedząc na ławeczce w parku, zastanowiłam się: mój status społeczny, który mam w Rosji, tutaj nie odgrywa roli, trzeba zadowalać się pracą niskokwalifikowaną, na przykład taką jak moja w tamtym okresie w housekeepingu. Większość przyjezdnych pracuje za 7–9 $ za godzinę, podczas gdy średnia pensja dla klasy średniej to około 20. Kręcisz się jak wiewiórka w kołowrotku, a czynsz za mieszkanie (mieszkanie lub pokój) zabiera 50% zarobków, a także koszty przejazdów autobusem lub metrem i wyżywienia. Przeskoczyć ponad ten próg jest trudno bez amerykańskiego wykształcenia, dlatego odejść z pracy możesz pozwolić sobie jedynie w weekend w jakiejś kafejce. Ale smutni ludzie w Ameryce to słabeusze i okazywanie złego nastroju tutaj po prostu nie jest przyjęte. Widziałam, jak młodzi i niezbyt głupi ludzie gubili siebie, na przykład dziewczyny... Plotki o tym, że dziewczyny z Europy Wschodniej mają lekkie obyczaje, niestety nie są plotką. Przy drogach, a w ogóle w miastach, zwłaszcza dużych, rozwinięte są bary-restauracje typu gentalman clubs, gdzie zatrudniają młode dziewczyny w moim wieku do tańca przy rurze, i najczęściej są to nasze rosyjskojęzyczne dziewczyny. Zostałam oszukana i przywieziona tam, nawiasem mówiąc przez naszych "przyjechanych Rosjan", pod pozorem pracy jako pomoc barmańska, ale uciekłam stamtąd. Znałam około 4 dziewczyny na pewno, które pracowały w tej branży tańca. Ale chętnych do opuszczenia swojej Ojczyzny na rzecz życia w USA jest bardzo wielu — zarówno aktywna, wykształcona część społeczeństwa, jak i zupełnie młodzi studenci. Często wyjeżdżają nawet całymi rodzinami. Podsumowując, uważam, że to lato oczywiście się udało, pomimo wszystkich moich błędów i przykrości, ale przecież na tym zdobywa się życiowe doświadczenie. Połowę lata spędziłam w prowincjonalnym mieście Ocean City, nad brzegiem Oceanu Atlantyckiego, potem przeprowadziłam się do Chicago, które leży nad Jeziorem Michigan, a koniec mojej podróży był w Nowym Jorku. Jeśli chodzi o wszystkich studentów J1, wróciliśmy inni, mamy co porównać z przyzwyczajoną od dzieciństwa rzeczywistością, a to pobyt w Ameryce jest swoistym zahartowaniem. No....a wracając do pytania "Co jest w Rosji,

АГАлександр Горбачевmenus12 · 16 cze 2010Czytaj

Kapitan kocha zwierzęta domowe, ale kiedy pojawiają się bez jego wiedzy… Wracając do posta o przeprowadzkach, przypomnijmy, że w trakcie przeprowadzki odkryliśmy mnóstwo przedmiotów wyposażenia wnętrz. Do tej pory nie możemy się nimi nacieszyć. Jednak takie darmowe rzeczy mają też swoją ciemną stronę. Ogólnie wszystko zaczęło się od tego, że od początku tygodnia miałem wrażenie, że skądinąd pojawiają się niewidzialne komary… potem przestałem zwracać uwagę. Po tygodniu tych niezrozumiałych odczuć, budząc się rano cały czerwony, NAPRAWDĘ SIĘ PRZESTRASZYŁEM. Przestraszyłem się, bo nie było jasne, dlaczego to wszystko się dzieje. Albo zjadłem coś nie tak, albo diabeł wie co. Sytuację pogorszył weekend. Oczywiście pierwsza myśl – trzeba jechać do szpitala. Zwłaszcza że mam ubezpieczenie. I co mi po tym ubezpieczeniu? Czy kogoś tutaj to obchodzi? Dzwonimy do InterExchange w NY – „Mamy dzień wolny, odpocznij bracie”. Dzwonimy do CMO w Tiumeni – to samo. Czytamy samo ubezpieczenie, dzwonimy pod wskazany numer – w ogóle nie można się dodzwonić. LOL! Świetnie, skoro wszyscy tak bardzo chcą mi pomóc… dzwonimy do najbliższego szpitala: - Dzień dobry, czy można wpaść do was na kieliszek spirytusu, mogę zapłacić moim ubezpieczeniem na 50 tysięcy dolców. - Amerykańskie? - Nie. - To mamy w nosie twoje ubezpieczenie. Jeśli chcesz, możemy zrobić ci nasze lokalne, za wizytę zapłacisz tylko 20-30 dolców. - Już potykam się o próg, boję się, że nie zdążę do was dotrzeć. Nie chcę też wyrzucać pieniędzy na niejasne rzeczy. Pomyślałem, że może samo przejdzie. Szukałem w internecie, co to może być, i przeczytałem coś w stylu „przeszukaj swoje łóżko, a nie internet”. Odwracam moje darmowe łóżko polowe, a tam okazuje się darmowe zoo! Różne rasy, kolory… No, byłem niewątpliwie zadowolony, po pierwsze dlatego, że to nie afrykański pomór, po drugie – mam zwierzęta domowe! Po przesiedzeniu nocy na krześle kapitan pomyślał, że po prostu nie wystarczy mu krwi, żeby wykarmić taką dużą rodzinę. I jak w bajkach, gdzie rodzice zabrali dzieci do lasu, żeby zjadły je wilki, tak i ja rano wyciągnąłem łóżko polowe na zewnątrz i przekląłem całą rodzinę. Co więcej, na tych pluskwach było wygrawerowane – „Wyprodukowano w ZSRR”. Najwyraźniej wyemigrowały razem z radzieckimi przesiedleńcami. Z taką rasą trzeba walczyć wyłącznie radziecką metodą – 10 czajników wrzątku. Jednak drugą noc też spędziłem na krześle, bo kiedy łóżko polowe stało i schło, nagle zaczął padać deszcz. O domu i butach sportowych. Poszukiwania pracy zaczęły przynosić owoce. Kapitan dodzwonił się do faceta, który musi doprowadzić swój sprzęt kserograficzny do stanu używalności. Okej. Lokalizacja: Staten Island. Półprzytomny, 4 pociągami i jednym autobusem ledwo dotarłem na to Staten Island. Na przystanku zabrał mnie 70-letni staruszek o imieniu Aleksander, pochodzący z zachodniej Ukrainy. Pojechaliśmy do niego do domu przez sklep budowlany. Oprócz ustawienia sprzętu, priorytetem była budowa małego domku na jego podwórku, gdzie chce powiesić worek bokserski, żeby poćwiczyć xDDD. Krótko mówiąc, dzisiaj kapitan zamiast pracy specjalistycznej był w roli budowniczego domku letniskowego. Przygotowanie ziemi, wyrównanie bloków i montaż stelaża zajęły około 8 godzin. Wyszło całkiem nieźle. Jak skończymy, wrzucę zdjęcie. Kapitan pracował tak ciężko, że lewy but sportowy pękł w poprzek O_o. Jutro znowu trzeba tam jechać. Cieszy to, że praca tam jest zawsze inna, ale zawsze jest.